خرید بازی 007 Agent Under Fire PS2 پلی استیشن 2

معرفی بازی 007 Agent Under Fire PS2

بازی James Bond 007: Agent Under Fire یک بازی ویدیویی تیراندازی اول شخص محصول سال ۲۰۰۱ است که توسط EA Redwood Shores توسعه یافته و توسط Electronic Arts برای پلی‌استیشن ۲، گیم‌کیوب و ایکس‌باکس منتشر شده است. در ابتدا توسعه این بازی به عنوان یک بازی پلی‌استیشن ۲ و رایانه شخصی بر اساس فیلم جیمز باند The World Is Not Enough محصول سال ۱۹۹۹ آغاز شد.

به طرز عجیبی، پس از این همه سال، جهان هنوز به جیمز باند نیاز دارد، مامور مخفی بریتانیایی دوست داشتنی، متین، که قدرت دارد دشمنان را با یک شلیک از بین ببرد و فوراً زنان زیبا را در سراسر جهان اغوا کند. میراث او به طور جهانی جذاب است و بیش از 30 سال کتاب و فیلم را در بر می گیرد و اخیراً او در بازی های ویدیویی ایفای نقش کرده است. در بازی، شروع او طلایی بوده است؟

پس از سه بازی متوسط باند روی پلی استیشن (دو بازی تیراندازی اول شخص و یک مسابقه اکشن)، الکترونیک آرتز باند را به مرحله بعدی در James Bond 007 در... Agent Under Fire برد، عنوانی ترکیبی که عمدتاً اول شخص است. تیرانداز، اما همچنین سطوح قابل توجهی در مسابقات اتومبیل رانی، ماموریت های تیراندازی ریلی و برای کسانی که تانک دوست دارند، یک تانک را برجسته می کند. 

Agent Under Fire تا کنون بهترین تلاش EA با مجوز گران قیمت Bond است، زیرا اولین بازی خود را در PlayStation 2 انجام می دهد. با توجه به اینکه سه عنوان اول کاملاً فراموش شدنی بودند، گفت که بهترین آنها هنوز باید در چارچوب نگه داشته شوند. زمانی که Agent Under Fire به عنوان بدیهی‌ترین، واضح‌ترین و بدون تخیل‌ترین تیراندازی اول شخص روی کره زمین مشغول نیست، بازی ظاهری واضح دارد، صداگذاری قابل احترامی دارد و حالت چندنفره فوق‌العاده سرگرم‌کننده‌ای را ارائه می‌دهد. اگر از طرفداران باند هستید ارزش این را دارد که نگاهی بیندازید، اما اگر به بازی های تیراندازی اول شخص توجه دارید، خود را خسته نکنید. 

گیم پلی بازی 007 Agent Under Fire پلی استیشن 2

EA تصمیم گرفت همه چیز را با Agent Under Fire تغییر دهد، یک بازی Bond که بر اساس یا مرتبط با فیلم خاصی از MGM به همین نام نیست. با حکمروایی آزاد بر سرنوشت خود، انتخاب سطوح و شخصیت‌های EA به‌طور قابل توجهی متفاوت است، به این معنی که هر شخصیتی که ملاقات می‌کنید و هر سطحی که در آن بازی می‌کنید به‌طور عجیبی آشنا به نظر می‌رسد، گویی ممکن است آن‌ها را در هر یک از فیلم‌های باند در یک زمان دیده باشید. یا دیگری گویی EA بازی را بر اساس چندین فیلم باند ساخته و همه آنها را در یک فیلم قرار داده است.

بیایید با بازی تک نفره شروع کنیم. داستان اصلی جاسوسی بین‌المللی کلاسیک است، و صادقانه بگویم، واقعاً چیز زیادی برای گفتن وجود ندارد - یک شرکت بزرگ از کنترل خارج می‌شود، داده‌هایی را دزدیده است که به آن امکان می‌دهد افراد را شبیه‌سازی کند، و قصد دارد دنیا را تحت کنترل خود درآورد. باند، به طور طبیعی، باید همه چیز را تقریباً به تنهایی متوقف کند، با کمک جزئی کیو، ام، و زویی نایت‌شید، یک زن شرور جذاب یک مامور مخفی که بدن خوش فرم دارای چند ضلعی در مکان‌های مناسب است.

