خرید بازی Fight Club PS2 پلی استیشن 2

معرفی بازی Fight Club PS2

باشگاه مبارزه (Fight Club) یک بازی ویدیویی مبارزه‌ای محصول سال ۲۰۰۴ است که بر اساس فیلمی با همین نام ساخته شده است. این بازی توسط Genuine Games توسعه یافته و توسط Vivendi Universal Games برای پلی‌استیشن ۲ و ایکس‌باکس در ۱۶ نوامبر ۲۰۰۴ در آمریکای شمالی و در ۱۰ دسامبر ۲۰۰۴ در مناطق PAL منتشر شده است.

برخی از فیلم‌هایی که تبدیل به بازی‌های ویدیویی شده‌اند، مانند ترمیناتور و جنگ ستارگان، منطقی هستند. این فیلم‌ها، اکشن و سرگرم‌کننده هستند که می‌توانند به راحتی به بازی‌های ویدیویی تبدیل شوند. این فیلم‌هایی هستند که پیام‌های واقعی دارند، پیام‌های مهمی مانند Fight Club، که من نمی‌فهمم آنها به بازی تبدیل می‌شوند (مخصوصاً پنج سال پس از این واقعیت).

مطمئناً، شما توسعه‌دهندگان حریصی دارید که می‌دانند می‌توانند یک اثر هنری خوب را با چند دلار سریع از طرفدارانی که البته بازی را می‌خرند، به دست آورند. این بسیار ساده تر از ارائه یک ایده اصلی است که حتی اگر ایده خوبی باشد، شکست می خورد.

 اما چرا از فیلم هایی استفاده نکنید که می دانید یک بازی ویدیویی خوب می سازند؟ آیا آنها فکر نمی کنند که مردم به آن دست خواهند یافت؟ چرا برای به دست آوردن مزخرفات مطلق، مانند Fight Club، بازی ویدیویی، تلاش می کنیم؟ چرا؟ من شخصاً منتظر Citizen Kane، بازی ویدیویی هستم.

باشگاه مبارزه فیلمی در سال 1999 بود که بر اساس رمانی قابل تامل، شگفت انگیز، خنده دار، غم انگیز، منحصر به فرد بود و به سرعت تبدیل به یک کلاسیک مدرن شد. در انتقاد تندش از جامعه و اینکه چقدر آسان است خود را در جریان زندگی روزمره و بی اهمیت و ناکامل یک زندگی معمولی و برنامه ریزی شده گم کنیم، وحشیانه و نابخشودنی است.

تریلر بازی Fight Club پلی استیشن 2

 این در مورد یافتن خود در دنیایی بود که به نظر می رسد همیشه با شما مخالف است، در مورد اجتناب از مادی گرایی، و رها کردن چیزهایی که مهم نیست، زیرا به آرامی شما را می کشد زیرا نمی خواهید آن را رها کنید.

نیازی به گفتن نیست که یک بازی ویدیویی مناسب بر اساس چنین فرض پیچیده ای چیزی جز معجزه نخواهد بود، و یک بازی مبارزه ای شایسته بر اساس چنین فرضیه ای عمل خدا را به همراه خواهد داشت. آیا هر کدام در اینجا اتفاق افتاده است؟ جهنم نه من از غافلگیری کامل جک هستم.

گیم پلی بازی Fight Club پلی استیشن 2

اوه، اصلا از کجا شروع کنم؟ Fight Club تقریباً در هر کاری که می‌خواهد انجام دهد به‌شدت شکست می‌خورد. با نادیده گرفتن این ایده که در وهله اول تبدیل Fight Club به یک بازی ویدیویی بد بود، اجازه دهید فقط به چیزی که این بازی ارائه می دهد یا فقدان آن است، بپردازیم.

این بازی حالت‌های مختلفی را برای بازی ارائه می‌دهد: Arcade (خود توضیحی)، Versus (دوباره، خود توضیحی)، Survival، (شرط می‌بندم بدانید به چه فکر می‌کنم) و Story. بله، حالت داستانی. شما این لوکس را دارید که یک بیست و چند ساله عمومی بازی کنید که به دلیل ترک همسرش او را ترک کرده است.

