خرید بازی Harry Potter and the Order of the Phoenix PS3

معرفی بازی Harry Potter and the Order of the Phoenix PS3

بازی Harry Potter and the Order of the Phoenix یک بازی اکشن-ماجراجویی محصول سال ۲۰۰۷ است. این بازی بر اساس فیلمی با همین نام در سال ۲۰۰۷ ساخته شده است. این بازی برای دستگاه‌های تلفن همراه، نینتندو دی‌اس، پلی‌استیشن قابل حمل، مایکروسافت ویندوز، پلی‌استیشن ۲، پلی‌استیشن ۳، وی، ایکس‌باکس ۳۶۰، گیم بوی ادونس و مک او‌اس ده منتشر شد.

امکان کاوش در مدرسه جادوگری هاگوارتز به صورت گسترده، شناسایی Wiimote ما در یک عصای جادویی و وقایع تاریکی که در طول پنجمین سال تحصیل هری پاتر (از ورود آمبریج شرور تا رویارویی رو در رو با لرد ولدمورت بی‌رحم) رخ داد، سه نکته برجسته در انتقال بازی ویدیویی Harry Potter and the Order of the Phoenix ، که از این پس OdF نام دارد، برای Wii هستند.

با فاصله گرفتن از طرح کلاسیک اقتباس شده توسط بازی‌های وابسته با الهام از مشهورترین جادوگر جهان، Harry Potter and the Order of the Phoenix سعی می‌کند گیم‌پلی سبک آزاد خود را بسازد، ژانری که با Grand Theft Auto ایجاد شده و از آن زمان توسط فرنچایزهای متعدد پیشنهاد شده است. دیگر خبری از سطوح سبک پلتفرمر با تفکیک واضح نیست، بلکه مجموعه‌ای از ماموریت‌ها وجود دارد که نیاز به بازدید از هر اتاق و راهروی قلعه عظیم دارد که پس‌زمینه کل اثر است.

تریلر بازی Harry Potter and the Order of the Phoenix پلی استیشن 3

 سیستم کنترل نیز نوسازی شده است، که به جای مرتبط کردن هر طلسم با فشار دادن یک دکمه، به بازیکن اجازه می‌دهد هنرهای جادویی را از طریق حرکات مختلف کنترلر/عصا اعمال کند. علاوه بر این، لحن‌های تیره‌ای که این مجموعه از فصل سوم به طور فزاینده‌ای به خود گرفته است، با داستانی پیچیده که بر وقایع دشوار و دردناک متمرکز است، آشکار است؛ بنابراین، هدف Harry Potter and the Order of the Phoenix نه تنها نوجوانان هستند، همانطور که کسانی که ماجراهای هری پاتر را دنبال نمی‌کنند ممکن است فکر کنند، و حتی ممکن است تا آنجا پیش بروند که به گیمرهای جوان‌تر توصیه کنند که این عنوان را نگیرند.

گرافیک بازی Harry Potter and the Order of the Phoenix پلی استیشن 3

آنچه در ابتدا در مورد Harry Potter and the Order of the Phoenix قابل توجه است، کیفیت گرافیکی یا به عبارت دقیق‌تر، کیفیت گرافیکی متغیر آن است. در حالی که برخی از مدل‌های شخصیت بازی به خوبی ساخته شده‌اند، بسیار شبیه به همتایان گوشتی و خونی خود هستند و مجهز به تعداد زیادی چندضلعی و بافت‌های تمیز هستند، برخی دیگر مانند سرایدار گازا، فقط طراحی شده به نظر می‌رسند و قانع‌کننده نیستند.

با این حال، وجه مشترک همه شخصیت‌ها، مهارت‌های بازیگری ضعیف آنهاست: در طول کات‌سین‌های متعدد، همه مدل‌ها فاقد بیان هستند، چهره‌هایشان تقریباً بی‌حرکت باقی می‌ماند، صرف نظر از حال و هوایی که باید بیان شود، در حالی که حرکت لب‌ها احتمالاً فقط با زبان انگلیسی مرتبط است.

 در این راستا، باید توجه داشت که اگرچه دوبله کاملاً به زبان ایتالیایی است، بازیگرانی که صدای خود را به فیلم قرض داده‌اند، همان بازیگران فیلم نیستند، بلکه تعداد انگشت‌شماری از بازیگران همیشگی صحنه بازی‌های ویدیویی هستند، نکته‌ای که به‌ویژه به دلیل کیفیت پایین دوبله و عدم امکان تنظیم زبان به انگلیسی برای حداقل شنیدن صدای بازیگران اصلی، آزاردهنده است. 

