خرید بازی Last Remnant XBOX 360 ایکس باکس 360

معرفی بازی Last Remnant XBOX 360

The Last Remnant یک بازی ویدیویی نقش‌آفرینی است که توسط شرکت Square Enix توسعه و منتشر شده است. این بازی در نوامبر ۲۰۰۸ برای Xbox 360 و در مارس ۲۰۰۹ برای Microsoft Windows در سراسر جهان منتشر شد. در ابتدا نسخه PlayStation 3 نیز اعلام شده بود، اما این نسخه لغو شد.

حتی یک سال پیش، با گشت و گذار در جوامع آنلاین، می‌شد نارضایتی عمیقی را از کمبود مزمن بازی‌های نقش‌آفرینی ژاپنی در نسل بعدی، که مدتی بود در جریان بود، حس کرد.امروز، با فکر کردن به آن لحظات، تقریباً به نظر می‌رسد که خانه‌های نرم‌افزاری مختلف به شکایات توجه کرده‌اند و چرخه تولیدی را آغاز کرده‌اند که از زمان اژدهای آبی هرگز متوقف نشده است.علاوه بر موارد ذکر شده، شاهد Lost Odyssey، Eternal Sonata، Infinite Undiscovery، Valkyria Chronicles و The Last Remnant (که در اینجا بررسی شده است) بوده‌ایم.

Square-Enix - در روزهای خوب گذشته، فقط Squaresoft، مترادف با کیفیت - تمرکز زیادی بر آخرین تلاش خود داشته است و تلاش می‌کند تا خود را از نتایج ناگوار Infinite Undiscovery و به طور کلی‌تر، از بی‌تفاوتی خلاقانه‌ای که از زمان عزیمت استاد (سابق) خانه نرم‌افزاری ژاپنی، هیرونوبو ساکاگوچی، بر آن حاکم شده است، رهایی بخشد.

تریلر بازی Last Remnant ایکس باکس 360

 در هر صورت، «آخرین بازمانده» (The Last Remnant) تاکنون، چه خوب و چه بد، تیتر خبرها شده است: در ژاپن، با استقبال گرم مردم و مطبوعات روبرو شد و حتی از مجله فامیتسو امتیاز ۳۸ از ۴۰ را دریافت کرد؛ با این حال، در غرب، شک و تردیدهای زیادی را ایجاد کرده است که Everyeye امیدوار است امروز به رفع آنها کمک کند.

داستان و شخصیت پردازی بازی Last Remnant ایکس باکس 360

آخرین اثر اسکوئر انیکس، بازیکن را در نقش راش سایکس، یک نوجوان هجده ساله بی‌خیال قرار می‌دهد که مشتاقانه منتظر است - به همراه خواهر کوچکش - والدینشان، محققان مشهوری که سال‌ها درگیر یک پروژه مخفی بوده‌اند، بازگردند.

با این حال، اندکی پس از آن، ایرینا - این نام خواهرش است - توسط افراد نامشخص و مشکوکی ربوده می‌شود که راش بیچاره را که قدرتی خفته در درون خود کشف کرده است، بدون هیچ چیز رها می‌کنند. دقیقاً همین جستجو برای یافتن خویشاوند محبوبش، آغازگر اولیه‌ی کل ماجراجویی، قهرمان جوان را در سفری همراهی می‌کند که در آن با موجوداتی از هر نوع، گاهی دوستانه و صادق، و گاهی منحرف و شرور، روبرو می‌شود.

تریلر بازی Last Remnant XBOX 360

مانند هر داستان فانتزیِ خودساخته و محترمانه‌ای، شخصیت‌های اصلی و فرعی به هم پیوند می‌خورند، در این مورد توسط بازماندگان، مصنوعات قدرتمند و باستانی که قادرند - البته نه بدون بهای گزاف - در صورت اتصال به یک موجود زنده با توانایی‌های مناسب، به سلاح‌هایی با قدرت وصف‌ناپذیر تبدیل شوند.

