خرید بازی کامپیوتر Dying Light The Beast PC

معرفی بازی Dying Light: The Beast PC

بازی Dying Light: The Beast یک بازی ویدیویی ترسناک بقا در سال ۲۰۲۵ است که توسط Techland توسعه و منتشر شده است. در ابتدا قرار بود این بازی به عنوان یک بسته محتوای قابل دانلود برای Dying Light 2 Stay Human عرضه شود، اما در نهایت منتشر شد.

Dying Light: The Beast که در ابتدا به عنوان یک بسته الحاقی ساده در نظر گرفته شده بود، به سرعت به یک نسخه اصلی و استاندارد جدید در سری اکشن-بقا تک‌لند تبدیل شد که با رویکردی مشخص می‌شود که از بسیاری جهات نشان دهنده بازگشت به گذشته است: از یک سو، بازگرداندن شخصیت اصلی خود، کایل کرین؛ از سوی دیگر، تمرکز بر ملموس بودن یک ساختار فشرده‌تر و خطی‌تر.

 عمودی بودن ساختمان‌ها و چشم‌انداز وسیع ویلدُر در این مورد با محیط‌های شهری کوچک‌تر جایگزین شده است، اما مهم‌تر از همه، محیط کاملاً روستایی و وحشیِ منطقه حفاظت‌شده طبیعی کاستور وودز: زمینه‌ای برای داستانی از خشونت و انتقام که کرین را مصمم به یافتن و کشتن مردی می‌کند که او را سیزده سال طولانی زندانی کرده و او را به یک هیولای واقعی تبدیل کرده است.

داستان

پس از وقایع «دنبال کردن»، کایل کرین توسط بارون مرموز دستگیر و به مدت سیزده سال زندانی شد: دوره‌ای کابوس‌وار برای قهرمان نسخه اصلی Dying Light، که تحت آزمایش‌های مداوم و دردناکی با هدف تبدیل او به یک هیولای قدرتمند اما مطیع، سلاح بیولوژیکی ایده‌آل، قرار گرفت. با این حال، او که اکنون آماده مرگ است، به لطف مجموعه‌ای از رویدادهای غیرمنتظره و کمک زنی به نام اولیویا که از بیرون با او از طریق رادیو تماس می‌گیرد، موفق به فرار می‌شود.

 دیدن دوباره خورشید پس از سال‌ها برای کرین احساس آرامش‌بخشی است، اما کوتاه‌مدت است: فقط به اندازه‌ای که به یاد بیاورد «دنیای قدیم» دیگر وجود ندارد و جای خود را به سرزمینی داده که مردگان در آن راه می‌روند، زیرا ظاهراً جایی در جهنم باقی نمانده است. خوشبختانه، حافظه عضلانی او فریب نمی‌خورد و بنابراین دوباره شروع به دویدن، پریدن و مبارزه می‌کند تا از چنگال انبوهی از زامبی‌هایی که آماده گاز گرفتن او هستند، فرار کند.

او که دوباره با اولیویا متحد می‌شود، متوجه می‌شود که آزمایش‌هایی که بارون روی او انجام داده، منجر به ظهور مجموعه‌ای از موجودات کمتر «خوش‌شانس» شده است: موجودات جهش‌یافته وحشی و قدرتمندی که تمام نشانه‌های انسانیت را از دست داده‌اند و اولیویا آنها را «کایمرا» می‌نامد. در خون آنها رازی نهفته است که می‌تواند آنچه را که اتفاق می‌افتد آشکار کند، اما مهم‌تر از همه، کرین باید مقدار مشخصی از آن را به خود تزریق کند تا هیولای درونش به اندازه کافی قوی شود تا بتواند انتقام خود را بگیرد. 

تریلر بازی Dying Light The Beast کامپیوتر

به طور خلاصه، طرح داستان Dying Light: The Beast بسیار ساده‌تر و پیش پا افتاده‌تر از تصمیمات و مسیرهای شاخه‌ای است که در نقد Dying Light 2: Stay Human در مورد آنها صحبت کردیم. این بار، بدون صداپیشگی ایتالیایی (که اساساً تنها صداپیشگی غایب است)، روایت داستان با وجود چند پیچش داستانی، به طرز شگفت‌آوری پیش می‌رود، اما داستان‌های مربوط به ماموریت‌های فرعی به طور قابل توجهی غنی شده‌اند، که بنابراین توصیه می‌کنیم آنها را نادیده نگیرید.

اسرار کاستور وودز

در سطح کاملاً ساختاری، دنیای باز Dying Light: The Beast بسیار سنتی است، به مناطقی با سطوح مختلف دشواری تقسیم شده و پر از پناهگاه‌های امن برای بازسازی و استراحت، برج‌هایی برای بالا رفتن، شهرک‌هایی که دیگر بازماندگان در آنها ساکن هستند، یک شهر قدیمی بسیار دلپذیر برای کاوش با پریدن از پشت بامی به پشت بام دیگر، و طبیعت فراوان در اطراف، از جمله جنگل‌ها و کوه‌ها. 

می‌توانید با استفاده از برخی وسایل نقلیه رها شده، اما هنوز کاربردی، سریع‌تر مسافت تا ماموریت بعدی را طی کنید، اما دوام آنها بسیار محدود است و سیستم حرکتی کرین، با مهارت‌های پارکور او، به وضوح در سفر و اکتشاف نقش اصلی را ایفا می‌کند.

توسعه‌دهندگان این مکانیک‌ها را اصلاح کرده‌اند و درخت مهارت بازشدنی امکان پیشرفت‌های بیشتر را فراهم می‌کند. اما طراحی و معماهایی که اغلب دسترسی به مکان‌های خاص را محدود می‌کنند، به طور ویژه‌ای خوب اجرا شده‌اند و دنیای باز را جالب‌تر و غنی‌تر از موقعیت‌های نوظهور و رازهای بالقوه برای کشف می‌کنند، اگر وقت خود را اختصاص دهیم.

صحبت از زمان شد، تکمیل کمپین The Beast حدود بیست ساعت طول می‌کشد، اما با در نظر گرفتن ماموریت‌های جانبی، زمان به طور قابل توجهی افزایش می‌یابد. گزینه بازی ماجراجویی آنلاین در حالت همکاری چهار نفره یک امتیاز ارزشمند است: هرگونه پیشرفتی حفظ می‌شود و حتی سخت‌ترین چالش‌ها را می‌توان با سهولت نسبی به عنوان یک تیم برطرف کرد، مشروط بر اینکه همه بتوانند هماهنگ شوند.

گیم‌پلی هیولایی

همانطور که گفتیم، آزمایش‌هایی که کایل کرین در معرض آن قرار گرفت، با هدف تبدیل او به یک هیولای قدرتمند انجام شد و منصفانه است که بگوییم آنها تنها نیمی از موفقیت را به دست آوردند. شخصیت اصلی بازی Dying Light: The Beast در حالی که کنترل توانایی‌های خود را حفظ می‌کند، می‌تواند در طول مبارزه یک نوار مخصوص را پر کند و "حالت هیولا" را فعال کند: حالتی از خشم که چند ثانیه طول می‌کشد اما به کرین اجازه می‌دهد تا هر حریفی را به معنای واقعی کلمه تکه تکه کند.

