خرید بازی Skullmonkeys PS1 پلی استیشن 1

معرفی بازی Skullmonkeys PS1

Skullmonkeys یک بازی ویدیویی پلتفرمینگ محصول سال ۱۹۹۸ است که توسط The Neverhood, Inc. توسعه یافته و توسط Electronic Arts برای پلی‌استیشن منتشر شده است. این بازی دنباله‌ای بر بازی The Neverhood است و به جای اینکه یک بازی ماجراجویی باشد، یک بازی پلتفرمینگ است.

من احساس می‌کنم همه کسانی که *واقعاً* به بازی‌های ویدیویی علاقه دارند، آن بازی را از دوران کودکی خود دارند که هرگز نشنیده‌اند کسی در مورد آن صحبت کند. و مانند بسیاری دیگر، انتخاب شخصی من برای آن عنوان خاص، بیش از دو دهه است که ذهن من را درگیر کرده است، یک پلتفرمر کوچک عجیب و غریب که فقط می‌توانست در جایی وجود داشته باشد که بسیاری آن را اوج تکامل بازی می‌نامند. 

امروز، من در مورد زمانم با Skullmonkeys برای Playstation 1 صحبت خواهم کرد، یک پلتفرمر دو بعدی عجیب و غریب با برخی از کارگردانی هنری واقعاً باورنکردنی و طراحی سمعی و بصری در کل کنسول - شاید کل نسل - هر چند که این توسط یک برنامه وحشیانه مختل شده است. مشکل و گهگاه راکد - اما همچنان لذت بخش - پلتفرمینگ.

من برای اولین بار بیش از بیست سال پیش Skullmonkeys را بازی کردم. به عنوان یک کودک بسیار کوچک، معمولاً اکثر جمعه ها، با پدرم به خانه یکی از بهترین دوستانش می رفتم. به‌عنوان یک پسر کوچک فوق‌العاده، نمی‌توانستم اهمیتی بدهم که آنها با موسیقی، کشتی، و هر جهنمی صحبت کنند، و بنابراین به پلی استیشن دوست پدرم و گنجینه عظیمی از بازی‌ها دسترسی پیدا کردم. که آنقدر مبهم بودند که فقط می توانم تصاویر و لحظات را به یاد بیاورم، بدون نام. 

اما از بین همه این بازی‌های بی‌شمار، Skullmonkeys  همیشه برای من جذاب بود. آیا این صحنه های برش رسی چشم نواز بود؟ موسیقی متن فوق العاده و نسبتا دیوانه کننده؟ پلتفرمینگ وحشیانه سخت؟ نه، به احتمال زیاد این خطوط ابتدایی معرفی بازی بود که در اکثریت قریب به اتفاق زندگی بیست و هشت ساله من به صورت رایگان زندگی کرده است.

در هر صورت، Skullmonkeys  بخشی از تاریخچه بازی‌سازی من بوده است، حتی اگر بچه‌ای احمق بودم و هرگز سطح اول یا دوم را پشت سر نمی‌گذارم - هرچند برای یکی، من مطلقاً میچل جوان را به خاطر آن سرزنش نمی‌کنم.

داستان بازی Skullmonkeys پلی استیشن 1

Skullmonkeys علیرغم اینکه پیش‌درآمد آن بر روی PS1 (یا متاسفانه این روزها اصلاً در دسترس نیست)، دنباله‌ای مستقیم برای عنوان The Neverhood است. یعنی روایت بسیار کمی در اینجا یافت می شود. آنتاگونیست بازی قبلی، Klogg، بر روی دنیای Skullmonkeys سقوط کرد و نخستی‌های استخوانی را متقاعد کرد که او رهبر آنهاست. 

پس از اینکه به آنها دستور ساخت «موتور شیطانی شماره 9» داد، قهرمان Neverhood، Klayman، به سیاره Skullmonkeys  فرستاده می‌شود تا بار دیگر Klogg را متوقف کند. و در بیشتر موارد، این روایت بازی است، زیرا تمام کات سین‌هایی که بین دنیاها پخش می‌شوند، اساساً غیرقابل‌پیش‌بینی هستند، گنگ‌های گسترده‌ای که وجود دارند فقط برای اینکه برخی از خنده‌دارترین کمدی‌های من باشند. در یک بازی در مدت زمان طولانی دیده شده است.