سرعت و کیفیت روایت در این اثر را می‌توان به طرز طعنه‌آمیزی «دیزل» توصیف کرد، چیزی که هرگز پیش از این سابقه نداشته است.به لطف رفت و آمدهای مداوم بین «پایگاه عملیاتی» گروه و مکان‌های اطراف، طرح داستان بسیار کند و کاملاً کسل‌کننده آغاز می‌شود، اما پس از چند ساعت، معنای واقعی خود را به دست می‌آورد و به تدریج غلیظ‌تر می‌شود و تا بیش از نیمی از ماجراجویی، دائماً خود را تجدید می‌کند.

با در نظر گرفتن همه جوانب، طرح داستان «Last Remnant» بسیار لذت‌بخش، پخته و جذاب است، حتی اگر - کاملاً به دلخواه - نتواند به مضامین عمیق «اودیسه گمشده» بپردازد یا به جز در چند لحظه نادر، احساسات قوی را برانگیزد.

بزرگترین نقطه قوت آن، به طرز متناقضی بدترین نقطه ضعف آن است: سرعت کند روایت وقایع، پس از غلبه بر مانع اولیه، شما را در تمام مدت ماجراجویی (حدود سی ساعت فقط برای ماموریت اصلی) به صفحه نمایش میخکوب می‌کند، با احتیاط اما با همان شوخ‌طبعی، پیچش‌های داستانی را یکی پس از دیگری آشکار می‌کند.

کارگردانی استادانه برخی از میان‌پرده‌ها و طراحی شخصیت با کیفیت بالا که برخی از شخصیت‌های اصلی و فرعی را توصیف می‌کند، بدون شک در موفقیت روایت نقش دارند.
در حالی که از دیدگاه صرفاً زیبایی‌شناختی-ساختاری، اکثر شخصیت‌ها کاملاً شبیه کلیشه‌های تأسف‌بار هستند، از دیدگاه روان‌شناختی، نیمی از آنها به طرز شگفت‌آوری خوش‌ساخت و چندوجهی هستند و به لطف دوبله عالی و لب‌خوانی مناسب، قادر به ارائه لحظاتی از بازیگری دیجیتالی سطح بالا می‌باشند.

گیم پلی بازی Last Remnant XBOX360

گیم‌پلی Last Remnant تفاوت‌های اساسی با بازی‌های نقش‌آفرینی فعلی دارد، تفاوت‌هایی که آن را - به استثنای سیستم نبرد - فوری‌تر و کمتر چالش‌برانگیز می‌کند و آن را برای کسانی که تجربه کمی با این ژانر دارند جذاب‌تر می‌کند.

با این حال، فراموش نکنیم که این ساده‌سازی مکانیک‌های اکتشاف، که قبلاً در Lost Odyssey وجود دارد، تا حدی از هرمتیسم جذاب معمول ژانر نقش‌آفرینی ژاپنی اجتناب می‌کند.آخرین تلاش Square-Enix، همانطور که در بالا ذکر شد، مرحله اکتشاف بسیار محدودی را ارائه می‌دهد.

در شهرها، می‌توانیم با استفاده از نقشه مبتنی بر مکان‌نما از یک محله به محله دیگر حرکت کنیم. در این مکان‌ها، فقط می‌توانیم با شخصیت‌های خاصی تعامل داشته باشیم و فقط وارد ساختمان‌های خاصی (مهمانخانه و انجمن) شویم.

نشانه‌های مناسب روی صفحه به شما کمک می‌کنند تا مغازه‌داران را که با نشانه‌ای که نماد موادی است که ارائه می‌دهند نشان داده می‌شوند، و NPCهایی که می‌توانید با آنها چت کنید، که بسته به اهمیت اطلاعات ارائه شده (کنجکاوی‌ها یا ماموریت‌ها) به دو دسته تقسیم می‌شوند، تشخیص دهید.

با وجود اصول کلاسیک این ژانر، هیچ ساختمانی برای کاوش، هیچ آیتمی برای جمع‌آوری از صندوقچه‌ها، گلدان‌ها یا کمدها و هیچ ماموریت فرعی برای فعال کردن وجود نخواهد داشت که باعث ایجاد ریزجهان‌های گیم‌پلی به موازات داستان اصلی می‌شود.

