خرید بازی Green Lantern PS3 پلی استیشن 3

معرفی بازی Green Lantern PS3

Green Lantern: Rise of the Manhunters یک بازی ویدیویی اکشن است که اولین بازی بر اساس Green Lantern از کمیک‌های DC می‌باشد. این بازی دنباله/پیوندی با فیلم Green Lantern است که در ۱۷ ژوئن ۲۰۱۱ در سینماها اکران شد.

با توجه به افزایش فیلم‌های مربوط به قهرمانان کتاب‌های مصور، به نظر می‌رسد که در دوران اخیر، به اصطلاح ابرقهرمانان دوباره مد شده‌اند. فیلم‌ها، سریال‌های تلویزیونی، کارتون‌ها، بازی‌های ویدیویی. دنیای سرگرمی دائماً توسط محصولاتی که به آنها اختصاص داده شده است، مورد هجوم قرار می‌گیرد. گرین لنترن نیز مطمئناً از این قاعده مستثنی نیست. پس از شاهکارهای تحسین‌شده روی پرده بزرگ، اکنون با گرین لنترن: ظهور شکارچیان انسان به کنسول‌های HD ما نیز می‌رسد. 

جنگ ابدی بین خیر و شر برخلاف همتای سینمایی خود، بازی ویدیویی بدون اینکه زحمت توضیح زمینه‌ای را که قرار است بازیکن را در آن غرق کند، به خود بدهد، بلافاصله ما را در لباس یک گرین لنترن قرار می‌دهد. بنابراین، این تصور را داریم که وقتی داستان از قبل آغاز شده است، "رسیده‌ایم". بنابراین، هدف از تولید این اثر برای طرفداران کمیک از همان ابتدا مشخص است. هر کس دیگری، حداقل در ابتدا، برای درک روند داستان و آشنایی با شخصیت‌های حاضر، هرچند اندک، تلاش خواهد کرد. 

داستان بازی Green Lantern پلی استیشن 3

در بازی Green Lantern ، ما نقش هال جردن، اولین انسانی که برای پیوستن به سپاه گرین لنترن، محافظان جهان، انتخاب شده است، را بازی خواهیم کرد. ما حتی وقت نداریم بفهمیم چه اتفاقی دارد می‌افتد که ستاد فرماندهی فانوس‌ها، سیتادل، توسط شکارچیان انسان، یک نیروی پلیس رباتی که توسط دشمنی ناشناخته تسخیر شده است، مورد حمله قرار می‌گیرد. بدین ترتیب نبرد دیگری بین خیر و شر آغاز می‌شود. طرح روایی به شکلی کاملاً یکنواخت و پیش پا افتاده ادامه می‌یابد و خود را به طور عقیم به پایان آشکار و عجولانه می‌رساند. 

تریلر گیم پلی بازی Green Lantern پلی استیشن 3

اگرچه طرح داستان، طرح فیلم را گسترش می‌دهد، اما فقدان اصالت اساسی و پیچش‌های اندک و همچنین به یاد ماندنی، اجازه نمی‌دهد که شاهکارهای هال به اوج کیفی فراتر از کفایت برسند. با این حال، با در نظر گرفتن مخاطب هدفی که این فیلم به آن تمایل دارد، «Green Lantern» مطمئناً می‌تواند طرفداران را به ادامه داستان ترغیب کند، کسانی که همچنان آن را جالب خواهند یافت. «امید سبز» به ما آموخته است که تقریباً همه پیوندهای داستانی عمدتاً عملیات تجاری هستند و از نظر محتوا چیز زیادی برای ارائه ندارند.

 با این وجود، هر بار، امید به رد این «قانون» همیشه وجود دارد. مورد « Green Lantern » خاص است. اگر از یک طرف با یک طرح داستانی غیرقابل باور و برخی مکانیک‌های بازی نابالغ یا بیش از حد مورد سوءاستفاده مواجه شویم، از طرف دیگر نمی‌توان انکار کرد که گیم‌پلی در کل قادر به سرگرم کردن است. 

گیم پلی بازی Green Lantern پی اس 3

در حالی که سرگرمی خالص و ساده‌ای را ارائه می‌دهد که قرار است در عرض چند ساعت تمام شود، بدون شک برخی از پویایی‌ها اساساً موفق هستند. اما بیایید به ترتیب پیش برویم. این عنوان یک بازی اکشن سوم شخص کلاسیک به سبک خدای جنگ (با دوربین ثابت) است که در آن بازیکن باید با ادامه دادن در محیط‌های بیش از حد خطی، که عنصر اکتشاف از آن کاملاً حذف شده است، هر تهدیدی را شکست دهد. 

