خرید بازی کامپیوتر Lost Records Bloom and Rage PC

معرفی بازی Lost Records Bloom and Rage PC

Lost Records: Bloom & Rage یک بازی ماجراجویی دو قسمتی در سال ۲۰۲۵ است که توسط Don't Nod Montréal توسعه یافته و توسط Don't Nod منتشر شده است. داستان بازی بر روی چهار دختر نوجوان به نام‌های Swann، Nora، Autumn و Kat تمرکز دارد که در تابستان ۱۹۹۵ به سفری برای خودشناسی می‌روند و پیوندهای ناگسستنی را شکل می‌دهند.

در این نقد، Lost Records: Bloom & Rage میراث Life is Strange را به دوش می‌کشد و ماتیاس را به سفری نوستالژیک به دوران جوانی‌اش می‌فرستد.
من به چند دلیل مشتاقانه منتظر انتشار Lost Records: Bloom & Rage بودم. اولاً، به این دلیل که از زمان Remember Me و Life is Strange مشتاقانه سرنوشت توسعه‌دهندگان فرانسوی Don't Nod را دنبال کرده‌ام.

با این حال، اخیراً این استودیو با چند شکست مواجه شده است. Banishers Ghosts of New Eden PC و Jusant که واقعاً عالی بودند، به موفقیت تجاری مورد نظر دست نیافتند. ثانیاً، به این دلیل که من هنوز هم واقعاً سبک ماجراجویی‌های روایی Don't Nod را دوست دارم. حتی وقتی سال گذشته توانستم نسخه پیش‌نمایش را بازی کنم، مشخص بود که آنها در تلاشند تا بر اساس فضایلی که Life is Strange را به موفقیت رسانده بود، بسازند. فضای بازی نیز برای من جذاب است؛ به هر حال، من خودم در دهه ۹۰ کودک بودم و بنابراین بسیاری از آن را می‌شناسم.

داستان Lost Records: Bloom & Rage چه زمانی اتفاق می‌افتد؟

داستان بر روی سوان و سه دوستش، آتوم، نورا و کت، متمرکز است. این چهار نفر در سال ۲۰۲۲ برای اولین بار پس از ۲۷ سال دوباره یکدیگر را ملاقات می‌کنند. این تجدید دیدار به دلیل این واقعیت که یک راز تاریک از آخرین تابستان مشترکشان آنها را تهدید می‌کند، اجباری است. من به عنوان یک بازیکن، از طریق فلش‌بک‌ها، تجربه می‌کنم که چگونه این چهار دختر در تابستان ۱۹۹۵ در ۱۶ سالگی با هم آشنا شدند و با هم دوست شدند.

این برای من هم سفری به گذشته است، زیرا خودم در آن زمان نوجوان بودم. بر این اساس، چیزهایی را در همه جا کشف می‌کنم که زندگی عادی نوجوانان را در آن زمان تعریف می‌کرد: فیلم‌هایی روی نوارهای VHS از فروشگاه ویدیو، تاماگوچی که روزانه از آن مراقبت می‌شد، اشاراتی به بازی‌های ویدیویی آن زمان و به طور کلی دوران کودکی که هنوز تحت سلطه اینترنت و استفاده از تلفن همراه نبود.

 تریلر بازی Lost Records Bloom and Rage کامپیوتر 

در عوض، این چهار دوست موسیقی می‌سازند و به طبیعت می‌روند. آنها همچنین رویاهای بزرگی برای آینده خود دارند. اما در آن تابستان اتفاقی افتاد که باعث شد چهار دختر قول دهند که دیگر هرگز یکدیگر را نبینند. اکنون که پس از ۲۷ سال دوباره یکدیگر را ملاقات می‌کنند، دقیقاً چه چیزی را می‌خواهند کشف کنند. نمی‌خواهم خیلی لو بدهم، اما درست مثل Life is Strange، به نظر می‌رسد Lost Records هم یک عنصر ماوراءالطبیعه دارد.

مانند بسیاری از بازی‌های ماجراجویی، Lost Records: Bloom & Rage از نظر گیم‌پلی نسبتاً سبک است. اما من از اینکه دوربین فیلمبرداری Swann یک عنصر اضافی اضافه کرده است که به شما امکان تعامل با محیط را می‌دهد، خوشم آمد.

بنابراین من طبق معمول در دنیای بازی می‌گردم و با اشیاء تعامل می‌کنم، درست همانطور که در Life is Strange به آن عادت کرده‌ام. علاوه بر این، می‌توانم هر زمان دوربینم را بیرون بیاورم و از اشیاء مختلف فیلم بگیرم.