به طور خلاصه، در هر شهری از قلمرو، مطمئناً با دنبال کردن آیکون‌های روی صفحه، سلاح‌ها، آیتم‌ها و ماموریت‌ها را در همان مکان پیدا خواهید کرد.این انتخاب اولیه به سرعت به یک شمشیر دولبه تبدیل می‌شود: از یک سو، به بازیکنان "تازه‌کار" اجازه می‌دهد تا هرگونه ماموریت فرعی را انجام دهند و در نتیجه از دست دادن اسرار معمول RPG (اقلام، سلاح‌ها) جلوگیری کنند. از سوی دیگر، با این حال، به بازیکنان باتجربه‌تر چالش جستجوی طاقت‌فرسای چنین اسراری، تفسیر سخنان تک تک NPCها و در نتیجه، رضایت واقعی از بازیابی آثار نادر را ارائه نمی‌دهد.

خود سیاه‌چال‌ها (یعنی تمام مناطق خارج از شهرها) با وجود اندازه عظیم برخی از آنها، که بدون شک بزرگترین سیاه‌چال‌هایی هستند که تاکنون در یک بازی نقش‌آفرینی دیده شده است، بخش اکتشافی قابل توجهی ندارند.

پس از اینکه صندوقچه‌های حاوی اقلام مختلف را تمام کردید، که حداقل نیاز به بازدید از تمام مناطق آن مکان دارد، تنها چیزی که باقی می‌ماند نقاط استخراج و حفاری است: نقاط کوچک و درخشانی که روی صفحه با علامت تعجب نشان داده می‌شوند و دریل (نوعی موش کور رباتیک که همیشه در کنار شماست) می‌تواند از آنها مواد معدنی، اجزا، پول و موارد دیگر را بسته به مهارت‌هایش استخراج کند (که با ادامه حفاری‌ها افزایش می‌یابد).

خوشبختانه، این تنها تا حدی بر طول عمر تأثیر می‌گذارد، زیرا Last Remnant- بین انجمن صنفی و مسافرخانه - تعداد بیشماری ماموریت فرعی ارائه می‌دهد که قادر به آشکار کردن کل نقشه بدون نزدیک شدن به ماجراجویی اصلی و سه برابر کردن تعداد ساعات مورد نیاز برای تکمیل ۱۰۰٪ بازی است.

با این حال، به نظر می‌رسد که Square-Enix بار دیگر با عدم ارائه هرگونه طرح داستانی جالب یا اطلاعات پیش‌زمینه قانع‌کننده برای شخصیت‌های فرعی در اکثر این ماموریت‌های فرعی، برخلاف سنت قدیمی ژاپنی عمل می‌کند.بسیاری - حدس می‌زنیم حداقل ۸۰٪ - از ماموریت‌های فرعی شامل یافتن اشیاء/اشخاص گمشده (همراه با نبرد) یا صرفاً شکست دادن یک موجود افسانه‌ای خواهد بود.

حتی در این مورد، الگوریتم‌های سیستم به ما کمک زیادی خواهند کرد، که پس از پذیرش وظیفه، بلافاصله ما را به آنجا منتقل می‌کنند و پس از تکمیل، کل گروه را - برای پاداش مناسب - دقیقاً در همان نقطه‌ای که با "کارفرما" ملاقات کردیم، دوباره متحد می‌کنند.

برای کاهش یکنواختی ماموریت‌های فرعی کلیشه‌ای و بیش از حد، دو مقدمه جالب و منحصر به فرد مفید خواهد بود که اولین آنها مربوط به اعضای گروه شما است. از آنجایی که سیستم نبرد The Last Remnant بر اساس اتحادها و نه واحدهای منفرد است (بعداً به بررسی مکانیک آن خواهیم پرداخت)، ما توانایی جذب رهبران و زیردستان را خواهیم داشت که هر کدام مهارت‌ها، تجهیزات و ویژگی‌های متفاوتی دارند.از آنجایی که برخی از ارائه‌دهندگان ماموریت، جنگجویان متخصصی هستند، پس از اتمام وظایفشان، می‌توانیم با تماس با انجمن، حمایت آنها را - به عنوان رهبر - خریداری کنیم.