جستجوی شهاب سنگ‌های ویژه، که در مکان‌هایی با فاصله چند متری از مسیر اصلی پنهان شده‌اند، به طور کلی نشان دهنده آزادی حرکت اعطا شده است. با این حال، مانند هر بازی اکشن محترمانه‌ای، پرسه زدن در سطوح مطمئناً سنگ بنای تولید نیست، بلکه بر مبارزه با امواج مداوم دشمنان برای کشتار متمرکز است. آشنایی با سیستم کنترل کاری آسان و شهودی است. هر کسی که حداقل کمی در مورد این ژانر بداند، مشکلی در مانور دادن با شخصیت دیگر خود به بهترین شکل ممکن نخواهد داشت... یا تقریباً.

 اگرچه یک دکمه برای ضربات سریع، یکی برای ضربات قدرتمند و یک آنالوگ مناسب برای جاخالی دادن پیدا می‌کنیم، اما واکنش‌پذیری ضعیف شخصیت مجازی به شما اجازه نمی‌دهد که تمام مانورهای کنترلی را به طور کامل اجرا کنید. به دلیل روان نبودن و کندی برخی از کمبوها، برخی از مراحل می‌توانند کمی دست و پا گیر و آزاردهنده باشند. اغلب اتفاق می‌افتد که درست زمانی که در حال انجام مجموعه‌ای از حرکات هستید، ضربه دشمن شما را متوقف می‌کند.

با این حال، وقتی یاد گرفتید که محدودیت‌های حرکت فانوس سبز ما را بشناسید، تسلط بر تمام تکنیک‌های تهاجمی رضایت لازم را به شما می‌دهد. به محض اینکه بازی Green Lantern را شروع کنید، مهارت‌های موجود بدیهی است که بسیار کم خواهند بود. با جمع‌آوری تجربه در میدان نبرد، سطح ما بالا می‌رود و می‌توانیم چندین ارتقاء جدید خریداری کنیم: با بهبود حملات استاندارد، می‌توانیم حرکات کوتاه اما مؤثری ایجاد کنیم و در عین حال از ویژگی‌های منحصر به فرد حلقه، منبع قدرت‌های یک فانوس، بهره ببریم، می‌توانیم یک شمشیر غول‌پیکر را به اهتزاز درآوریم یا با مشت‌های "هولوگرافیک" عظیم (یا چکش‌ها، پس از ارتقاء مهارت به سطح بالاتر) به دشمنان ضربه بزنیم.

 از نظر بصری جالب، ترکیب‌هایی که توضیح داده شد چیزی بیش از حملات سریع و قدرتمند معمولی نیستند. هر چقدر هم که چرخاندن شمشیر سرگرم‌کننده باشد، در دراز مدت، مواجهه با شکارچیان انسان که همیشه دو یا سه مانور حمله یکسان را انجام می‌دهند، برای تضمین تنوع مناسبی از اقدامات کافی نیست. خوشبختانه، قدرت واقعی در جای دیگری نهفته است: در قدرت‌ها.

 از آنجایی که این قدرت‌ها با سرعت بسیار بالایی، از ابتدای ماجراجویی تا آخرین لحظات، قابل دستیابی هستند، به بازیکن اجازه می‌دهند تا همیشه روش‌های جدید مبارزه را آزمایش کند و تا حدودی از کسالت جلوگیری کند. با توجه به ارزش واقعی بازی، اگر آنها را توصیف کنیم، در حق یک کاربر بالقوه بی‌انصافی بزرگی کرده‌ایم، اما با توجه به کمیت آنها، اگر چند مثال بزنیم، ناراحت نشوید. در برخی موقعیت‌ها مجبور خواهیم شد امواج انرژی دشمن را دوباره پرتاب کنیم. 

چه راهی بهتر از "احضار" یک چوب بیسبال برای بازگرداندن آنها به فرستنده؟ همچنین برای پرتاب رقبای کوچکتر به هوا مفید است. از سوی دیگر، قدرت اول به ما این امکان را می‌دهد که با شلیک‌های سریع از راه دور به اهداف دوردست ضربه بزنیم. با قدرت دیگر، امکان کنترل یک ربات غول‌پیکر و بسیار قدرتمند را خواهیم داشت و به این ترتیب حتی خطرناک‌ترین شکارچیان انسان را نیز به راحتی نابود خواهیم کرد.