با انجام این کار، فیلم‌هایی را جمع‌آوری می‌کنم که یا به صورت ویدیوهای مرتبط با داستان ویرایش می‌شوند یا در مجموعه‌های مختلف قابل جمع‌آوری گنجانده می‌شوند. به عنوان مثال، از دوستانم، پرندگان در طبیعت و مناظر زیبا فیلم می‌گیرم. پس از آن، حتی گزینه‌های ویرایش اولیه را در منوی بازی دارم. می‌توانم تعیین کنم که کدام کلیپ‌ها در ویدیوی نهایی و به چه ترتیبی استفاده شوند. این بر وقایع واقعی بازی تأثیری ندارد، اما راه خوبی برای تجزیه و تحلیل است.

من دیالوگ‌های Lost Records را دوست دارم. صحبت از افکت‌ها شد: دیالوگ نقش بسیار مهم‌تری دارد. من اغلب دو یا چند پاسخ ممکن برای انتخاب دارم. ممکن است اتفاق بیفتد که پاسخ‌های خاص فقط پس از اینکه مدتی به همتای خود اجازه صحبت دادم، قابل مشاهده می‌شوند. یا اینکه آنها به مکالمات دیگری از قبل بستگی دارند. با تصمیماتم، جزئیات جزئی داستان را بدون تغییر طرح کلی تغییر می‌دهم.

 علاوه بر این، پاسخ‌های من بر رابطه‌ی سوان با سه دختر دیگر تأثیر می‌گذارد. بنابراین، من تأثیر مستقیمی بر عمق دوستی او با دوستان جدیدم دارم. این همچنین باعث می‌شود جزئیات خاصی در طول داستان تغییر کنند و رابطه‌ی من با دیگران را روشن کنند. بازی اغلب موفق می‌شود ظریف باشد و همه چیز را آشکارا به من نگوید. بنابراین، گاهی اوقات سکوت کردن مفید است.

 تریلر گیم پلی بازی Lost Records Bloom and Rage کامپیوتر 

بازی همچنین وقتی به آنچه شخصیت‌های دیگر به من می‌گویند توجه دقیقی می‌کنم، به من پاداش می‌دهد. به عنوان مثال، من توانستم در یکی از بخش‌ها، نوشیدنی مورد علاقه‌ی پاییز مسن‌تر را در زمان حال سفارش دهم، پس از اینکه این اطلاعات را از خود جوان‌ترش در بخش دیگری یاد گرفتم. من واقعاً این ارتباطات تکرارشونده را دوست دارم زیرا آنها به من انگیزه می‌دهند که فقط به مکالمات گوش ندهم، بلکه به طور فعال با زندگی چهار دختر درگیر شوم.

از نظر گیم‌پلی، Lost Records: Bloom & Rage مشابه چیزی است که از یک عنوان Life is Strange انتظار دارید، با همان نوع تعامل و کاوش، اما بدون استفاده از قدرت‌های ماوراءالطبیعه که با ضبط‌های دوربین فیلمبرداری Swann جایگزین شده‌اند. این برای داستان بسیار مهم است، زیرا به ما امکان می‌دهد لحظات خاصی را برای بازسازی حافظه Swann در سال ۲۰۲۲ ضبط کنیم و همچنین به عنوان ابزاری برای جمع‌آوری اشیاء قابل جمع‌آوری عمل کنیم.

 یک منوی اختصاصی برای تمام خاطرات جمع‌آوری‌شده در بازی به شکل کاست‌های ویدیویی وجود دارد، و همچنین مواردی وجود دارد که به مکان‌ها، حیوانات یا اشیاء خاص اختصاص داده شده‌اند: بسیاری از این موارد برای داستان اجباری نیستند، اما به عنوان وسیله‌ای برای جمع‌آوری اشیاء قابل جمع‌آوری عمل می‌کنند. وقتی دوربین فیلمبرداری را فعال می‌کنیم، نمای بازی به اول شخص تغییر می‌کند و تمام اشیاء قابل ضبط روی صفحه علامت‌گذاری می‌شوند و به ما امکان می‌دهند آنها را ضبط و جمع‌آوری کنیم.

فراتر از این، یکی دیگر از اجزای مهم بازی، دیالوگ است که به ما اجازه می‌دهد انتخاب‌های متعددی داشته باشیم که جزئیات خاصی از داستان را شکل می‌دهند. مانند بسیاری از بازی‌های از این نوع، در پایان هر فصل لیستی از تمام انتخاب‌های ما به ما ارائه می‌شود که با انتخاب‌های سایر بازیکنان مقایسه می‌شود.