قبلاً به درخت مهارت اشاره کردیم که شامل سه مسیر اختصاص داده شده به افزایش توانایی‌های شخصیت از نظر تحرک، بقا، ساخت سلاح و مبارزه است؛ اما همچنین یک شاخه چهارم نیز وجود دارد که منحصراً به قدرت هیولا گره خورده است و امکان غنی‌سازی مجموعه توانایی‌های آن با حرکات ویژه، حملات ویرانگر، پرش‌های بسیار بلند و موارد دیگر را فراهم می‌کند.

در نهایت، این مهم‌ترین ویژگی جدید در The Beast است که در غیر این صورت مکانیک‌های قسمت‌های قبلی را حفظ می‌کند، در حالی که در صورت امکان به دنبال بهبود و بهینه‌سازی آنها است: بازخورد سلاح، پارکور مذکور، تناوب اجتناب‌ناپذیر بین روز و شب که شما را مجبور می‌کند دائماً به ساعت نگاه کنید تا از پیمایش نقشه در تاریکی اجتناب کنید، با توجه به وجود موجودات چابک و غیرقابل توقف که فقط با غروب خورشید حرکت می‌کنند.

مطمئناً تأکیدی بر جنبه‌های وحشتناک تجربه، حس فوریت و اغلب درماندگی که به ما حمله می‌کند، وجود دارد و به سنت سینمایی طولانی مربوط به چهره نگران‌کننده مردگان متحرک بازمی‌گردد. این همچنین از طریق یک سیستم مبارزه عمداً پیچیده بیان می‌شود، که با این حال، ما به دلیل لغزندگی بیش از حد آن، که به ویژه در "حالت جانور" باعث ایجاد سکانس‌هایی می‌شود که تماشای آنها در مقایسه با آنها چندان زیبا نیست، نتوانستیم آن را به طور کامل درک کنیم.

 پیاده‌سازی فنی

بازی Dying Light: The Beast با نسخه بهبود یافته‌ای از موتور گرافیکی اختصاصی Techland، یعنی C-Engine، ساخته شده است. در این نسخه جدید، جلوه‌هایی مانند نورپردازی سراسری به طور مؤثر پیاده‌سازی شده‌اند که به تمام دارایی‌ها و شخصیت‌های بازی، که مدل‌های شگفت‌انگیز و انیمیشن‌های خوبی نیز دارند، برجستگی و شخصیت می‌بخشد.

در مقایسه با گذشته، رندر خون و به ویژه قطع عضو، پیشرفت قابل توجهی داشته است. در واقع، می‌توانیم شاهد تکه تکه شدن زامبی‌ها زیر ضرباتمان باشیم، اندام‌ها، بخش‌هایی از سینه یا جمجمه را بسته به سلاح از دست بدهیم، و حتی کل سر را پس از یک ضربه دقیق از دست بدهیم. تازه، وقتی به هیولا تبدیل می‌شویم و تمام‌کننده‌هایی که در آن نقطه در دسترس قرار می‌گیرند، هم لازم به ذکر نیست.

مطمئناً جنبه‌های گرافیکی کمتر قانع‌کننده و کمی قدیمی وجود دارد، همچنین چند ایراد کوچک (مانند تغییر بازتاب‌ها روی آب هنگام حرکت دوربین یا جلوه پاپ‌آپ برخی از سایه‌زن‌ها) و موقعیت‌هایی که نرخ فریم به طور قابل توجهی کاهش می‌یابد، اما در سطح کاملاً فنی، مطمئناً شاهد عرضه بسیار خوبی بوده‌ایم و به‌روزرسانی‌های اجتناب‌ناپذیر مطمئناً مشکلات فعلی را برطرف خواهند کرد.

یکی از خیال‌پردازی‌هایی که در Dying Light: The Beast با آن روبرو خواهیم شد
موسیقی متن تاریخی Dying Light را که بسیار شبیه یک فیلم زامبی است، با یک موسیقی متن شاید ابتدایی اما مؤثر ترکیب می‌کند که به موقع رویدادهای مختلف را همراهی می‌کند و به خوبی با دیالوگ‌های خوب انگلیسی ادغام می‌شود. باز هم: حیف است که تنها چیزی که از دست رفته دوبله ایتالیایی است.

سیستم مورد نیاز کامپیوتر

پیکربندی تست

• پردازنده: Intel Core i5 13500
• کارت گرافیک: NVIDIA RTX 4070
• حافظه: 32 گیگابایت رم
• سیستم عامل: ویندوز 11

حداقل سیستم مورد نیاز

• پردازنده: Intel i5 13400F، AMD Ryzen 7 5800X
• کارت گرافیک: NVIDIA GTX 1060، AMD 5500 XT، Intel A750
• حافظه: 16 گیگابایت رم
• فضای ذخیره‌سازی: 70 گیگابایت فضای SSD مورد نیاز
• سیستم عامل: ویندوز 10

سیستم پیشنهادی

• پردازنده: Intel Core i5 13400F، AMD Ryzen 7 7700
• کارت گرافیک: NVIDIA RTX 3070 Ti، AMD 6750 XT، Intel B580
• حافظه: 16 گیگابایت رم
• فضای ذخیره‌سازی: 70 گیگابایت فضای SSD مورد نیاز
• سیستم عامل: ویندوز 10 یا بالاتر

جمع بندی

Dying Light: The Beast نمایانگر بازگشت به سادگی و ملموس بودن برای سری Techland است، که در بازگشت شخصیت اصلی نیز مشهود است. کایل کرین، خشمگین‌تر از همیشه و قادر به تبدیل شدن به یک هیولا، ما را در یک داستان انتقام تا حدودی پیش پا افتاده و قابل پیش‌بینی هدایت می‌کند، که خوشبختانه با انبوهی از ماموریت‌های جانبی، شخصیت‌ها، معماهای قابل حل و اسرار قابل کشف در نقشه‌ای که بین شهرک‌های شهری، جنگل‌ها و کوه‌ها متناوب است، غنی شده است تا به بهترین شکل فرمولی را که در موفقیت بزرگ این فرنچایز نقش داشته است، بیان کند.

نقاط قوت

• تنظیمات اصلی بهبود یافته است
• تأکید بر وحشت، تکه تکه شدن‌های قابل توجه
• دنیای باز پر از کارهایی برای انجام دادن
بازگشت کایل کرین، خشن‌تر از همیشه
مهارت‌های هیولایی، متعادل و به شما امکان می‌دهد جنبه جدیدی از گیم‌پلی را کشف کنید
پارکور، به روانی و لذت‌بخشی همیشه
نبرد تن به تن که بسیار تأثیرگذارتر و خونین‌تر است
مقابله با Chimeraها، همگی متفاوت و به طور کلی به خوبی اجرا شده‌اند
نقشه Castor Woods، دقیق، غنی و وفادار به روح اصلی سری
20 ساعت برای داستان اصلی، و اگر از کاوش و تکمیل ماموریت‌های فرعی لذت می‌برید، خیلی بیشتر
موسیقی متن باشکوه و طراحی کلی صدا، همه‌جانبه و گاهی حتی طاقت‌فرسا
چرخه روز/شب که هنوز هم کاملاً کار می‌کند و Dying Light را به ژانر وحشت بقا نزدیک‌تر می‌کند
رایگان برای دارندگان Dying Light 2 Ultimate Edition
قابلیت همکاری تا 4 بازیکن
بازگشت وسایل نقلیه...