 در اینجا متوقف می‌شویم، فقط بدانید که استفاده از قدرت‌ها، بار انرژی حلقه را مصرف می‌کند. بنابراین لازم است در انتخاب زمان و علیه چه کسی از آنها استفاده کنیم، دقت کنیم. با شکست دادن دشمنان، یک نوار منحنی پر می‌شود که پس از پر شدن، به شما امکان می‌دهد وارد حالت فوق شارژ شده شوید که در آن می‌توانید از قدرت‌ها بدون تحمل جریمه از نظر انرژی استفاده کنید. بدیهی است که این اثر مدت زمان محدودی دارد.

 در هر صورت، توصیه می‌کنیم متخصصان این ژانر، ماجراجویی را با انتخاب بالاترین سطح دشواری شروع کنند. مردن همچنان یک اتفاق نسبتاً نادر خواهد بود که بیشتر با نبردهای باس همزمان می‌شود. متأسفانه، حریفان ما طیف محدودی از حملات دارند و شکست دادن آنها تقریباً همیشه چالش برانگیز نیست. هوش مصنوعی مطابق با بقیه تولید است: متوسط. بیشتر اوقات دشمنان فقط تماشا می‌کنند در حالی که با مشت یا حرکات مختلف مورد اصابت قرار می‌گیرند.

 فقط در شلوغ‌ترین لحظات، با وجود واحدهای دشمن زیاد در میدان، باید کاملاً مراقب باشید. استفاده خوب از قدرت‌ها هنوز به شما این امکان را می‌دهد که از هر شرایطی بدون آسیب بیرون بیایید. علاوه بر این، درگیری‌ها انواع دشمن را تقریباً به روشی خفه کننده ارائه می‌دهند. دو ساعت اول گیم‌پلی برای درک کامل کل گیم‌پلی ارائه شده توسط Green Lantern: Rise of the Manhunters کافی خواهد بود. همین؟ 

اگرچه کل تجربه را می‌توان تحت عنوان «استاندارد» طبقه‌بندی کرد، اما برخی تغییرات دلپذیر نیز وجود خواهد داشت که هدف آنها کمتر آزاردهنده بودن توالی مبارزات است. همانطور که قبلاً ذکر شد، ما همچنین باید با تعداد متعادلی از غول‌های سطح پایین سر و کار داشته باشیم. مبارزه با آنها قطعاً هیجان‌انگیزتر از دوئل‌های معمولی است. بعید است که شما فرصت مبارزه با آنتاگونیست‌های بسیار بزرگ را داشته باشید. 

در هر صورت، به طور کلی، مبارزه با غول‌ها به خوبی ساختار یافته به نظر می‌رسند، اما برای ژانر مرجع کاملاً معمولی هستند. مشکل واقعی همان چیزی است که کل محصول توسعه یافته توسط Double Helix Games را تحت تأثیر قرار می‌دهد، یعنی فقدان کامل سکانس‌ها یا موقعیت‌هایی که باعث شود فریاد بزنید: «من قطعاً باید دوباره Green Lantern را بازی کنم!» اکشن ادامه می‌یابد.

مسیرهایی که بیش از حد کلاسیک هستند، با نبردهای پر از آدرنالین اما نه چندان تماشایی. وقتی اولین اجرا را تمام کردید، تمایل به بازگشت به یک مرحله یا شروع بازی از ابتدا صفر خواهد بود. در هر صورت، دو جنبه دیگر برای تجزیه و تحلیل وجود دارد: معماها و برخی مراحل که در آنها می‌توانیم از قدرت حلقه برای پرواز استفاده کنیم. در مورد موارد اول واقعاً چیز زیادی برای گفتن وجود ندارد، زیرا معمولاً فقط چند دقیقه طول می‌کشد تا بر آنها غلبه کنیم.

 همچنین باید از این قدرت‌ها برای این معماهای محیطی استفاده شود، اما از آنجایی که آنها به هیچ وجه از کلیشه‌های کلاسیکی که به آنها عادت داریم متمایز نیستند و به صورت پراکنده ظاهر می‌شوند، در نظر گرفتن آنها واقعاً دشوار است. جنبه دوم سزاوار تجزیه و تحلیل عمیق‌تری است. مراحل پرواز را می‌توان با انگشتان یک دست شمرد، فقط سه مرحله وجود دارد. با این وجود، سهم آنها در گیم‌پلی بدون شک زیاد است.