 البته می‌توانیم آزادانه هر سناریو را کاوش کنیم (دنیا باز نیست، بلکه از مناطق مستقل تشکیل شده است) و پس از تکمیل تمام اهداف، تصمیم بگیریم که آیا به کاوش و تیراندازی ادامه دهیم یا سناریو را تمام کنیم و به سناریوی بعدی برویم. همچنین با برخی معماهای محیطی، مانند ترکیب قفل‌ها که باید با جستجوی سرنخ‌ها در محیط اطراف باز شوند، روبرو می‌شویم.

روح Life is Strange در Lost Records قوی است.

من همچنین سبک گرافیکی بازی را که بسیار یادآور نسخه‌ی توسعه‌یافته‌تر و حتی دقیق‌تر جلوه‌های بصری Life is Strange است، بسیار دوست داشتم. متأسفانه، نسخه PS5 که من بازی کردم، چند بارگذاری مجدد بافت ناخوشایند داشت، به خصوص در هنگام تغییر صحنه. فراتر از آن، من هیچ شکایتی در مورد اشکالات یا عملکرد ندارم.

از نظر گرافیکی، Lost Records: Bloom & Rage رویکرد واقع‌گرایانه‌ای ندارد، بلکه هدف آن نمایش هنری‌تری از سناریوها و شخصیت‌ها است، در حالی که عناصر واقع‌گرایانه‌ای مانند نورپردازی و جزئیات زیادی را که آنها را تشکیل می‌دهند، در خود جای داده است. مطمئناً این بازی نیست که شما را به فریاد "شاهکار فنی" وادار کند، اما نگاه کردن به آن بسیار لذت‌بخش است. این فایل صوتی سرشار از آهنگ‌های راک دهه‌های ۸۰ و ۹۰ میلادی است، به همراه زبان انگلیسی و زیرنویس و اشعار ایتالیایی.

همچنین در بین خوانندگان بازی‌های رایانه‌ای محبوب است

Lost Records: Bloom & Rage حس Life is Strange را دارد و این چیز خوبی است3 ما توانستیم برای اولین بار Lost Records: Bloom & Rage از سازندگان Life is Strange را بازی کنیم و ماجراجویی آن با نسخه قبلی‌اش برابری می‌کند.

ذهن‌های خلاق پشت Life is Strange در بسیاری از زمینه‌های بازی مشهود است. و این قطعاً برای من چیز خوبی است. به خصوص از آنجایی که توسعه‌دهندگان در مقایسه با Life is Strange 2 PC که من آن را نسبتاً متوسط می‌دانم، بهبود یافته‌اند. این امر در درجه اول به روایت خوب و دیالوگ‌های خوب نوشته شده مربوط می‌شود. آنها همچنین موفق شده‌اند حالت نوردهی دوگانه‌ی سال گذشته را نسبتاً ضعیف جلوه دهند.

موسیقی پس‌زمینه عالی نیز درجه یک است، با ترکیبی معمول از صداهای ساز و آهنگ‌های متناسب با موضوع. برای لذت بردن از این، لحظات آشنای ذن نیز وجود دارد که سوان به سادگی می‌نشیند و من می‌توانم فضا را جذب کنم. در طول هشت ساعت حضورم با چهار دختر، احساس راحتی زیادی کردم. واقعاً مشتاقانه منتظر نوار دوم هستم و امیدوارم که طرح هیجان‌انگیز در آنجا به نتیجه موفقیت‌آمیزی برسد.

دو ماه بعد...

دوباره اینجام. این بخش از مقاله دو ماه پس از هر آنچه تاکنون خوانده‌اید نوشته شده است. نوار دوم از Lost Records: Bloom & Rage اکنون منتشر شده است و من بازی ماجراجویی سوان و دوستانش را تمام کرده‌ام.

من اساساً هر آنچه را که باید در مورد خود بازی، گیم‌پلی و ساختار آن بگویم، قبلاً گفته‌ام. بخش دوم ماجراجویی فقط باید به من ثابت می‌کرد که می‌تواند سطح روایت را حفظ کند و داستان را به یک نتیجه رضایت‌بخش برساند.

به سرعت متوجه شدم که حال و هوای کلی طرح در نوار ۲ به طور قابل توجهی تغییر کرده است. این موضوع پس از وقایع تکان‌دهنده در پایان بخش اول، چندان تعجب‌آور نیست. بنابراین، وظیفه اصلی اکنون مقابله با عواقب این موقعیت و بررسی تأثیر عاطفی آن بر چهار دختر است. توصیف دقیق این موضوع بدون لو دادن بخش‌هایی از داستان برای من آسان نیست.