نقاط ضعف

- اضافه شدن وسایل نقلیه می‌توانست گسترده‌تر باشد، مانند The Following.
- بازی‌ای بر اساس پایه‌های Dying Light 2، بنابراین از موتور قدیمی طراحی شده برای نسل‌های قبلی کنسول‌ها استفاده می‌کند.
- بازی‌ای که در نهایت هیچ ریسکی نمی‌کند. Dying Light فقط Dying Light است.
- برخی از اشکالات بصری ناشی از فعال کردن ردیابی اشعه در رایانه شخصی.
• سیستم مبارزه اغلب لغزنده
• طرح اصلی کمی پیش پا افتاده

تحلیل فنی بازی Dying Light The Beast PC

بازی The Beast که سه سال پس از Dying Light 2 Stay Human (2022) منتشر شد، هنوز هم توسط موتور C-Engine شرکت Techland، فناوری اختصاصی داخلی این استودیو، پشتیبانی می‌شود. این موتور برای محیط‌های جهان باز بزرگ و پرجزئیات، با پشتیبانی از تعاملات مبتنی بر فیزیک و یک اکوسیستم پویا طراحی شده است.

 همچنین از نورپردازی پیشرفته با نورپردازی سراسری، سیستم آب و هوا و بازتاب‌های فضای صفحه پشتیبانی می‌کند. در حالی که این بازی قبل از عرضه به عنوان یک عنوان با قابلیت ردیابی پرتو مورد ستایش قرار گرفت و انویدیا حتی دیروز آن را به خاطر جلوه‌های RT ستایش کرد، بازی اصلی بدون پشتیبانی از ردیابی پرتو منتشر شد و همچنین هیچ پروفایل "ultra" که RT را فعال می‌کند، وجود ندارد.

از سوی دیگر، Upscalerها به خوبی پشتیبانی می‌شوند، می‌توانید از NVIDIA DLSS، AMD FSR و Intel XeSS در کنار Frame Generation چندفروشنده‌ای برای اطمینان از عملکرد روان در طیف وسیعی از سخت‌افزارها استفاده کنید.

این بررسی عملکرد بازی Dying Light: The Beast را در طیف وسیعی از کارت‌های گرافیک امروزی ارزیابی می‌کند، تنظیمات کیفیت تصویر را مقایسه می‌کند و میزان استفاده از VRAM بازی را تجزیه و تحلیل می‌کند تا بینشی در مورد نیازهای سخت‌افزاری مورد نیاز برای یک تجربه بهینه ارائه دهد.

• تنظیمات گرافیکی در بالای پنجره/تصویر قرار دارند و پیدا کردن آنها کمی دشوار است، زیرا مانند سایر گزینه‌ها از فلش استفاده نمی‌کنند. گزینه‌های موجود عبارتند از "خیلی کم"، "کم"، "متوسط" و "زیاد" - گزینه "فوق العاده" وجود ندارد، این احتمالاً برای حالت RT رزرو شده است که در زمان عرضه در دسترس نیست.

• گزینه‌های حالت پنجره عبارتند از "پنجره‌ای"، "تمام صفحه" و "بدون حاشیه".

• هنگام فعال بودن تولید فریم، استفاده از وضوح غیر دسکتاپ کمی عجیب است. به دلایلی، بازی به محض فعال کردن framegen، وضوح دسکتاپ را اجباری می‌کند. • V-Sync را می‌توان به طور کامل غیرفعال کرد، هیچ محدودیت FPS پنهانی وجود ندارد.
• مقیاس‌بندی پویای رزولوشن به شما امکان می‌دهد تا به طور خودکار رزولوشن رندر را بسته به هدف FPS تنظیم کنید، که می‌تواند بین 30 تا 360 FPS تنظیم شود.
• محدودکننده FPS را نیز می‌توان روی 30 تا 360 FPS تنظیم کرد.
• گزینه‌های ارتقاء تصویر موجود عبارتند از "TAAU"، "DLSS"، "FSR" و "XeSS". با FSR حتی می‌توانید نسخه‌های 2، 3 و 4 FSR را (در صورت پشتیبانی) انتخاب کنید. DLSS این را ارائه نمی‌دهد، اما البته می‌توانید DLSS را تعویض کنید.
• تولید فریم را می‌توان از DLSS و FSR انتخاب کرد. می‌توانید فناوری‌های ارتقاء تصویر و تولید فریم را با هم ترکیب و تطبیق دهید، بنابراین ارتقاء تصویر DLSS و تولید فریم FSR یک گزینه عالی برای دارندگان GeForce 20 است.
• محدوده میدان دید از ۴۷ تا ۷۷ درجه متغیر است، با مقدار پیش‌فرض ۵۷. من ۵۷ را کمی بیش از حد باریک یافتم و ۷۰ را ترجیح می‌دهم.

• صفحه دوم با نام "پیشرفته" با تنظیمات سخت‌افزاری بیشتری سروکار دارد.

• می‌توانید جلوه‌هایی را که ممکن است حواس‌پرتی ایجاد کنند غیرفعال کنید.

• شدت تاری حرکت را نیز می‌توان در اینجا کنترل کرد. در تصویر من، اسلایدر غیرفعال است، زیرا من کاهش حرکت را در تنظیمات دسترسی فعال کرده‌ام که تاری حرکت را به طور خودکار غیرفعال می‌کند - فکر خوبی است.

• رندرر را می‌توان بین DX12 و DX11 تغییر داد، در صورتی که کنجکاو هستید، خبری از Vulkan نیست.

• فاصله ترسیم را می‌توان فراتر از مقدار پیش‌فرض ۱۴۰، تا ۳۰۰ افزایش داد.

• علاوه بر این، گزینه‌های اضافی بسیار خوبی برای تنظیم دقیق عملکرد وجود دارد.

Dying Light: The Beast در ابتدا به عنوان DLC برای Dying Light 2 برنامه‌ریزی شده بود، اما به چیزی بسیار بزرگتر تبدیل شد و به نظر می‌رسد طرفداران دنباله واقعی منتظر آن بوده‌اند. محیط جدید که در جنگل‌های روستایی کاستور واقع شده است، مناظر شهری متراکم را با جنگل‌ها، صخره‌ها و دریاچه‌ها جایگزین می‌کند و در عین حال پشت بام‌ها و مناطق شهری زیادی را برای پارکور فراهم می‌کند.

 پیمایش روان‌تر از همیشه است، دیگر محدود به استقامت نیست و مبارزات با قدرت‌های جدید جانوری بهبود یافته است که به کایل کرین اجازه می‌دهد قدرت و چابکی باورنکردنی را آزاد کند و اساساً او را به شخصیتی شبیه هالک تبدیل کند.

برخلاف اکثر نسخه‌های اخیر، Dying Light: The Beast مبتنی بر موتور Unreal نیست. توسعه‌دهنده Techland تصمیم گرفت به کار با موتور C خود که در نبردها آزمایش شده و در نسخه قبلی نیز از آن استفاده شده بود، ادامه دهد. پیشرفت‌های جزئی در زیر کاپوت وجود داشته است، اما در کل، همه چیز مشابه به نظر می‌رسد. 