گیم پلی بازی Skullmonkeys پی اس 1

اما به خود بازی ! Skullmonkeys، با وجود ارائه باورنکردنی، یک پلتفرمر نسبتا استاندارد است. شما کنترل Klayman را کنترل می‌کنید، از چپ به راست سفر می‌کنید، Skullmonkeys را اعزام می‌کنید، از روی پلتفرم‌های کوچک می‌پرید، و مگر اینکه در این بازی خیلی، خیلی خوب باشید، در بسیاری از چاله‌های بی‌ته می‌افتید. 

با پایان یافتن بازی، شما به انواع توانایی‌های مصرفی دسترسی خواهید داشت، از گلوله‌های لیزر سبز، یک کلون واقعی برای آزمایش آب‌های پیش رو، و از همه خنده‌دارتر - Enema جهانی، که همه چیز را از روی صفحه پاک می‌کند. 

مانند آن علیرغم سختی وحشیانه‌ای که SkullMonkeys به آن می‌بالد، همه چیز در این پلتفرمر به شما احساس مخالفی می‌دهد. میمون‌های جمجمه‌ای دشمنی هستند که هر بار که فریادهای بابون‌مانند آنها را می‌شنیدم من را مجبور می‌کردند بخندم، و کلایمن، قهرمان ما، مانند چیزی از کارتون والاس و گرومیت می‌پرد و می‌پرد.

به هر حال، اصول این بازی بسیار محکم است، حتی اگر من واقعاً آنها را چیزی برای نوشتن در مورد آن خطاب نکنم. پلتفرمینگ اولیه برای شروع - پرش روی دشمنان، پرش از روی شکاف ها و تهدیدها، می دانید، چیزهای اساسی. و همانطور که بازی پیش می رود، این تغییر نمی کند - شما فقط با افزایش سطوح، تهدیدهای بیشتری و بیشتری را کنترل خواهید کرد. 

مکانیک‌های جدید - مانند گلایدری که از آن برای پاک کردن تفاوت‌های بزرگ و بلند شدن از طریق دریچه‌های بخار استفاده می‌کنید، در حالی که هنوز از دشمنان هوابرد طفره می‌روید - این‌جا و آنجا نقطه‌گذاری خواهند شد، در حالی که به آرامی اما مطمئناً عرشه را مقابل شما قرار می‌دهند. 

آیتم‌های مختلفی که برای ایجاد تعادل در ترازو استفاده می‌کنید، واقعاً بر وضعیت تأثیر نمی‌گذارد. در بهترین حالت، از آن‌ها برای لاغر کردن گله استفاده می‌شوند و کمی آزادی عمل به شما می‌دهند، اما با چقدر آسان است که بمیرید، یا حتی بریدن یک دشمن، قطعاً نابودی را به همراه خواهد داشت (مگر اینکه سپر داشته باشید. )، فقط می تواند تا این حد کمک کند.

 در پایان روز، این یک بازی است که برای عبور از آن نیاز به فداکاری دارد، و من تعجب نمی کنم اگر یک ساعت یا بیشتر را در سطوح خاصی از این بازی صرف کنید - آن جنگل خار لعنتی در کابوس های من زندگی می کند!

در حالی که نمی‌توانم بگویم که سختی اورست مانند عناوین سخت نینتندو را دارد، Skullmonkeys  از یک پلتفرمر سخت اما راضی‌کننده شروع می‌کند تا یک ماراتن به‌شدت چالش‌برانگیز و گاه خسته‌کننده. خیلی آسان، سخت، اما منصفانه شروع نمی‌شود، اما پس از چند مرحله، موانعی که با آن‌ها روبرو می‌شوید به سرعت شروع به بالا رفتن از نظر چالش، تعداد و فرکانس می‌کنند.

 پرش‌هایی که به زمان‌بندی و شتاب بی‌نقص نیاز دارند، دسته‌ای از دشمنان و توپ‌های مرگبار انرژی، و رئیس عجیب و غریبی که این‌جا و آنجا به الاغ شما ضربه می‌زند. این واقعیت که شما فقط با از دست دادن تمام زندگی خود به شروع مرحله بازمی‌گردید، به سخت‌ترین لحظات بازی کمکی نمی‌کند، جایی که ترکیب‌های بی‌رحمانه ترس پلتفرمینگ پشت سر هم بدون هیچ نقطه ذخیره‌سازی بین آن‌ها ارائه می‌شوند. 