 ژنریک بیست و چیزی به یک متصدی بار (به طور طبیعی) اعتماد می کند و سپس سعی می کند خود را بکشد. بارمن به یک بیست و چند ساله می گوید که به دنبال مردی به نام تایلر دوردن برود و وارد چیزی به نام باشگاه مبارزه شود. او دوباره متولد خواهد شد، یا چیزی دیگر. او سپس باید مورد آزمایش قرار گیرد، زیرا او یک تازه کار است، از طریق یک سری دعوای خسته کننده و تکراری. عجب بیایید ببینیم، آیا چیزی را کنار گذاشتم؟ نه، این در مورد آن را پوشش می دهد.

حالا، وقتی می‌گویم دعواهای کسل‌کننده و تکراری، نمی‌خواهم تصور اشتباهی داشته باشید. این فوق العاده خسته کننده است. این یک شاهکار در تمرین تکرار است. من در کلاس جبر بیشتر از بازی Fight Club لذت بردم. به طور مثبت ذهن را بی حس می کند.

شما فکر می کنید منطقی است که این منطقه از بازی را به یک ماجراجویی تبدیل کنید، که در آن نقش شخصیت اصلی را بازی می کنید، از یک ماموریت به ماموریت بعدی بر اساس نکات و سرنخ هایی در ماموریت های قبلی می دوید. شاید بتوانید به چند عابر پیاده تصادفی در خیابان، مانند Grand Theft Auto، مشت بزنید یا با مردم صحبت کنید. با توجه به داستان فیلم، منطقی عجیب به نظر می رسد.

با این حال، Fight Club  یک بازی مبارزه ای است و بس. اگر واقعاً کار بهتری برای انجام دادن ندارید، مانند تمیز کردن ناودان‌ها یا جلا دادن کفش‌هایتان، احتمالاً می‌توانید در عرض چند ساعت در حالت استوری بسوزانید. حرکات هر کاراکتر ضد اقلیم، کسل کننده و تقریباً مشابه یکدیگر است. 

در حالی که درست است که در حالت‌های غیر داستانی می‌توانید به عنوان شخصیت‌های مختلف با سبک‌های مختلف مبارزه بازی کنید (جنگ‌باز، گیره‌دار، و رزمی‌کار)، تفاوت بسیار کمی بین این شخصیت‌ها وجود دارد، به نظر می‌رسد که شما فقط سه مبارز مختلف را برای انتخاب دارید. . در اولین بازی Mortal Kombat تنوع بیشتری برای گریه کردن با صدای بلند وجود داشت.

حالا، فکر نکنید که حتی با چنین تنوع کمی، ممکن است بتوانید در مبارزات خود کمی سرگرمی پیدا کنید. در حالی که گفتم این یک دکمه خرد کن است، از ذکر این نکته غافل شدم که این یک دکمه خرد کن با کنترل‌های فوق‌العاده بی‌پاسخ و بی‌حساب است. 

متوجه شدم که فریاد می زنم: "من داشتم مسدود می کردم! هی، من مسدود می کنم!» همراه با چند کلمه انتخابی در طول مدت بازی. اساسا، استراتژی این است که دسته ای از دکمه ها را له کنید و امیدوار باشید که هوش مصنوعی قبل از زدن آن به شما ضربه نزند.

صحبت از هوش مصنوعی، Fight Club یکی از احمقانه ترین ها را دارد. اگر این بازی را انجام می دهید، بهترین توصیه ای که می توانم به شما بدهم این است: اردک و بلوک. هوش مصنوعی تقریباً دائماً سعی می کند شما را به راه بیندازد. 

من به معنای واقعی کلمه می‌توانستم ضربه‌های جاروی کامپیوتر را مانند ساعت‌دیگر مسدود کنم. سپس همان حرکت را برای حریف انجام می دادم. مسدود می شود، همان حرکت را روی من امتحان می کند، من مسدود می کنم و غیره.

شروع کردم به شکل‌گیری نظریه‌ای مبنی بر اینکه این احمقانه‌ترین هوش مصنوعی است که تا به حال در یک بازی ویدیویی با آن مواجه شده‌ام، و تصمیم گرفتم این تئوری را با درگیر شدن در همان حرکت ضربه‌ای جارو بارها و بارها بدون انجام کار دیگری آزمایش کنم. 

من این کار را بارها انجام دادم و فقط باید منتظر می ماندم تا دکمه بلوک به طور غیرقابل توضیحی کار کند یا هوش مصنوعی کار خود را فراموش کند، قبل از اینکه ضربه ای وصل شود. من کمی چالش را در یک بازی مبارزه ای ترجیح می دهم، نه یک کشمکش خسته کننده بین خودم و کامپیوتر.