گرافیک مناسب است، اما در برخی از تصاویر ما، می‌توانید ببینید که موتور نقاط ضعف خود را دارد و قدیمی به نظر می‌رسد. همچنین به نظر من ارزش تولید کمی کمتر از نسخه قبلی است، احتمالاً به دلیل ریشه‌های DLC آن. نقشه‌ها هنوز هم به خوبی ساخته شده‌اند و از عمودی بودن به خوبی استفاده می‌کنند و مکانیک‌های پارکور این طراحی را به خوبی تکمیل می‌کنند. گذشته از مناطق UV، قسمت‌های زیادی از نقشه با جلوه‌های نوری دیدنی وجود ندارد. خشونت گرافیکی تشدید شده است، اما می‌توانید این را در تنظیمات تنظیم کنید.

یکی از جنبه‌های قابل توجه این است که بافت‌ها در مقایسه با بسیاری از بازی‌های رقیب، وضوح بسیار پایین‌تری دارند. با نزدیک شدن به دیوارها، بافت‌ها به طور قابل توجهی نرم و گاهی پیکسلی می‌شوند - بازی‌های مدرن Unreal Engine 5 در این زمینه عملکرد بسیار بهتری دارند.

پرش سایه‌زن و دسترسی‌پذیری

در حالی که موتور Unreal به خاطر مراحل کامپایل سایه‌زن و پرش سایه‌زن بدنام است، این مشکل معمولاً در Dying Light به لطف موتور C شرکت Techland وجود ندارد. در اولین راه‌اندازی یا پس از تغییر سخت‌افزار/درایور، یک مرحله کوتاه 30 ثانیه‌ای برای کامپایل سایه‌زن وجود دارد، اما این معمولاً توسط صفحات بارگذاری مختلف پوشانده می‌شود و به هر حال بسیار سریع است.

 وقتی وارد بازی می‌شوید، اصلاً پرش سایه‌زن وجود ندارد و همه چیز بسیار روان اجرا می‌شود. با این حال، ممکن است هنگام حرکت در مناطق بزرگ جهان باز هنگام بارگذاری، حتی در یک SSD NVMe، با پرش‌های پیمایش مواجه شوید. البته این پرش‌ها بازی را خراب نمی‌کنند.

از نظر دسترسی‌پذیری، مجموعه‌ای از گزینه‌های مناسب را در اختیار دارید. می‌توانید درجه سختی را تنظیم کنید، جلوه‌های بصری را برای جلوگیری از بیماری حرکت کاهش دهید، حالت‌های مختلف کوررنگی را فعال کنید و رویدادهای QTE را به نگه داشتن به جای ضربه زدن تغییر دهید. طرح‌بندی صفحه کلید قابل تنظیم است و می‌توان هدف‌گیری خودکار را فعال کرد (به طور پیش‌فرض خاموش است).

 اگرچه ممکن است به اندازه برخی دیگر از عناوین AAA اخیر گزینه‌های زیادی ارائه ندهد، اما مطمئناً کافی است. نکته آزاردهنده این است که هیچ گزینه فست تراول وجود ندارد - هک سرعت Cheat Engine به حل این مشکل کمک می‌کند، اما نه به اندازه یک گزینه فست تراول مناسب.

ارتقاء کیفیت تصویر و ردیابی پرتو

Dying Light: The Beast پشتیبانی عالی از ارتقاء کیفیت تصویر برای NVIDIA DLSS، AMD FSR و Intel XeSS ارائه می‌دهد. همچنین شامل تولید فریم برای همه فروشندگان GPU است و به کاربران امکان می‌دهد این فناوری‌ها را با هم ترکیب و مطابقت دهند.

 به عنوان مثال، دارندگان کارت‌های سری GeForce 30 که از تولید فریم DLSS پشتیبانی نمی‌کنند، می‌توانند از DLSS برای ارتقاء کیفیت تصویر استفاده کنند و آن را با AMD FSR برای تولید فریم ترکیب کنند - یک گزینه بسیار مناسب. با این حال، یک مشکل غیرمعمول رخ می‌دهد که گاهی اوقات هنگام تغییر تنظیمات تولید فریم، V-Sync فعال می‌شود. این مشکل به راحتی قابل تشخیص است و می‌توان آن را به سرعت در منوی تنظیمات تنظیم کرد.

اگرچه این بازی در ابتدا با پشتیبانی کامل از ردیابی پرتو معرفی شد، Techland تصمیم گرفت این ویژگی را در آخرین لحظه حذف کند، بنابراین نسخه عمومی فعلی شامل ردیابی پرتو نمی‌شود. تک‌لند تأیید کرده است که ردیابی پرتو (ray tracing) بعداً اضافه خواهد شد. این ممکن است توضیح دهد که چرا تنظیمات گرافیکی فقط به "high" می‌روند و گزینه "ultra" ندارند. با توجه به عملکرد قوی FPS در وضوح تصویر اصلی، فعال کردن ردیابی پرتو باید روی بسیاری از کارت‌ها پس از در دسترس قرار گرفتن، امکان‌پذیر باشد.

در بازی، ما با استفاده از تکنیک‌های فضای صفحه، بازتاب‌های مناسبی را مشاهده کردیم. علاوه بر این، بازتاب‌های مبتنی بر cubemap با وضوح پایین وجود دارند که سطح خوبی از جذابیت اولیه را بدون تأثیر قابل توجه بر عملکرد ارائه می‌دهند.

نیازمندی‌های سخت‌افزاری

نیازمندی‌های سخت‌افزاری خیلی بالا نیستند، بازی روی طیف وسیعی از سخت‌افزارها به خوبی اجرا می‌شود. برای رسیدن به 60 فریم بر ثانیه در 1080p، بدون افزایش مقیاس، حداکثر تنظیمات، فقط به RTX 3060 Ti، RTX 4060 Ti، RTX 5060، RX 7700 XT، RX 9060 XT یا سریع‌تر نیاز دارید. مانیتور 1440p دارید؟ پس به یکی از کارت‌های RTX 5060 Ti، RTX 4070، RX 7900 GRE یا RX 9070 نیاز دارید. در وضوح تصویر 4K، اوضاع ناگهان خیلی سخت‌تر می‌شود و تنها کارت AMD که می‌تواند به 60 فریم در ثانیه برسد، RX 7900 XTX است. در سمت NVIDIA، RTX 4080، RTX 5070 Ti و کارت‌های سریع‌تر خوب هستند.

کارت‌های AMD در بازی Dying Light، در مقایسه با جایی که معمولاً می‌بینیم، عملکرد بسیار ضعیفی دارند. ما از درایور کاملاً جدید آماده بازی AMD استفاده کردیم، بنابراین کمبود پشتیبانی رسمی وجود ندارد. علاوه بر این، به نظر می‌رسد که معماری جدید Blackwell انویدیا، به ویژه در کارت‌های رده بالاتر، FPS بیشتری را به ارمغان می‌آورد.