به طور جدی - لحظاتی وجود دارد، مانند در سطح جنگل، یا پل آسمان، که لحظات کابوس‌آمیز متعددی را به وجود می‌آورد که به جهنم من ضربه می‌زند، تنها یک سطح دویدن خودکار وجود دارد که اگرچه چندان دشوار نیست، اما برای همیشه با یک تن ادامه می‌یابد. موانع آزاردهنده ای که در پایان شما را به سمت بالا می برند. صادقانه بگویم، من از حالت های ذخیره برای فتح این بازی استفاده کردم. 

حواست به این نیست - فقط در لحظاتی که برگشتن از همان شروع صحنه غیرممکن می شد. همچنین، من در واقع می‌خواستم این بازی را در یک بازه زمانی نسبتاً سریع شکست دهم، نه اینکه آنطور که توسعه‌دهندگان در نظر داشتند، از آن عبور کنم. آیا این من را بد می کند؟ بله. آیا من اهمیت می دهم؟ خوب، کمی.

تعداد انگشت شماری باس فایت وجود دارد که دنیای جمجمه‌ها را از هم می‌پاشد که به همان اندازه وحشیانه‌ای هستند که انتظارش را داشتید، اما ناامیدی با این واقعیت کاهش می‌یابد که حتی اگر بمیرید، فقط به آن باز می‌گردید. ثانیه این مبارزات کاملاً برجسته بصری غیر گیم پلی بازی هستند، زیرا طراحی های دیوانه کننده Skullmonkeys به ارتفاعات کاملاً جدیدی رسیده است. به طور جدی، من فقط می خواهم طراحی رئیس دوم را به عنوان نمونه ای از اینکه چقدر این بازی واقعاً دیوانه کننده است، مطرح می کنم.

چه جهنمی به هر حال، باس فایت ها، در عین چالش برانگیز بودن، چندان پیچیده نیستند، معمولاً با فرمت قدیمی «جاخالی دادن x مقدار پرتابه، حمله در هنگام آسیب پذیری» که تقریباً در هر پلتفرمر اسکرول جانبی رایج است، اگرچه «جاخالی دادن» است. بخشی از این معادله چالش برانگیز است زیرا پنجره های واکنش نشان می دهند چقدر کوچک هستند. 

به طور جدی، آن هیولایی که در آنجا به شما نشان دادم، فقط به خاطر مدت زمانی که رگبارهای او ادامه دارد، ده دقیقه طول کشید، با این که شانس شما برای واکنش کوچکتر و کوچکتر می شود، همانطور که نبرد تا حد دیوانه کننده ای پیش می رود. مسائل قبلی که در مورد پاور آپ ها ذکر کردم، به طرز عجیبی در مورد باس ها صدق می کند. 

بسیاری از قدرت‌های تهاجمی شما، در واقع، حتی خارج از حالت‌های آسیب‌پذیر معمولی، بر روسا تأثیر می‌گذارند. این به مهارت‌های خدادادی مردمی که می‌توانند بدون مردن به آن‌ها برسند پاداش می‌دهد، اما باید بگویم، کمی آزاردهنده است که مجبور شویم آن را به روش قدیمی انجام دهیم، فقط به این دلیل که نمی‌توانیم با چالش وحشیانه مقابله کنیم. 

در حالی که فرمت کلی بازی - پلتفرمینگ از چپ به راست - هرگز واقعاً تغییر نمی کند، بازی گاهی اوقات همه چیز را تغییر می دهد. چند مرحله در سطح بعدی کاملاً عمودی است، با استفاده از گلایدر برای حرکت بین دشمنان، و سطح ماقبل آخر یک بخش خودروی اسکرول خودکار است - انصافاً یک مرحله بسیار دشوار است، اما تنوع چاشنی زندگی و همه چیز است. که برای برخی، من فکر می‌کنم کمبود تنوع می‌تواند کمی اشکال داشته باشد، اما تجربه کلی بسیار هیجان‌انگیز و به‌طور پیوسته جذاب است.