همانطور که گفتم، داستان بیشتر وسیله‌ای برای اکشن است (درست مانند هر فیلم باند)، به این معنی که مطمئناً شما را از فکر کردن باز می‌دارد. متأسفانه خود بازی نیز شما را زیاد به فکر وادار نخواهد کرد. Agent Under Fire، به عنوان یک تیرانداز اول شخص، یک عدد فوق العاده خواب آلود است. پس از بازی در هر بازی تیراندازی اول شخص در پلی استیشن 2 و شکستن رگ‌های خونی با شوترهای اول شخص رایانه شخصی در رویدادهای آخر شب، صادقانه می‌توانم بگویم که Agent Under Fire یک ماجرای کاملاً بی‌نظیر است. گیم پلی ساده و بی شمار آن پس از یک مسابقه خوب با Half-Life یا Red Faction در PS2 تحمل دردناک است و این مایه تاسف است.

اما اینطور نیست که EA کار وحشتناکی انجام داده باشد. این بازی به عنوان یک بازی اکشن کلی قابل توجه است و برای یک تیرانداز اول شخص خوب غیرعادی است که سطوح رانندگی و سبک ریلی را ارائه دهد که بسیار خوب هستند. فقط این است که ژانر FPS در دو سال گذشته بسیار پیشرفت کرده است، با بازی هایی مانند Half-Life، Deus Ex، یا حتی No One Lives Forever فقط برای نام بردن از چند مورد، که به نظر می رسد Agent Under Fire در کنار آنها روشن می شود. یک درخت ردوود، Mini-Me در کنار شکیل اونیل، یک همبرگر پنیر مک دونالد در کنار یک In-'N-Out Double-Double, Animal Style. Agent Under Fire حتی در همان لیگ هم نیست.

سطوح FPS مبتنی بر هدف هستند و مأموریت ها اغلب تغییر یا افزایش می یابند، با اتصال M از طریق اینترکام به Bond در طول معرفی یا در طول بازی. بهترین چیز در مورد سطوح این است که آنها قطعاً در امتداد خطوط Goldeneye بیشتر از Tomorrow Never Dies پیشرفت می کنند. به عبارت دیگر، نسبت به بازی های قبلی EA احساس بهتری نسبت به جاسوس بودن باند می شود، اما هنوز هم از نظر طراحی بسیار معمولی و خطی هستند. Agent Under Fire 12 سطح ملایم را در بر می گیرد و به حدود 10-12 ساعت زمان نیاز دارد تا در سطح سختی متوسط شکست بخورد، و دارای یک بازی چند نفره به طرز شگفت انگیزی سرگرم کننده و عمیق است (که نیاز به Multitap برای چهار بازیکن دارد).

یکی از سطوح (پذیرایی سرد) باند را در حال نفوذ به سفارت می‌بیند، و کاملاً واضح است که او می‌خواهد از مخفی کاری برای رسیدن به اهدافش استفاده کند، پریدن از سیم‌های سفر، دور زدن پنهانی در اطراف، استفاده از تفنگ دارت، انتظار برای لحظه مناسب و غیره. چیزهای خوبی است، اما برای هر کسی که یک FPS کنسول مناسب بازی کرده است، مانند Goldeneye (تابستان 1997) یا حتی مدال افتخار، این طرح فوق‌العاده قدیمی، قدیمی، در آنجا انجام شده است.

در ماموریت های دیگر، مانند آتش و آب یا پوزئیدون، برای موفقیت به ترکیب مناسبی از انفجار، جاخالی دادن و انتخاب صحیح سلاح ها نیاز است. اینها احتمالاً متعادل ترین و چالش برانگیزترین سطوح هستند. اما حتی در این موارد، چیزی که من را بسیار ابتدایی و اساسی می‌نمود، نحوه توضیح همه چیز است. تقریباً هر ابزاری آنقدر واضح است که استفاده از آن به سختی سرگرم کننده است. 