تنظیمات بازی تأثیر قابل توجهی بر کیفیت یا FPS ندارد. تغییر از "بالا" به "بسیار پایین" فقط منجر به افزایش حدود ۱۵ درصدی FPS می‌شود و ظاهر بازی تا حد زیادی بدون تغییر باقی می‌ماند. Techland به تنظیمات ارتقاء در پروفایل‌ها متکی است که ما برای ارزیابی تأثیر واقعی آنها بر گرافیک و FPS، آنها را غیرفعال کردیم.

 متأسفانه، این برای کسانی که سخت‌افزار ضعیف‌تری دارند و مایل به سازش با کیفیت برای FPS بهتر هستند، ناامیدکننده است - پیشرفت زیادی در دسترس نیست. از جنبه مثبت، فناوری‌های ارتقاء زیادی پشتیبانی می‌شوند، اما یک بازی خوب توسعه‌یافته باید طیف تنظیماتی را ارائه دهد که گزینه‌ها، بده‌بستان‌ها و انتخاب‌های بیشتری را برای گیمرها فراهم کند.

حافظه ویدیویی (VRAM)

استفاده از حافظه ویدیویی به هیچ وجه مشکل‌ساز نیست، Dying Light: The Beast از حجم زیادی از حافظه ویدیویی استفاده نمی‌کند، که با توجه به بافت‌های بی‌کیفیتی که در بسیاری از جاها دیده‌ایم، دور از انتظار نیست. در حداکثر تنظیمات و وضوح 4K، بازی به حدود 8 گیگابایت و با تولید فریم به 10 گیگابایت می‌رسد.

 این بدان معناست که کارت‌های 8 گیگابایتی عملکرد بسیار خوبی خواهند داشت، اما حافظه ویدیویی آنها در وضوح 1080p کاملاً پر خواهد بود. با تنظیمات بسیار پایین، استفاده از حافظه ویدیویی کمی بیشتر از 6 گیگابایت است، بنابراین کارت‌هایی با 6 گیگابایت یا کمتر در اجرای بازی مشکل خواهند داشت، یا مجبورند دائماً داده‌ها را بین پردازنده گرافیکی و حافظه اصلی جابجا کنند که پیامدهای جدی برای عملکرد دارد.

در کل، Dying Light: The Beast یک تجربه بازی بسیار مناسب، به خصوص برای دوستداران این ژانر، ارائه می‌دهد. به هیچ وجه انقلابی نیست، اما روی طیف وسیعی از سخت‌افزارها به خوبی اجرا می‌شود.

تست شماره 2

برای بنچمارک‌هایمان، از یک پردازنده AMD Ryzen 9 7950X3D، 32 گیگابایت رم DDR5 با فرکانس 6000 مگاهرتز، کارت‌های گرافیک Radeon RX 6900XT، RX 7900XTX، RX 9070XT از شرکت AMD و همچنین RTX 2080Ti، RTX 3080، RTX 4090، RTX 5080 و RTX 5090 از شرکت NVIDIA استفاده کردم. همچنین از ویندوز 10 نسخه 64 بیتی، درایورهای GeForce 581.29 و Radeon Adrenalin Edition 25.9.2 استفاده کردم.

Techland تنظیمات گرافیکی زیادی را برای تغییر اضافه کرده است. گیمرهای رایانه‌های شخصی می‌توانند کیفیت بافت‌ها، بازتاب‌ها، نورپردازی سراسری، سایه‌ها و موارد دیگر را تنظیم کنند. این بازی همچنین از NVIDIA DLSS 4، AMD FSR 4.0 و Intel XeSS 2.0 از همان ابتدا پشتیبانی می‌کند. با این حال، هنوز هیچ پشتیبانی از Ray Tracing وجود ندارد. علاوه بر این، یک اسلایدر میدان دید (FOV) وجود دارد و از هر دو DX11 و DX12 پشتیبانی می‌کند.

بازی Dying Light: The Beast ابزار بنچمارک داخلی ندارد. بنابراین، برای آزمایش‌هایمان، از منطقه زیر استفاده کردیم. به نظر می‌رسید این یکی از سخت‌ترین صحنه‌هایی بود که می‌توانستیم در اوایل بازی پیدا کنیم. به همین دلیل، باید ایده خوبی از نحوه اجرای بقیه آن به ما بدهد.

تمام پردازنده‌های گرافیکی ما توانستند یک تجربه روان با نرخ فریم ۶۰ فریم بر ثانیه در وضوح تصویر ۱۰۸۰p با تنظیمات بالا ارائه دهند. بله، حتی NVIDIA RTX 2080Ti نیز توانست یک تجربه بازی روان ارائه دهد. این چیزی است که بسیاری از گیمرهای رایانه شخصی را راضی خواهد کرد. در عین حال، باید در نظر داشته باشیم که این یک بازی شطرنجی شده است. بنابراین، دیدن این نرخ فریم‌ها، حتی در پردازنده‌های گرافیکی قدیمی‌تر، بسیار منطقی است.

پنج پردازنده گرافیکی برتر ما توانستند نرخ فریم‌ها را در وضوح تصویر ۱۴۴۰p/تنظیمات بالا به بیش از ۶۰ فریم بر ثانیه برسانند. در مورد کیفیت 4K با تنظیمات بالا، تنها پردازنده‌های گرافیکی که توانستند تجربه ثابت 60 فریم بر ثانیه را ارائه دهند، NVIDIA RTX 4090 و RTX 5090 بودند.

از نظر گرافیکی، من از آنچه Dying Light: The Beast روی صفحه نمایش ارائه می‌داد، تحت تأثیر قرار نگرفتم. هر چه در مورد Ray Tracing یا Lumen UE5 می‌خواهید بگویید، اما Dying Light: The Beast واقعاً قدیمی به نظر می‌رسد. بافت‌ها می‌توانستند بهتر به نظر برسند و مشکلات عمده‌ای در ظاهر وجود دارد. خوشبختانه، بازی سیستم نورپردازی پیشرفته‌تری نسبت به سیستم مورد استفاده در Dying Light 2 دارد.

 با این حال، به هیچ وجه به آنچه بازی‌های دارای ردیابی اشعه در حال حاضر ارائه می‌دهند، نزدیک هم نیست. بدیهی است که با دریافت به‌روزرسانی RT، اوضاع بهتر خواهد شد. با این حال، این یک معجزه "rasterized" نیست. بله، بازی عالی اجرا می‌شود، اما دلیلی برای آن وجود دارد. و آن دلیل این است که به خوبی اکثر بازی‌های رایانه‌ای اخیر به نظر نمی‌رسد.

در کل، Dying Light: The Beast روی رایانه شخصی عالی اجرا می‌شود. این بازی برای بازی با کیفیت 1080p به پردازنده گرافیکی رده بالا نیاز ندارد. علاوه بر این، من هیچ لگ یا وقفه بزرگی را تجربه نکردم. DL: بازی The Beast حتی هنگام بازی با نرخ فریم بسیار بالا، بسیار روان به نظر می‌رسد. با این حال، گرافیک آن با استانداردهای امروزی چندان چشمگیر نیست. 

علاوه بر این، برای بازی با کیفیت 4K واقعی، به دو پردازنده گرافیکی برتر NVIDIA موجود در بازار نیاز خواهید داشت. خوشبختانه، از همه ارتقا دهنده‌های اصلی کامپیوتر پشتیبانی می‌شود و من اکیداً توصیه می‌کنم از آنها استفاده کنید. البته اگر می‌خواهید با وضوح بالا و نرخ فریم بالا بازی کنید.