کارگردانی بسیار غیرهوشمندانه، تغییرات بسیار سریع و بی‌هدف نماها و عدم توانایی در انتقال درام داستان، کات‌سین‌ها را به یک دردسر ضروری تبدیل می‌کند اگر می‌خواهید چیزی از وقایع بازی بفهمید. از سوی دیگر، درک فوق‌العاده محیط‌های بازی را می‌بینیم. قلعه هاگوارتز بر اساس آنچه در فیلم‌ها دیده شده و دستورالعمل‌های نویسنده، به طور وفادارانه‌ای بازسازی شده است و نتیجه نهایی قطعاً رضایت‌بخش است. 

با قدم زدن در اطراف، می‌توانید به راهروها، راه‌پله‌ها، حیاط‌ها، پل‌ها، مسیرهای روباز برخورد کنید که همگی توسط تعداد زیادی از دانش‌آموزان اشغال شده‌اند و با توجه زیاد به جزئیات، بافت‌های سطح بالا و جلوه‌های نوری شگفت‌انگیز ایجاد شده‌اند. در برخی موارد، پس‌زمینه‌های چشم‌نواز  Harry Potter and the Order of the Phoenix بهترین چیزی هستند که کنسول سفید تازه متولد شده تاکنون نشان داده است.

با این حال، بار دیگر، همه این درخشش‌ها طلا نیستند: بهای این همه اشیاء و جلوه‌های روی صفحه نمایش، نرخ فریم عنوان است که اگر آن را متناقض بنامیم، کم لطفی کرده‌ایم. ورود به اتاقی که خیلی شلوغ است یا مشاهده بخش‌های بزرگی از قلعه در پس‌زمینه با کاهش سرعت قابل توجه همراه است. همچنین باید توجه داشت که این عنوان نمای اول شخص واقعی ندارد، بلکه یک نمای "اکتشافی" دارد که در برخی موارد به شما اجازه نمی‌دهد به خارج از قاب از پیش تعیین شده توسط توسعه‌دهندگان نگاه کنید تا آشکار نشود که چیزی فراتر از صفحه نمایش وجود ندارد. 

موسیقی و صداگذاری بازی Harry Potter and the Order of the Phoenix

در مورد بخش صوتی Harry Potter and the Order of the Phoenix، جلوه‌های صوتی و همچنین موسیقی پس‌زمینه خوب هستند، حتی اگر جلوه‌های صوتی که از بلندگوی یکپارچه با کنترلر (همراه با استفاده از جادو) پخش می‌شوند، گوش‌خراش‌تر از حد معمول باشند.

گیم پلی بازی Harry Potter and the Order of the Phoenix پی اس 3

سیستم کنترل جدید احتمالاً جالب‌ترین ویژگی مرتبط با این نسخه از بازی است. با فشار دادن دکمه B، هری عصای جادویی قابل اعتماد خود را بیرون می‌کشد و به سمت نزدیک‌ترین شیء از بین اشیاء قابل تعامل، نشانه می‌رود. برای تغییر هدف، باید مرتباً B را فشار دهید یا (در سطوح سختی نرمال و سخت) مستقیماً به شیء روی صفحه اشاره کنید. متأسفانه، وقتی اشیاء زیادی در اتاق وجود دارد، هر دو روش نشانه‌گیری کمی دست و پا گیر هستند.

 پس از اینکه هدف خود را نشانه گرفتید، می‌توانید اقدام کنید، یعنی یکی از طلسم‌های آموخته شده را اجرا کنید: به عنوان مثال، با حرکت سریع Wiimote به سمت بالا، شیء را به سمت خود جذب می‌کنیم، در حالی که با چرخاندن کنترلر در خلاف جهت عقربه‌های ساعت می‌توانیم هدف را تکه تکه کنیم. ذکر افتخارآمیزی از Wingardium Leviosa معروف، طلسم شناوری، وجود دارد: با حرکت رو به بالای Wiimote و nunchuck می‌توان صندلی‌ها، میزها و غیره را بلند کرد و سپس آنها را با استفاده از "عصای جادویی" خود در فضای سه بعدی به دلخواه هدایت کرد.

 بدون شک تسلط کامل بر این طلسم نیاز به کمی تمرین دارد، اما احساس کنترلی که می‌تواند ایجاد کند بی‌نظیر است. طلسم‌های موجود در بازی متعدد هستند و همچنین شامل طلسم‌هایی می‌شوند که علیه سایر دانش‌آموزان استفاده می‌شوند (در هر زمانی می‌توان هر پسری را به چالش کشید، اگرچه در بیشتر موارد آنها ترجیح می‌دهند فرار کنند)؛ «سیستم مبارزه» شامل طلسم‌های متعددی است، اما از کندی و دست و پا گیر بودن خاصی رنج می‌برد، و البته مواردی که واقعاً با ضربات مواجه می‌شوید نادر است.