در این مرحله فکر کردم که باهوش باشم، با ویژگی ایجاد جنگنده ای که این بازی ارائه می دهد، یکنواختی را کمی از بین ببرم. نیازی به گفتن نیست که تمام لذتی که قرار است یک بازی ویدیویی داشته باشد از این جنبه از Fight Club نیز گرفته شده است. شما انتخاب می کنید که چه نوع جنگنده ای را می خواهید (از سه سبک بالا)، و سپس می توانید ظاهر شخصیت خود را سفارشی کنید.

 بیایید ببینیم، یک مرد سفیدپوست چاق و یک مرد سیاه پوست چاق وجود دارد. مرد سفید پوست لاغر و سیاه پوست لاغر. پسر سفید کچل، مرد سیاه پوست کچل. موهای بلوند، موهای مشکی. شلوار جین آبی، شلوار جین مشکی. من متأسفانه حتی یک ذره کنایه هم ندارم.

شما توانایی بالا بردن آمار شخصیت خود را دارید و بسته به آماری که افزایش می دهید، می توانید حرکات جدید را باز کنید. مسلماً، این توانایی‌ها تقریباً مشابه توانایی‌هایی هستند که قبلاً می‌توانستید از آن‌ها استفاده کنید، حداقل قابلیت‌های بازگشایی وجود دارد، درست است؟ 

نامی برای پسرتان بگذارید، و می‌توانید او را با بقیه شخصیت‌های ظاهری معمولی در انبوهی پرتاب کنید. و نه، تایلر هیچ شباهتی به برد پیت ندارد و جک هیچ شباهتی به ادوارد نورتون ندارد. باب مانند میت لوف در فیلم به نظر می رسد، زیرا سینه های غول پیکری دارد. از آن لذت ببرید!

فقط به این دلیل که در مورد این بازی شکایت کافی ندارم، به شما هشدار داده شود که زمان بارگذاری در صفحه ساخت جنگنده و انتخاب شخصیت های Fight Club بسیار کند است، شما تعجب خواهید کرد که آیا ممکن است چیزی وجود داشته باشد. با PS2 شما اشتباه است. مطمئن باشید کنسول شما مشکلی ندارد. مشکلی در بازی وجود دارد. یه چیزی خیلی اشتباهه

گرافیک بازی Fight Club پی اس 2

بهترین چیز در مورد Fight Club احتمالا گرافیک آن است. این بدان معنا نیست که آنها به خودی خود واقعاً تأثیرگذار هستند، اما حداقل کمی بالاتر از حد متوسط هستند. طراحی شخصیت، همانطور که قبلاً گفتم، کاملاً کم رنگ است.

 نه اینکه با توجه به ماهیت فیلمی که برگرفته از آن است، انتظار چیز خیلی پر زرق و برقی را داشتم، اما هنوز هم، خلاقیت زیادی در اینجا وجود ندارد. برخی از شخصیت‌های فرعی فیلم به‌عنوان مبارزان قابل بازی ظاهر می‌شوند، اما در بهترین حالت فقط می‌توانید آنها را تشخیص دهید.

عرصه ها داستان متفاوتی دارند. اکثر آنها کاملاً باحال هستند. یکی به ویژه در یک پارکینگ در یک شب بارانی اتفاق می افتد. جلوه زیبایی با باران وجود دارد که باعث می‌شود به نظر برسد که در یک شب طوفانی از پشت شیشه جلو نگاه می‌کنید، قطرات باران در جریانی تار در پیش‌زمینه فرو می‌ریزند. 

صحنه دیگری نیز در زیرزمین خانه‌ای که تایلر و جک در آن زندگی می‌کنند، اتفاق می‌افتد. طبق معمول حتی نصف آب گرفتگی است. هر سطح با جزئیات، واضح، واضح و به خوبی کنار هم قرار گرفته است. وقتی سطح دقتی را که در طراحی‌های عرصه وجود دارد می‌بینم، از اینکه چرا بقیه بازی اینقدر بد است، گیج‌تر می‌شوم.

جنبه اصلی گرافیک که امتیاز Fight Club را در این زمینه به طور کامل از بین برد، تنها یک نقص بزرگ و آشکار است: صحنه های برش حالت داستانی. خدای من، حالت داستانی صحنه ها را قطع کرده است.