تست شماره 3

تک‌لند (Techland) بازی Dying Light: The Beast را منتشر کرده است، یک بازی جدید که دنباله بازی Dying Light 1 است که قبل از وقایع Dying Light 2 اتفاق می‌افتد. این بازی در رایانه شخصی با پشتیبانی از تمام فناوری‌های مدرن ارتقاء کیفیت تصویر، از جمله Intel XeSS، AMD FSR و Nvidia DLSS عرضه شده است. این بازی همچنین دارای ارتقاء دهنده TAAU مخصوص تک‌لند است.

سری بازی‌های Dying Light به طور مداوم جلوه‌های بصری چشمگیری را ارائه داده‌اند. این امر به ویژه در رایانه شخصی صادق است، جایی که این سری اغلب جلوه‌های گرافیکی را ارائه می‌دهد که نسخه‌های کنسول فاقد آن هستند. متأسفانه، برخی از پیشرفته‌ترین ویژگی‌های گرافیکی این بازی با یک به‌روزرسانی پس از انتشار ارائه می‌شوند. 

با این حال، این مانع از آن نمی‌شود که Dying Light: The Beast یک بازی بصری چشمگیر در رایانه شخصی باشد. این بازی دارای یک سیستم نورپردازی عالی است که با توجه به مکانیک روز/شب این بازی و استفاده از نورپردازی برای تأثیرگذاری بر گیم‌پلی، منطقی به نظر می‌رسد.

در این بررسی، به بررسی عملکرد Dying Light: The Beast در پیکربندی‌های مختلف سخت‌افزار رایانه شخصی خواهیم پرداخت. این شامل بررسی نحوه عملکرد بازی روی پیکربندی‌های سخت‌افزاری قدیمی و جدید رایانه‌های شخصی می‌شود. ما همچنین راه‌حل‌های ارتقاء کیفیت تصویر موجود در بازی، از جمله DLSS 4 و FSR 4 را تجزیه و تحلیل خواهیم کرد.

Ray Tracing در حال حاضر در رایانه شخصی موجود نیست.

در زمان عرضه، Dying Light: The Beast فاقد هرگونه ویژگی ردیابی پرتو است. این بدان معناست که به زودی تنظیمات گرافیکی بالاتری به بازی اضافه خواهد شد. ما قصد داریم Dying Light: The Beast را پس از رسیدن این ویژگی‌ها دوباره آزمایش کنیم. از آنجایی که ما فقط می‌توانیم Dying Light: The Beast را به همین شکل پوشش دهیم، این تجزیه و تحلیل تأثیرات بصری یا عملکردی ردیابی پرتو را پوشش نمی‌دهد. این موضوع در مقالات آینده پوشش داده خواهد شد.

ارتقاء تجهیزات تست بازی OC3D

ما در چند ماه گذشته موارد جدید زیادی را به مجموعه تست بازی خود اضافه کرده‌ایم. با شروع این بررسی، اکنون GPUهای Nvidia RTX 50 را به عنوان بخشی از مجموعه تست GPU خود داریم. به لطف انویدیا، اکنون پردازنده‌های گرافیکی RTX 5070 و RTX 5080 Founders Edition آنها را برای آزمایش در اختیار داریم. این به ما امکان می‌دهد ویژگی‌هایی مانند DLSS 4 Multi-Frame Generation را آزمایش کنیم و نگاه بهتری به جدیدترین ویترین‌های RTX داشته باشیم.

در ماه اوت، به لطف Sapphire، مجموعه تست بازی خود را با کارت‌های گرافیک AMD RDNA 4 نیز ارتقا دادیم. امروز، یک Sapphire Radeon RX 9070 XT Pulse و یک Radeon RX 9060 XT Pulse داریم. همه این پردازنده‌های گرافیکی جدید برای انجام بازی‌های مدرن عالی هستند، همانطور که به زودی با آزمایش Dying Light: The Beast ما خواهید دید.

برای پوشش گسترده‌تر پردازنده‌های گرافیکی، ما همچنین پردازنده‌های گرافیکی AMD RDNA 2 و RDNA 3 را در کنار پردازنده‌های گرافیکی NVIDIA RTX سری 20، 30 و 40 آزمایش می‌کنیم. این باید تمام پایه‌های آزمایش بازی‌های مدرن را پوشش دهد.

تنظیمات تست - دستگاه تست جدید OC3D

اخیراً، OC3D شروع به انجام آزمایش‌های جدید بازی و بررسی‌های پردازنده گرافیکی روی یک سیستم تست جدید کرده است. به لطف Corsair، Intel و ASUS، ما یک سیستم تست جدید ایجاد کرده‌ایم که به ما امکان می‌دهد کارت‌های گرافیک جدید و جدیدترین نسخه‌های کامپیوتر شخصی را به درستی آزمایش کنیم. این سیستم دارای پردازنده Intel i9-13900K و مادربرد ROG Strix Z790-F Gaming است و تمام اجزای دیگر از Corsair تهیه شده‌اند.

سیستم تست جدید ما با استفاده از قطعات Corsair تغذیه، خنک و کار می‌کند. سیستم عامل مورد استفاده ما ویندوز 11 است و کیس مورد استفاده ما iCUE 5000T بهینه شده با جریان هوای Corsair است.

مشخصات سیستم تست

در زیر مشخصات کامل سیستم تست GPU/Games جدید ما و لینک‌های مربوط به تمام قطعاتی که استفاده کرده‌ایم، آمده است. مشخصات سیستم تست پردازنده گرافیکی/بازی OC3D (لینک‌های وابسته در زیر)

پردازنده – Intel i9-13900K
خنک‌کننده – Corsair iCUE H150i Elite CAPELLIX XT
مادربرد – ASUS ROG Strix Z790-F Gaming WiFi
حافظه – Corsair Vengeance 2x16GB (32GB) DDR5-6000 CL36
حافظه ذخیره‌سازی – Corsair MP600 PRO NH 2TB PCIe 4.0 SSD
کیس – Corsair iCUE 5000T RGB
منبع تغذیه – Corsair HX1500i
سیستم عامل – ویندوز 11

تنظیمات پیش‌فرض تک‌لند برای بازی Dying Light: The Beast فوق‌العاده بهینه شده‌اند.
صادقانه بگویم. حتی در تنظیمات خیلی پایین، Dying Light: The Beast روی کامپیوتر عالی به نظر می‌رسد. بله، فواصل رسم کمتر هستند و جزئیات دور به اندازه کافی واضح نیستند، اما بازی هنوز هم خیلی خوب به نظر می‌رسد. با این حال، شایان ذکر است که تنظیمات پیش‌فرض «خیلی پایین» این بازی از پایین‌ترین تنظیمات گرافیکی این بازی استفاده نمی‌کند. به عنوان مثال، بافت‌ها با این تنظیمات پیش‌فرض روی متوسط تنظیم شده‌اند. شاید به همین دلیل است که تنظیمات خیلی پایین هنوز هم خیلی خوب به نظر می‌رسند.