من واقعاً دوست داشتم که چگونه نحوه برخورد من با موقعیت جدید نه تنها در داستان گذشته تابستان ۱۹۹۵، بلکه در جلسه زمان حال نیز تأثیر می‌گذارد. این دوباره به وضوح نشان می‌دهد که رفتار من در دیالوگ‌ها چقدر قوی بر روند داستان تأثیر می‌گذارد. البته، در این بازی تصمیمات نمادینی وجود دارد که پیامدهای آنها فقط در نگاه اول چیزی را تغییر می‌دهد، اما در نهایت به همان نتیجه منجر می‌شود.

با این حال، وقتی در پایان بازی با مروری بر تصمیماتم و رویدادهای ناشی از آن روبرو شدم، از اینکه چه تعداد تغییر مختلف در موقعیت‌های خاص می‌تواند وجود داشته باشد، کاملاً شگفت‌زده شدم. به عنوان مثال، یک صحنه کلیدی در فینال بازی، نه روش مختلف برای اجرا دارد و من یکی از نادرترین آنها را تجربه کردم. نکته‌ی عالی در مورد آن: در صحنه هیچ انتخابی در مورد اینکه X یا Y باید اتفاق بیفتد، وجود نداشت. در عوض، نتیجه‌ی آن در درجه‌ی اول توسط رفتار من نسبت به شخصیت‌های درگیر در طول بازی تعیین می‌شد.

معمای حل نشده

جنبه‌ی ماوراءالطبیعه طرح داستان برای من کمی ضعیف باقی مانده است. در درجه‌ی اول به این دلیل که در پایان، بخش بسیار کمی از آن توضیح داده می‌شود. البته، یک معمای ماوراءالطبیعه نباید با تمام جزئیاتش به تفصیل فاش شود؛ این کار به همان اندازه بی‌هیجان خواهد بود. اما من حداقل چند سرنخ کوچک را که می‌توانستند برای توضیح دقیق آنچه اتفاق افتاده است، استفاده شوند، از دست داده بودم. در Life is Strange، حداقل اشاره‌ای دریافت می‌کنم که نجات کلوئی در قسمت اول، ماشه طوفان مخرب را می‌کشد. من به نوعی در اینجا آن نوع خودداری را از دست می‌دهم.

حتی تنشی که در ابتدا پیرامون جعبه‌ی مرموز ایجاد شد، که باعث تجدید دیدار دوستان پس از ۲۷ سال می‌شود، تا حدودی به طور نامحسوس از بین می‌رود. از یک طرف، در طول Tape 2 به سرعت متوجه شدم که جعبه در مورد چیست. از طرف دیگر، بازی در این زمینه توضیح مهمی ارائه نمی‌دهد. من آنقدر پیش نمی‌روم که به سادگی جعبه را یک مک‌گافین بنامم، اما خیلی هم دور از ذهن نبود. حداقل بازی در پایان اشاره می‌کند که ظاهراً توسعه‌دهندگان حرف‌های بیشتری با Swan و دوستانش برای گفتن دارند.

کمی شرم‌آور است که Tape 2 برای من به طور قابل توجهی بیشتر از قسمت اول مستعد خطا بود. من بارها مدل‌های شخصیت را با رفتار عجیب تاب برداشتن مشاهده کردم. در طول سکانسی که قرار بود به یک شخصیت سیگنال‌های نوری بدهم، در یک نقطه شخصیت دو عمل مختلف را همزمان انجام داد که به طور متناظر نگران‌کننده به نظر می‌رسید. یک معما برای بسته‌بندی یک جعبه متحرک در طول تنظیم مجدد با مشکل مواجه شد و فقط راه‌اندازی مجدد کمک کرد. علاوه بر این، برخی از قسمت‌های متن اغلب در ترجمه آلمانی وجود ندارند.

متأسفانه این‌ها بی‌دقتی‌های غیرضروری از سوی توسعه‌دهندگان است که تا حدودی تصویر کلی این ماجراجویی بسیار موفق را لکه‌دار می‌کند. در کل، من با سوان، نورا، کت و آتوم خیلی خوش گذراندم. همچنین از سفری نوستالژیک به دهه ۹۰ با دخترها و یادآوری دوران جوانی خودم لذت بردم. Don't Nod به من نشان داد که آن‌ها هنوز فرمول Life is Strange را دارند. آن‌ها فقط باید کمی بیشتر دقت کنند و مطمئن شوند که در پایان از انرژی خود نمی‌کاهند.