دوم، می‌توانیم از سفرهای مداوم در سیاه‌چال‌های شلوغ و قتل عام ناشی از آن بهره‌مند شویم و اجزای جمع‌آوری‌شده (دشمنان اسیر شده را می‌توان شکست) را به آهنگران حاضر در هر شهر برسانیم، که می‌توانند تجهیزات خود را بهبود بخشند، اما همچنین با استفاده از این اقلام، تجهیزات جدیدی بسازند.این موضوع، اهمیت فوق‌العاده‌ای را که در این محصول به نبردها و به ویژه به شدیدترین کشاورزی (جمع‌آوری اجباری اقلام - برای تقویت شخصیت‌ها) داده شده است، برجسته می‌کند.

وقت آن است که به سیستم نبرد، قلب تپنده هر بازی نقش‌آفرینی و قدرت واقعی این عنوان خاص بپردازیم.سیستم درگیری - در درجه اول - تا حدودی مبتنی بر بازی اژدهای آبی است: هیولاها (که روی صفحه قابل مشاهده هستند) می‌توانند با استفاده از یک دستور ویژه که باعث می‌شود یک دایره خیالی از بدن قهرمان ما بیرون بیاید، به هم متصل شوند.

برای نبرد همزمان با بیشترین تعداد دشمن ممکن (یکی از جنبه‌های کلیدی The Last Remnant، زیرا پاداش‌ها را به طرز چشمگیری افزایش می‌دهد)، می‌توانیم زمان را برای چند ثانیه متوقف کنیم: تمام حریفان «متصل» (به سادگی با عبور از نزدیکی آنها) در این مدت - حتی اگر دور باشند - در ابتدای مبارزه گنجانده خواهند شد.

همانطور که قبلاً گفته شد، دیگر شخصیت‌های منفرد در نبرد شرکت نخواهند کرد، بلکه اتحادیه‌هایی متشکل از یک رهبر و حداکثر چهار واحد وارد نبرد می‌شوند.درک این مفهوم از همان ابتدا بسیار مهم است، زیرا فرد در نبرد نقش بسیار کمی خواهد داشت: HP به عنوان مجموع اعضای اتحادیه نمایش داده می‌شود و دستورات (در این مورد، دستورات) به همان روش به اتحادیه داده می‌شود.

این سیستم کاملاً نوبتی در ابتدا کمی گیج‌کننده است، زیرا مانند سایر بازی‌های RPG، امکان انتخاب اقداماتی که هر بازیکن انجام می‌دهد را ندارد، چه برسد به هدف دقیق برای ضربه زدن به یک واحد دشمن. با این حال، وقتی با سیستم نبرد The Last Remnant آشنا شوید، کاملاً عمیق و بسیار ارزشمند به نظر می‌رسد، به خصوص به لطف یک پیچش تاکتیکی که به شما امکان می‌دهد از پهلو به دشمنان حمله کنید، از پشت به آنها حمله کنید، آرایش جنگی خود را تغییر دهید و غیره، با تمام مزایا و معایبی که هر کدام دارند.

با این حال، پس از چند ساعت، در کنار نقاط قوت، محدودیت‌های آن نیز آشکار می‌شود: اول، فقدان یک آموزش کافی که بتواند تمام جنبه‌های یک سیستم بسیار پیچیده را توضیح دهد، و دوم، فقدان برخی عناصر ذاتی در خود سیستم نبرد که آن را کاملاً کامل کند.

ما به طور خاص در مورد عدم توانایی حرکت آزادانه در میدان نبرد (شما فقط می‌توانید به سمت یک دشمن پیشروی کنید)، تنوع مکانی محدود (هر عرصه در زمین مسطح است و هیچ مانعی ندارد) و فقدان سلاح‌های دوربرد صحبت می‌کنیم.