به طور پیش‌فرض، تنظیمات پیش‌فرض گرافیکی Dying Light: The Beast از TAAU (افزایش مقیاس TAA) استفاده می‌کند. این بدان معناست که بازی به طور پیش‌فرض با وضوح اصلی صفحه نمایش شما اجرا نمی‌شود. با توجه به کیفیت تصویر TAAU، این چیز بدی نیست. با این حال، این موضوع طرفداران وضوح اصلی را آزار می‌دهد.
در تنظیمات بالا، TAAU روی «کیفیت» تنظیم شده است. همه تنظیمات پیش‌فرض دیگر روی «عملکرد» تنظیم شده‌اند. به همین دلیل است که نرخ فریم متوسط، پایین و خیلی پایین تفاوت‌های کمی دارند.

FSR 4 در مقابل FSR 3 و TAAU

طبق معمول، ارتقاء دهنده هوش مصنوعی جدیدتر AMD با نام FSR 4، بهبودهای بصری واضح‌تری نسبت به FSR 3 ارائه می‌دهد. در کل، FSR 4 تصاویر واضح‌تر و با جزئیات بیشتری ارائه می‌دهد. در زیر، بخش‌هایی از یک تصویر 4K را مشاهده می‌کنیم. با FSR 4، تصویر واضح‌تر است و جزئیات بیشتری حفظ می‌شود. این موضوع را می‌توان در سراسر تصویر، از شاخ و برگ گرفته تا جزئیات بافت و وضوح حرکت مشاهده کرد. شاخ و برگ‌های بادخیز و زامبی‌های سرگردان بسیار واضح‌تر هستند.

در کل، TAAU نتایج بسیار بهتری نسبت به FSR 3 ارائه می‌دهد. اگر از پردازنده گرافیکی قدیمی‌تر AMD استفاده می‌کنید، استفاده از TAAU را به جای AMD FSR 3 در نظر بگیرید. در کل، FSR 4 سطوح بالاتری از کیفیت تصویر و دندانه‌دار شدن کمتر را ارائه می‌دهد. وقتی به وسیله نقلیه در مرکز تصویر زیر نگاه می‌کنید، برخی از مصنوعات پلکانی را با TAAU دیدیم. این مورد در FSR 4 یا DLSS وجود نداشت.

عملکرد FSR 4

به طور کلی، FSR 4 کمی بیشتر از استفاده از راهکار TAAU Anti-Aliasing/upscaling بازی Dying Light: The Beast به قدرت پردازش نیاز دارد. با این حال، با توجه به افزایش کیفیت تصویر FSR 4، بهترین گزینه برای کاربران AMD با سخت‌افزار پشتیبانی‌شده است.

حالت Quality در FSR 4 برای تضمین تجربه 4K با نرخ فریم 60+ فریم بر ثانیه در Radeon RX 9070 XT کافی است. با حالت Performance و Frame Generation در FSR 4، میانگین نرخ فریم تا 165 فریم بر ثانیه افزایش می‌یابد. این خبر خوبی برای دارندگان نمایشگرهای 4K با نرخ نوسازی بالا است.

عملکرد FSR 3 در مقابل FSR 4

به طور کلی، FSR 3 نسبت به FSR 4 قدرت پردازش کمتری دارد. با این حال، هر دو هنگام استفاده از Frame Generation عملکرد مشابهی دارند. توجه داشته باشید که حالت Performance در FSR 4 بهتر از حالت Quality در FSR 3 به نظر می‌رسد و FSR 4 را به بهترین گزینه upscaling برای کاربرانی با سخت‌افزار پشتیبانی‌شده تبدیل می‌کند. اگر پردازنده گرافیکی شما از FSR 4 پشتیبانی می‌کند، دلیلی برای استفاده از FSR 3 وجود ندارد.

آزمایش DLSS 4

به طور کلی، فناوری DLSS 4 انویدیا نتایج ارتقاء کیفیت بسیار بهتری نسبت به راهکار ارتقاء کیفیت TAAU بازی Dying Light: The Beast ارائه می‌دهد. در تصویر زیر، می‌توانیم ببینیم که جزئیات دور واضح‌تر هستند. این امر به ویژه در مورد پل زیر صادق است.

به طور کلی، FSR 4 و DLSS 4 نتایج مشابهی ارائه می‌دهند. با این حال، DLSS 4 در برخی موارد برتری دارد. شاخ و برگ کمی واضح‌تر به نظر می‌رسد. متأسفانه، زمان روز در دو تصویر زیر کمی متفاوت است. این تغییر در این دو تصویر به اندازه‌ای است که عملکرد coDLSS 4 را بهبود می‌بخشد.

حتی بدون ارتقاء کیفیت، Dying Light: The Beast با نرخ فریم متوسط 60+ FPS در RTX 5080 در تنظیمات بالا اجرا می‌شود. DLAA کمی بیشتر از TAA در 4K مورد نیاز است و در نتیجه هنگام فعال بودن DLAA، افت عملکرد جزئی ایجاد می‌شود. با فعال بودن DLSS در حالت عملکرد، میانگین نرخ فریم تا ۱۲۰ فریم بر ثانیه افزایش می‌یابد. با فعال بودن DLSS Multi-Frame Generation، نرخ فریم به طور قابل توجهی افزایش می‌یابد.

توجه داشته باشید که فریم‌ریت‌های صدک اول با فعال بودن DLSS Frame Generation بالا هستند. استفاده از Nvidia Reflex در حال حاضر منجر به مشکلات فریم‌ریت در Dying Light: The Beast می‌شود. از آنجایی که این گزینه به طور خودکار با DLSS Frame Generation فعال می‌شود، هنگام فعال بودن DLSS Frame Generation، وقفه‌های لحظه‌ای ایجاد می‌شود. امیدواریم Techland به زودی این مشکل را برطرف کند. توجه داشته باشید که CapframeX نیز هنگام فعال بودن Nvidia Reflex مشکلات مشابهی را گزارش کرده است، بنابراین این یک مشکل منحصر به فرد نیست.

DLSS Multi-Frame Generation یک ویژگی عالی برای کاربران نمایشگرهای با نرخ نوسازی بالا است. با توجه به این مقدار زیاد فضای فریم‌ریت، انتظار داریم RTX 5080 انویدیا بتواند هنگام عرضه پچ ردیابی اشعه Dying Light: The Beast، یک تجربه 4K قوی ارائه دهد. تقریباً باعث می‌شود که بخواهم یک نمایشگر 4K با نرخ نوسازی بالا بخرم... تقریباً. برای اینکه بتوانم از پس هزینه آن برآیم... مقایسه‌ها دشوار است. صرف نظر از این، هر دو نتایجی ارائه می‌دهند که بهتر از FSR 3 و TAAU هستند.

عملکرد 1080p

Dying Light: The Beast روی سخت‌افزارهای قدیمی و جدید کامپیوتر به خوبی اجرا می‌شود. راستش را بخواهید، سخت است که از دستاورد Techland در اینجا تحت تأثیر قرار نگیرید. بسیاری از بازی‌های مدرن روی پردازنده‌های گرافیکی ضعیف به طرز وحشتناکی اجرا می‌شوند و به بخش بزرگی از بازار بازی‌های کامپیوتری، تجربه بازی ضعیفی می‌دهند. Techland در اینجا ثابت کرده است که یک بازی جدید می‌تواند عالی به نظر برسد و همچنان اعداد عملکرد خوبی را ارائه دهد.