گرافیک بازی Skullmonkeys سونی 1

اما من باید در مورد برجسته واقعی بازی به طور طولانی صحبت کنم - تجربه سمعی و بصری. برای شروع، درست از همان ابتدا، زیبایی شناسی طراحی بازی را مشاهده می کنید. کات سین ها همگی به سبک رسی ساخته شده اند و به طنز بصری هیستریکال تاکید زیادی می کنند. به طور جدی، من شما را به چالش می کشم که یا کات سین ابتدایی یا کات سین "همستر" را تماشا کنید و نخندید، این واقعا غیرممکن است.

 ظاهراً در ردپای The Neverhood ، انیمیشن‌های Skullmonkeys کاملاً رسمی هستند - انیمیشن نسبتاً ساده‌ای، مخصوصاً در مقایسه با کات سین‌ها، اما در متمایز کردن بازی از همتایان خود، چه در پلی استیشن و چه فراتر از آن، کارهای سنگینی انجام می‌دهد. و هنگامی که از طریق روش‌های خاص *ahem* ارتقاء داده می‌شود، این بازی کار فوق‌العاده‌ای انجام می‌دهد تا چندین دهه ادامه داشته باشد.

موسیقی و صداگذاری بازی Skullmonkeys

موسیقی متن با ضرب و شتم تصاویر خارق العاده مطابقت دارد و طیف بسیار گسترده ای از ژانرها و سبک ها را پوشش می دهد. آهنگساز، تری اسکات تیلور، فراتر از ساخت یک موسیقی متن جذاب، جوی، اما مهمتر از همه دیوانه کننده که با جنون به سختی مهار شده ای که واقعا Skullmonkeys  را تجسم می کند، پیش رفت. 

هنگامی که در مراحلی که هر جهان را در بر می گیرد، از یک عنصر قابل توجه و در عین حال کم گفته از موسیقی متن استفاده می شود. در بسیاری، آهنگ آن جهان ساده‌تر خواهد بود، اما با تکمیل هر مرحله متوالی، عناصر جدید، مانند آواز یا ضرب‌های اضافی، تجربه «کامل‌تری» ایجاد می‌کنند. 

به‌طور جدی، می‌توانستم در محل کار یا در حین نوشتن، موسیقی متن را اجرا کنم، و زمان در کمترین زمان می‌گذرد. و اگر واقعاً نیاز دارید روز خود را روشن کنید - موضوع اتاق جایزه را انتخاب کنید. نمی‌خواهم به شما بگویم چرا، فقط بروید انجامش دهید. بعدا از من تشکر میکنی.

جمع بندی

خنده دار است، بازگشت به بازی ای که دو دهه بود بازی نکرده بودم. در ذهن من، این یکی از بهترین بازی‌های تاریخ بود - هیچ چیز دیگری با جلوه‌های بصری یا لحن بی‌احترامی‌اش مطابقت نداشت، و پلتفرم‌سازی آن به همه چیزهایی که در کنار آن منتشر می‌کرد ضربه زد. اکنون که بزرگتر شده ام، امیدوارم عاقل تر، و کاملاً انتقادی تر شده ام، کمی غم انگیز است که نتیجه با خاطرات مطابقت ندارد.

 این یک عنوان بی رحمانه دشوار، گهگاه تکراری و خسته کننده است - که نمی توانم آن را انکار کنم. اما این یک بازی است که شبیه هیچ چیز دیگری نیست، بازی ای که باعث می شود من از هر آهنگ بصری و موسیقی بخندم. تلاش کردن برای من رضایت‌بخش است، تجربه کردن آن خنده‌دار است، و از بسیاری جهات، من را از بی‌رحمی محض بازی هل داد. 

به طور عینی، اگر من نمرات اعداد را بدهم، Skullmonkeys در بهترین حالت 7 از 10 است. این مشکلات خودش را دارد، و من متوجه شدم که بیش از چند بار در طول هفت یا چند ساعتی که طول کشید، فحش می‌دهم. 

اما این یک بازی است که به نظرم به اندازه کافی جذاب - و به اندازه کافی شخصی - است که بتوانم از این جنبه های منفی عبور کنم. Skullmonkeys از راه دور کامل نیست، اما برای پیدا کردن چیزی که از نظر بصری خیره‌کننده و کاملاً خنده‌دار در PS1 است، باید راه زیادی را طی کنید.