واقع‌گرایی و نوستالژی

- آلبوم Lost Records: Bloom & Rage موفق می‌شود محیطی را که سوان و دوستانش در دهه ۹۰ در آن متولد شدند، به شکلی بسیار واقع‌گرایانه بازسازی کند، با جزئیات زیادی که برای کسانی مثل من که آن را از نزدیک تجربه کرده‌اند، یادآور اوضاع آن زمان است. من همچنین واقعاً از شخصیت‌پردازی شخصیت‌های اصلی داستان که به جای اینکه به عنوان بازیگران زیبایی به تصویر کشیده شوند، دارای نقص‌ها و کاستی‌هایی هستند (مانند ظاهر چاق سوان و صورت پر از آکنه‌اش) قدردانی کردم و زیبایی خود را در شخصیتشان آشکار کردم، نه در ظاهرشان.

یک داستان بلوغ

- دنبال کردن چگونگی نزدیک شدن چهار شخصیت اصلی به یکدیگر، به اشتراک گذاشتن علایقشان و شروع یک ماجراجویی مشترک و افشای ترس‌ها، نقاط ضعف و عشق‌هایشان در طول مسیر، زیباست. این بازی همچنین از طریق سیستم دیالوگ و تعامل به ما اجازه می‌دهد تا به برخی نسبت به برخی دیگر علاقه بیشتری نشان دهیم و این در نهایت بر دیالوگ و روابط تأثیر می‌گذارد.

تعامل محدود

- در مقایسه با سایر عناوین این ژانر، به نظر می‌رسید که Lost Records: Bloom & Rage تعامل بسیار کمی با دنیای اطراف خود دارد و محدود به دیالوگ و بررسی اشیاء خاص است. یک مکانیک دوربین وجود دارد، اما حتی آن هم چیزی بیش از قاب کردن موضوعات خاص هنگام ضبط کلیپ‌های کوتاه نیست. سطح بالاتری از تعامل شبیه بازی‌های ماجراجویی، مانند توانایی ترکیب اشیاء یا حل معماهای بیشتر، احتمالاً آن را جذاب‌تر می‌کرد.

خیلی کند

- اگر داستان با سرعتی پیش می‌رفت که ما را دائماً درگیر و مضطرب نگه می‌داشت، سطح پایین تعامل مشکلی ایجاد نمی‌کرد (شبیه‌سازهای پیاده‌روی وجود دارند که حتی کمتر، حتی اگر شاهکارهای واقعی باشند) اما متأسفانه در اینجا اینطور نیست. مشکل اصلی Lost Records: Bloom & Rage این است که تقریباً ۸۰٪ داستان، از میان‌پرده‌ها و دیالوگ‌هایی تشکیل شده که برای نشان دادن چگونگی شکل‌گیری پیوند ویژه بین چهار دختر طراحی شده‌اند. 

تنها در پایان (تقریباً یک ساعت و نیم آخر) همه چیز واقعاً شروع به جالب شدن می‌کند، درست به موقع برای پایان داستان تا فصل دوم که سه ماه دیگر از راه می‌رسد. دیالوگ‌ها تا آن مرحله اغلب خیلی کند و بی‌روح هستند، با صحنه‌هایی که اگرچه قرار است پیش‌زمینه مشترکی برای این دختران ایجاد کنند، اما خیلی طولانی و غیرجذاب هستند. فصل دوم احتمالاً بسیار جالب‌تر خواهد بود، اما در این مرحله، فکر می‌کنم بهتر نبود کل بازی در ماه آوریل منتشر می‌شد، نه اینکه داستانی را به ما می‌دادند که فقط در پایان و قبل از یک «ادامه دارد» بزرگ واقعاً جالب می‌شود.

جمع بندی

این ماجراجویی بلوغ به سبک Life is Strange، با شخصیت‌های عالی، دیالوگ‌ها و یک داستان عرفانی، کمی در اواخر بازی کم می‌آورد، اما در کل تجربه موفقی را ارائه می‌دهد.
Lost Records: Bloom & Rage داستانی در مورد بلوغ را روایت می‌کند که خیلی طول می‌کشد تا از زمین بلند شود و زمان زیادی را صرف دیالوگ‌های کند و میان‌پرده‌های غیرجذاب می‌کند.

 عنصر نوستالژیک و داستان کلی جالب است، اما فاقد عنصر تعامل بیشتر یا ریتم روایی متفاوتی است که بتواند ما را سریع‌تر به جالب‌ترین و دراماتیک‌ترین لحظات داستان برساند. توصیه می‌کنم منتظر انتشار قسمت دوم داستان باشید تا بتوانید بهتر ارزیابی کنید که آیا آن را بخرید و از کل داستان بدون وقفه لذت ببرید یا خیر.