با توجه به این پیچیدگی در سیستم نبرد، برخی از انتخاب‌های Square Enix را دقیق و درست می‌دانیم که مدیریت شخصیت‌های متعدد بازی را ساده می‌کند. اول از همه، ما دیگر لازم نیست نگران توزیع تجربه باشیم (سطح‌های فردی وجود نخواهد داشت، بلکه فقط یک «سطح رزمی» سراسری برای کل تیم معتبر خواهد بود) یا یادگیری مهارت‌های جدید: صرفاً تمرکز روی حملات فیزیکی یا جادویی در نبرد، به طور خودکار آمار مرتبط را افزایش می‌دهد.

همین سیستم برای سطوح مهارت نیز اعمال خواهد شد: هرچه بیشتر از یک هنر استفاده کنید، سریع‌تر قدرت آن را افزایش می‌دهید، ابتدا سطح آن (آسیب، برد، سرعت) را افزایش می‌دهید و سپس آن را به تکامل بعدی تبدیل می‌کنید (یک حرکت کاملاً متفاوت).

در نهایت، مدیریت تجهیزات به طور قابل توجیهی آسان‌تر شده است: شخصاً، ما فقط می‌توانیم از تجهیزات Rush استفاده کنیم. هر کس دیگری گاهی اوقات از ما حلقه‌ها یا سلاح‌هایی را که استفاده نمی‌کنیم، یا اجزایی را که پس از یک نبرد برای ارتقاء لوازم جانبی خود باقی مانده‌اند، درخواست می‌کند و همه چیز را کاملاً مستقل مدیریت می‌کند.

گرافیک بازی Last Remnant

The Last Remnant از Unreal Engine III، موتور گرافیکی Epic، استفاده می‌کند که به گفته بسیاری، به نظر می‌رسد یکی از انعطاف‌پذیرترین - اگر نگوییم انعطاف‌پذیرترین - موجود است.

با این حال، این مفهوم برای توسعه‌دهندگان ژاپنی بیگانه به نظر می‌رسد، که در ادغام مؤثر آن در هیچ یک از تولیدات خود شکست می‌خورند. Lost Odyssey و The Last Remnant نمونه‌های بارزی هستند. محصول اسکوئر انیکس از مدل‌سازی چندضلعی بسیار دقیق، جزئیات چشمگیر چهره و بافت‌های باکیفیت، چه از نظر پوشش مدل و چه از نظر جزئیات ساختاری، که به یک اندازه خوب ساخته شده‌اند، بهره می‌برد.

از سوی دیگر، انیمیشن‌ها را می‌توان به دو بخش مجزا تقسیم کرد: از یک سو، حالات چهره و همگام‌سازی لب چیزی کم از بی‌نقص ندارند و به طور قابل توجهی واقع‌گرایی صحنه‌های کوتاه و روایت را به طور کلی افزایش می‌دهند. از سوی دیگر، به محض اینکه بقیه بدن شروع به حرکت می‌کند، کمی سفتی و ناقص بودن در برخی حرکات، مانند کشیدن یا غلاف کردن سلاح، آشکار می‌شود.

علاوه بر این، همانطور که در مورد محصول Mistwalker نیز صادق بود، سیاه‌چال‌ها، با وجود اندازه ذکر شده، پراکنده هستند و اغلب با طراحی سطح خطی و بی‌روح، چه از نظر هنری و چه از نظر ساختاری، مشخص می‌شوند. با این حال، شهرها قطعاً از این نظر تأثیرگذارتر هستند - اگرچه بسیار محدود هستند.

در حالی که اینها صرفاً نقص‌های سبکی هستند، مسائل بهینه‌سازی موتور بسیار پیچیده‌تر است. با حضور تنها شخصیت اصلی روی صفحه، می‌توانیم مشکلات آشکاری را در مدیریت برخوردها ببینیم که اغلب باعث می‌شود Rush مراحل تخیلی را اجرا کند؛ در واقع، خود Gears Of War 2، هرچند به میزان کمتر، از این مشکلات رنج می‌برد.