وقتی FSR و DLSS را در حالت متعادل (FSR 4 برای RDNA 4 و FSR 3 برای پردازنده‌های گرافیکی قدیمی‌تر AMD) فعال می‌کنیم، می‌توانیم ببینیم که همه پردازنده‌های گرافیکی زیر اکنون می‌توانند Dying Light: The Beast را با نرخ فریم 60+ FPS در تنظیمات بالا اجرا کنند. برای بازی‌ای که به این خوبی به نظر می‌رسد، بد نیست. RTX 2070 انویدیا یک پردازنده گرافیکی قدیمی است و هنوز هم می‌تواند تجربه 60+ FPS را در این بازی با وضوح 1080p ارائه دهد. عالی!

بازی 4K بومی برای هر پردازنده گرافیکی سخت است. حتی کارت گرافیک قدرتمند RTX 5080 انویدیا هم نمی‌تواند نرخ فریم ثابت ۶۰+ فریم بر ثانیه را در وضوح ۴K در Dying Light: The Beast حفظ کند. با این حال، اکثر پردازنده‌های گرافیکی زیر را می‌توان با استفاده از آپ‌اسکیلینگ به نرخ فریم ۶۰ فریم بر ثانیه یا بالاتر رساند.

توجه داشته باشید که پردازنده‌های گرافیکی ۸ گیگابایتی، مانند RTX 3070 Ti و RTX 3060 Ti انویدیا، در وضوح ۴K با مشکل لکنت مواجه هستند. این به دلیل کمبود VRAM آنهاست. این امر باعث می‌شود نتایج نرخ فریم در صدک اول پایین باشد. استفاده از تنظیمات بافت پایین‌تر این مشکل را کاهش می‌دهد.

با DLSS و FSR، RTX 5070 انویدیا و بالاتر می‌توانند این بازی را با نرخ فریم بالای ۶۰ فریم بر ثانیه اجرا کنند. با اضافه کردن تولید فریم و نرخ تازه‌سازی بالا، بازی ۴K امکان‌پذیر است. برای داشتن یک تجربه ۴K قوی در Dying Light: The Beast نیازی به RTX 5090 ندارید. Dying Light: The Beast یک بازی کامپیوتری بهینه شده است.
صادقانه بگویم، Dying Light: The Beast نفسی تازه پس از Borderlands 4 از Gearbox است. Borderlands 4 برای اجرای خوب روی کامپیوتر به بهینه‌سازی گسترده‌ای نیاز داشت. در مقابل، Dying Light: The Beast از همان ابتدا عالی اجرا شد. حتی کاربران سخت‌افزارهای قدیمی‌تر کامپیوتر نیز می‌توانند از این بازی لذت ببرند. حتی RTX 2070 قدیمی‌تر Nvidia می‌تواند تجربه بازی با نرخ فریم بیش از 60 فریم بر ثانیه را در وضوح 1080p ارائه دهد. این را نمی‌توان برای بسیاری از بازی‌های مدرن کامپیوتر گفت.

با توجه به عملکرد ضعیف بسیاری از بازی‌های جدید Unreal Engine 5 روی کامپیوتر، Techland مزایای استفاده از موتور بازی خود را با Dying Light: The Beast به نمایش می‌گذارد. این بازی از جلوه‌های بصری قوی، به ویژه از نظر نورپردازی، برخوردار است. با وجود این، Dying Light: The Beast روی کامپیوتر به خوبی اجرا می‌شود. 

برای اجرای خوب این بازی نیازی به یک کامپیوتر رده بالا ندارید. حتی آپ‌اسکیل‌کننده‌ی TAAU شرکت Techland نتایج قوی‌ای ارائه می‌دهد و سطوح بالاتری از کیفیت تصویر را نسبت به آپ‌اسکیل‌کننده‌ی FSR 3 شرکت AMD ارائه می‌دهد. با این حال، AMD FSR 4 و Nvidia DLSS بهترین نتایج آپ‌اسکیلینگ را ارائه می‌دهند.

برای کاربرانی که از پردازنده‌های گرافیکی ۸ گیگابایتی استفاده می‌کنند، ما با مشکل لگ مواجه شدیم. این مشکل به ویژه در رزولوشن‌های بالا و در طول جلسات طولانی گیم‌پلی بیشتر بود. استفاده از بافت‌های متوسط این مشکل را کاهش داد. این بازی بیش از حد به حافظه‌ی ویدیویی (VRAM) نیاز ندارد، اما از داشتن حداقل ۱۰ گیگابایت حافظه‌ی ویدیویی (VRAM) سود می‌برد.

انتظار می‌رود که RT، بازی Dying Light: The Beast را بسیار سخت‌تر کند. اگر کارت گرافیک رده بالایی دارید، اجرای Dying Light: The Beast با نرخ فریم بالا نسبتاً آسان است. ویژگی‌هایی مانند Frame Generation را هم اضافه کنید، و به راحتی می‌توان فهمید که چرا مانیتورهای ۲۰۰ هرتز به بالا وجود دارند. برای این کاربران، لطفاً توجه داشته باشید که ردیابی پرتو به Dying Light: The Beast می‌آید، که بازی را به طور قابل توجهی سخت‌تر می‌کند (اگر آن را فعال کنید).

وقتی ردیابی پرتو از راه می‌رسد، به شکل انسداد محیطی ردیابی پرتو، بازتاب‌ها، روشنایی سراسری و سایه‌ها ظاهر می‌شود. این موارد را می‌توان جداگانه یا با هم فعال کرد.

Dying Light: The Beast بدون ردیابی پرتو عالی به نظر می‌رسد.

به طور کلی، نمی‌توان از نمایش گرافیکی Dying Light: The Beast شکایت کرد. بازی به خوبی اجرا می‌شود و ارتقاء کیفیت می‌تواند به سخت‌افزارهای رده پایین اجازه دهد تا نتایج بصری قوی ارائه دهند. حتی RTX 2070 انویدیا می‌تواند یک تجربه بازی با نرخ فریم ۶۰+ را ارائه دهد. برای یک پردازنده گرافیکی از سال ۲۰۱۸ بد نیست.

تا اینجا، Dying Light: The Beast چیز زیادی برای شکایت کردن ندارد. Nvidia Reflex در حال حاضر هنگام فعال بودن، مشکلات لکنت زبان ایجاد می‌کند. این یک مشکل بزرگ است که باید به زودی با یک به‌روزرسانی برطرف شود. وقتی این اتفاق بیفتد، Techland تنها مشکل قابل توجهی را که با بازی خود داشته‌ایم، برطرف کرده است.

Dying Light: The Beast به ما لذت زیادی از کشتن زامبی‌ها می‌دهد. دیدن بازگشت این مجموعه به ریشه‌های خود و ارائه پارکور بهبود یافته بسیار عالی است. برای کهنه‌کاران این مجموعه، این بازی بیشتر شبیه Dying Light 1 است تا Dying Light 2، و این چیز خوبی است (حداقل برای من). اگر این سبک بازی را دوست دارید، Dying Light: The Beast سرگرم‌کننده است. اگر نه، اصلاً چرا این را می‌خوانید؟