 این مراحل سرعت بازی را به شیوه‌ای عالی تقسیم می‌کنند، تنوع بیشتری را فراهم می‌کنند و تجربه را به طور قابل توجهی سبک‌تر می‌کنند. با این حال، اگر پیاده‌سازی آنها ضعیف باشد، این امر امکان‌پذیر نخواهد بود. خوشبختانه، انجام چرخش‌های جسورانه در هوا و تیراندازی آزادانه به هر چیزی که روی صفحه نمایش حرکت می‌کند، حس رضایت‌بخشی دارد. در این لحظات، این عنوان در واقع به یک تیرانداز هوایی تبدیل می‌شود، بسیار شبیه به مراحلی که در StarFox 64 مورد تحسین قرار گرفته است، فقط برای اشاره به یک بازسازی اخیر.

 مانند روباه نینتندو، در Green Lantern نیز توسط بازی هدایت خواهیم شد. ما فقط می‌توانیم به صورت جانبی حرکت کنیم تا از حملات یا موانع محیطی جاخالی دهیم و همچنین تیراندازی کنیم. آزادی محدود، با توجه به اینکه سرعت عمل خوب و امکان "تبدیل" به یک هواپیمای نظامی واقعی، این مراحل را به زیباترین مراحل کل بازی تبدیل می‌کند، مزاحم نیست.

دو فانوس بهتر از یک فانوس هستند. داستان اصلی که حدود هفت تا هشت ساعت طول می‌کشد و در ده مرحله پخش شده است، را می‌توان در کنار یک دوست نیز تجربه کرد. در واقع، در هر زمانی، فقط دکمه شروع را روی کنترلر دوم فشار دهید تا به درون نبرد بروید. این حالت همکاری محلی راهی عالی برای تفریح با یک بازیکن دیگر است.

 درگیری‌ها حتی آسان‌تر هم خواهند شد، اما به لطف امکان ترکیب قدرت‌ها، لذت بازی افزایش می‌یابد. اکشن به صورت یک کل و بدون هیچ تقسیم‌بندی صفحه نمایش، قاب‌بندی می‌شود و به شدت به شناسایی شخصیت شما کمک می‌کند. یک ویژگی اضافی که هرگز ضرری ندارد و می‌تواند سرگرمی بی‌دغدغه‌ای را فراهم کند. ایده‌آل برای یک عصر سبک در جمع.

گرافیک بازی Green Lantern پلی استیشن 3

حالا بیایید به بخش فنی عنوان بپردازیم. حتی از این جنبه هم ناامیدکننده نیست، Green Lantern: Rise of the Manhunters به نظر می‌رسد یک محصول از نظر فنی گسسته است. از جنبه مثبت، به یاد داریم که برخی از مناظر با جلوه‌های بصری خوب، با عناصر متحرک زیاد در پس‌زمینه، طراحی برخی از مراحل که اصلاً بد نیست، یک اجرای چندضلعی که نباید دور انداخته شود و جلوه‌های گرافیکی جالب. با این حال، کمبود تنوع حتی در این زمینه نیز احساس می‌شود. علاوه بر این، برخی از بافت‌ها باید مورد بررسی قرار گیرند. 

موسیقی و صداگذاری بازی Green Lantern

با این حال، در مورد بخش صوتی، وضعیت کمی بهتر است. آهنگ‌های صوتی به شکلی نسبتاً ناشناس، اما مناسب، صحنه‌ها را همراهی می‌کنند؛ حتی اگر به طور خاص به یاد آورده یا قدردانی نشوند. این آهنگ‌ها جذاب هستند، اما قادر به ایجاد کاریزمای بیشتر یا تأکید ویژه بر وقایع نیستند. جلوه‌های صوتی خوب هستند: تمیز و به خوبی در متن قرار گرفته‌اند. در کل، آنها کار خود را به شایستگی انجام می‌دهند.

 در نهایت، موفق‌ترین جنبه: دوبله. در میان افرادی که صدای خود را به شخصیت‌های Green Lantern قرض داده‌اند، صداپیشگان حرفه‌ای در حد کلودیو مونتا، صدای هال، شخصیت اصلی، وجود دارند. با وجود اجرای کم‌اهمیت‌تر و نافذتر در مقایسه با سایر تولیدات، کار انجام شده توسط همه صداپیشگان، اگر برخی افت‌های جزئی را حذف کنیم، هنوز هم بالاتر از حد متوسط است.