 اشتباه این است که داستان را از طریق مجموعه‌ای از عکس‌های بی‌کیفیت CG روایت می‌کنیم. عکس های ثابت. این 1990 نیست، مردم! داشتن ظرفیت گفتن داستان از طریق شخصیت های متحرک و سخنگو نباید سخت باشد! عکس های ثابت به نظر ناخوشایند، احمقانه و نامناسب به نظر می رسند، و برای دومین بار در حین بازی Fight Club، فکر کردم که کنسول PS2 من روی فریتز است و تصاویر منجمد شده اند.

با این حال، بهتر نشد، و یک بار دیگر، توسعه دهندگان ثابت کردند که چقدر تلاش کمی برای یک بازی انجام می شود و همچنان شاهد انتشار آن هستیم. در واقع متوجه شدم که از نماهای کوچک عجیب و غریب به نوعی لذت می برم، زیرا حالات عجیب و غریب چهره و تلاش های بیهوده برای «انیمیشن» در قاب ثابت، سرگرمی زیادی ایجاد می کرد. در برخی از نقاط به معنای واقعی کلمه با صدای بلند می خندیدم. با این حال، این ظن پنهانی من است که این اثر مورد نظر نبود.

صداگذاری و موسیقی بازی باشگاه مشت زنی

یکی دیگر از نکات "بالا" Fight Club موسیقی متن است. موسیقی به خوبی تاریک و سبک محیطی تکنو دارد و به خوبی با روح فیلم مطابقت دارد. با این حال، به دلایلی عجیب، مجبور شدم صدای تلویزیون را تا حدی بالا ببرم تا بیشتر آن را بشنوم. با این حال، وقتی صدای بازی در حالت داستانی روشن شد، صدا از پشت بام به شدت بالا رفت و من متوجه شدم که به شدت در حال تقلا برای کنترل از راه دور هستم تا آن را کم کند. و آیا صداپیشگی هرگز باعث شد که بخواهم آن را رد کنم.

همراهی با نماهای بیهوده و عجیب و غریب در حالت داستانی، صداگذاری بیهوده و عجیب زیادی دارد. من نمی توانم به اندازه کافی با کلمات توصیف کنم که چگونه حالت داستانی ناخوشایند برای گوش دادن به آن است. اینطور نیست که بهترین صداپیشگی در جهان آن را خیلی بهتر کند، اما می توانست کمک کند. شاید.

جمع بندی

هیچ راهی وجود ندارد که کسی بتواند ارزش زیادی از این بازی مبارزه ای در هنگام قرار دادن آن در برابر همتایان عالی خود در بازار بازی های مبارزه ای که اخیراً منتشر شده است، بدست آورد. برای همه قابلیت‌های بازگشایی، حالت‌های مختلف بازی (و منظور من از «متفاوت» «عملاً یکسان» است) و حتی قابلیت‌های آنلاین، بسیار کم است.

غیرهواداران و افرادی که با Fight Club آشنا نیستند، در این بازی چنان خاموش خواهند شد که احتمالاً هرگز تمایلی به دیدن فیلم فوق العاده ای که بر اساس آن ساخته شده است، نخواهند داشت. طرفداران واقعی به قدری آزرده خواهند شد که احتمالاً پول خوبی می پردازند تا به هر یک از اعضای تیم در حال توسعه ضربه محکمی بزنند. و در دراز مدت، آنقدر بدبختانه شکست می خورد، مطلقاً هیچ دلیلی برای خرید آن وجود ندارد، مگر اینکه بخواهید 50.00 دلار برای یک زیر لیوانی خرج کنید. پول خود را پس انداز کنید. به من اعتماد کن

به عنوان یکی از طرفداران فیلم Fight Club، این احساس را داشتم که قرار نیست به بازی اهمیت بدهم. با این حال، به عنوان یک منتقد، آن احساسات شخصی را کنار گذاشتم و آن را بازی کردم، با در نظر گرفتن این که باید امتیازات خود بازی را به ثمر برسانم، نه اینکه فکر کنم یک فیلم عالی را به یک غذای شاد برای سود تبدیل کنم. در نهایت نه تنها به بازی اهمیت ندادم، بلکه از آن متنفر شدم.

هیچ بهانه‌ای برای توسعه‌دهندگان وجود ندارد که چنین چرندیات ذاتی ناقصی را منتشر کنند. هیچ کدام. پس به آنها اجازه ندهید که از این موضوع فرار کنند. از این بازی در فروشگاه ها دور و دور شوید. پولی که برای Fight Club، بازی ویدیویی خرج نمی شود، پولی است که به خوبی خرج می شود.