آنچه واقعاً تعجب‌آور است، pop-in (تأخیر در نمایش بافت‌ها) است که به محض مواجهه با هر مرحله بارگذاری (انتقال از یک منطقه به منطقه دیگر، شروع و پایان نبردها) در هر سطحی ظاهر می‌شود و افت تکان‌دهنده نرخ فریم در طول نبردها، که واقعاً می‌تواند این مرحله حیاتی را آزاردهنده کند.به لطف قابلیت‌های کنسول‌های نسل بعدی، ما یک آزمایش اضافی انجام دادیم و بازی‌ها را روی یک هارد دیسک نصب کردیم تا مشخص کنیم که آیا این مشکلات ناشی از بارگذاری از درایو نوری است یا خیر.

Pop-in کاهش قابل توجهی داشته است: در حالی که قبلاً ظاهر شدن بافت‌ها دو ثانیه طول می‌کشید، اکنون حداکثر زمان به سختی به یک ثانیه می‌رسد. برعکس، هیچ بهبودی در مورد افت نرخ فریم وجود ندارد، که در برخی موارد واقعاً شرم‌آور است.

موسیقی و صداگذاری بازی Last Remnant XBOX 360

بدون شک صداگذاری تحت تأثیر جدایی نوبوئو اوماتسو، یکی از ارکان واقعی موسیقی متن بازی‌های ویدیویی، قرار گرفته است.موسیقی متن در کل ماجراجویی جذابیت چندانی ندارد، در حالی که وقفه‌های بین نبرد کسل‌کننده و تکراری هستند.نمونه‌برداری محیطی و بازتولید غرش تولید شده توسط تجهیزات جنگی قهرمانان و دشمنان خوب است و دوبله شایسته ستایش ویژه و بی‌حد و حصر است که به لطف جدایی واضح بین انگلیسی بریتانیایی و آمریکایی، می‌تواند میراث قهرمانان و برخی از جنبه‌های شخصیتی آنها را برجسته کند.

بنابراین ما از انتخاب فقط زیرنویس‌های ایتالیایی (که اتفاقاً بی‌عیب و نقص انجام شده‌اند) حمایت می‌کنیم و از خراب کردن یک تجربه بازی ارزشمند توسط صداپیشگان مشکوک - که متأسفانه باید اعتراف کرد - جلوگیری می‌کنیم.

جمع بندی

نسخه Last Remnant ایکس‌باکس ۳۶۰ مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. آخرین بازمانده مطمئناً معیاری در ژانر "نقش‌آفرینی" نیست، حداقل نه به معنای غربی کلمه که توسط بازی‌های مختلف فاینال فانتزی محبوب شده است.

 اولاً، به این دلیل که ساختار گیم‌پلی معمول محصولاتی را که به عنوان "dungeon crawlers" طبقه‌بندی می‌شوند، اتخاذ می‌کند - بسته، عاری از عناصر اکتشاف و تقریباً منحصراً متمرکز بر کشاورزی - و ثانیاً، به دلیل استفاده و پیاده‌سازی ضعیف از تکنیک‌های گرافیکی مدرن (یعنی Unreal Engine III). با این حال، این محصول آزادانه از برخی از پیشینیان خود (به ویژه Blue Dragon و Lost Odyssey) الهام گرفته است و داستانی الهام‌بخش و جذاب ارائه می‌دهد که توسط برخی از شخصیت‌های اصلی توسعه‌یافته و با صدای عالی به طور رضایت‌بخشی بازی می‌شود. همچنین یک سیستم نبرد جالب ارائه می‌دهد، هرچند ترکیبی و همیشه قابل استفاده نیست. بنابراین، این عنوان برای کسانی که تشنه بازی‌های نقش‌آفرینی هستند، حتی اگر مایل به انجام چند سازش کوچک باشند، توصیه می‌شود.

مزایا

• داستان کلاسیک اما جذاب
• گرافیک اصلاح‌شده و بهبود یافته
• سیستم مبارزه جالب اما کم‌عمق

معایب

• نمی‌توان بدون جوی‌استیک بازی کرد
• آزادی عمل کم
• می‌توانست جسورانه‌تر باشد