اگر سیستم کنترل انتظارات را برآورده نکند، آنچه بر قابلیت بازی این عنوان تأثیر می‌گذارد، ماموریت‌هایی است که هری برای انجام آنها فراخوانده می‌شود. در بیشتر زمانی که در هاگوارتز می‌گذرانیم، این احساس وجود دارد که با سرایدار قلعه اشتباه گرفته شده‌ایم: مواقع بی‌شماری وجود دارد که مجبورید فقط برای صحبت با یک دانش‌آموز یا استاد از قلعه عبور کنید. 

همچنین فرصت‌های زیادی برای تعمیر اشیاء شکسته، تمیز کردن کف با جاروهای جادویی و مجموعه‌ای کامل از کارهای «قهرمانانه» وجود دارد. خودِ ماموریت‌ها با توسعه‌ی ناقص داستان فیلم، نمی‌توانند آن را به طور مؤثر دنبال کنند، گاهی اوقات رویدادهای مهم را در چند ثانیه از بین می‌برند، گاهی اوقات بخش بزرگی از بازی را به لحظات غیراساسی اختصاص می‌دهند.

اکتشاف عمیق

طول عمر عنوان Harry Potter and the Order of the Phoenix، برخلاف آنچه انتظار می‌رود، خیلی زیاد نیست. تنها حالت بازی موجود، یعنی حالتی که داستان را دنبال می‌کنید، تنها چند ساعت طول می‌کشد و از افزایش سریع درصد تکمیل بازی، که در اطلاعات ذخیره گزارش شده است، شگفت‌زده می‌شوید. سه سطح دشواری در این زمینه کمکی نمی‌کنند، زیرا بعید است که بازی را دوباره شروع کنید (مگر اینکه از طرفداران پروپاقرص باشید).

با این حال، علاوه بر ماموریت‌هایی که در ادامه‌ی داستان قرار دارند، یک عنصر اساسی بازی، کاوش در قلعه و بنابراین مجموعه‌ای کامل از ماموریت‌های فرعی است که به دنبال آن می‌آیند. به عنوان مثال، کشف و فعال‌سازی گذرگاه‌های مخفی مختلف، که توسط پرتره‌های جادوگران معروف (که همگی قادر به حرکت و صحبت هستند) و گاهی اوقات با شخصیت‌پردازی‌های خنده‌دار نشان داده می‌شوند، می‌باشد. کشف اسرار هاگوارتز به ما این امکان را می‌دهد که امتیازهای مفیدی برای افزایش قدرت طلسم‌هایمان جمع‌آوری کنیم و موارد اضافی موجود در اتاق جوایز (مانند مصاحبه با بازیگران فیلم) را آزاد کنیم.

بازی‌های کوچک این عنوان را فراموش نکنیم: در هر زمانی می‌توان قهرمانان شطرنج جادویی (شطرنج کلاسیک، اما با مهره‌های متحرک)، گابیگلی (ترکیبی از بولینگ و کرلینگ) و اسپاراسکیوپو (نوعی حافظه زمان‌بندی شده) را به چالش کشید؛ با این حال، در هر سه مورد، جذابیتی وجود ندارد و تنها دلیل پیروزی در این چالش‌ها، تکمیل اهداف بازی است. بازی‌های کوچک دیگر مربوط به موضوعات مطالعه هری هستند: در این مورد، استفاده از طلسم‌های آموخته شده الزامی است، مانند درس معجون‌ها، که در آن هدف پرتاب شیشه‌های مناسب به داخل دیگ با استفاده از طلسم شناوری است.

جمع بندی

تحلیل نسخه نینتندو Wii بازی Harry Potter and the Order of the Phoenix در نسخه Wii خود، بازی‌ای است که می‌تواند به اوج کیفیتی دست یابد که هم بسیار بالا و هم بسیار پایین است. در حالی که نوآوری‌های معرفی شده در سیستم بازی مطمئناً بیش از حد مورد استقبال قرار گرفته‌اند، به طوری که هاگوارتز کاملاً قابل کاوش و به روشی استثنایی بازتولید شده و سیستم کنترل جذاب و به خوبی پیاده‌سازی شده است، اما نمی‌توان توسعه‌دهندگان را به خاطر بی‌دقتی‌های متعددشان بخشید. 

میان‌پرده‌های ضعیف، افت مداوم نرخ فریم و درگیری ضعیف ماموریت‌ها، این آخرین بازی هری پاتر را به یک بازی برای امتحان کردن (برای چشیدن طعم آنچه Wii واقعاً از نظر گرافیک و کنترل می‌تواند انجام دهد) تبدیل می‌کند، اما بدون هیچ قید و شرطی توصیه نمی‌شود. نیازی به گفتن نیست که دوستداران حماسه جی. کی. رولینگ نمی‌توانند از خرید آن صرف نظر کنند، حتی فقط برای اینکه بتوانند Wiimote را بلند کنند و فریاد بزنند: "Wingardium Leviosa!"