جاسوس ها باهوش هستند، آنها می دانند ابزارها چه کار می کنند، و بازی باید به من احساس باهوشی بدهد، نه مثل یک دانش آموز کلاس اولی. هر هدف به قدری در کات سین ها یا جاهای دیگر به دقت به آن اشاره می شود که دست و پا چلفتی ترین افراد تازه کار فوراً می دانند چه باید بکنند. طراحان EA بسیار مشتاق بودند که به همه چیزهای جاسوسی جالب اشاره کنند که هر سرگرمی در "کشف" کاری که باید انجام شود فوراً از بین می رود.

پس از انجام یک بازی مانند Half-Life، واضح است که طراحان EA Agent Under Fire را با طرز فکر بیرونی ساخته اند، نه درونی. من توضیح می دهم. Agent Under Fire به جای ایجاد سطحی مملو از مناطق مخفی و راهروهای مخفی که بازیکن را درگیر کاوش و آزمایش به عنوان عملکرد اصلی بازی می کند، احساس می کند که بسیار خطی، بسیار ساده و با ساختاری بسیار ابتدایی طراحی شده است. سپس به عنوان نوعی از بیرونی، مات کردن، حرکت های کوچک اضافی برای تکمیل آن اضافه شد. 

من مطمئناً نمی‌دانم سازندگان واقعاً چگونه آن را ساخته‌اند، اما این همان احساس و بازی است. این نتیجه نهایی است. استثناهای معدود عبارتند از Fire and Water و Cold Reception، که در آن سطوح به زیبایی طراحی شده بودند. به طور طبیعی، مناطق مخفی وجود دارد که من از دست دادم که در ویدیوی پایانی دیدم، اما بسیاری از آنها را از دست ندادم، و آنها را که از دست دادم، خوب، من آنقدرها را از دست نمی دهم.

برای مثال، در بحران مدیترانه، باند و زویی در یک کشتی باری به سلول‌های زندان می‌روند، تقریباً دقیقاً مانند کاری که باند و ناتالیا در گلدن آی در یکی از سطوح Bunker انجام دادند. زمانی که در Goldeneye بود، باند مجبور شد از ساعت مغناطیسی خود برای گرفتن کلیدهای سلول زندان استفاده کند، در حالی که نگهبان تماشا نمی کرد، در Agent Under Fire، باند باید از ساعت لیزری خود برای باز کردن قفل درب سلول خود استفاده کند. اما سطح به قدری مشابه است، و خیلی کمتر تعجب آور است که از همان لحظه پایان صحنه، مشخص است که چه باید کرد. علاوه بر این، وقتی من قفل سلول را با لیزر منفجر می‌کنم، نگهبان بی‌خبر از کنارش می‌گذرد. من درست از جلوی او شکستم! و سپس بلافاصله به قنداق او لگد زد و تفنگش را دزدید! مهارت یا زمان در آن کجاست؟

ده‌ها مثال دیگر وجود دارد که نام همه ابزارها Q-this و Q-that است. Q-me وقتی زمان بیدار شدن است. آیا باید از لیزر Q، مشخصات Q یا Q-Decoder استفاده کنم؟ آیا می توانم به حمام کیو بروم؟ من آن را در حال حاضر! این یک ابزار Q است، بسیاری از مردم از قبل می‌دانند که این یک ابزار است که احتمالاً توسط Q ساخته شده است، بنابراین آیا او باید بر روی همه چیز حق امتیاز ثبت کند؟

سپس Q-Claw وجود دارد که باند را قادر می‌سازد تا روی صندلی‌های بلند تاب بخورد، و همچنین به شکلی کاملاً احمقانه عمل می‌کند. تنها کاری که باید انجام دهید این است که به دنبال سطوح بزرگ، واضح، سفید و دایره‌ای باشید که معمولاً کاملاً نامناسب به نظر می‌رسند، و کاملاً واضح است که می‌توانید به سمت بالا حرکت کنید. بنابراین، به طور طبیعی، بازی EA برای افرادی طراحی شده است که بتوانند از آنها عبور کنند، اما در مورد چیزهای بدیهی بیش از حد پیش رفت. وقتی اسم ابزارها نیست، سادگی کامل سطوح است که تمام فرآیندهای ذهنی را خاموش می‌کند و ناگزیر باعث می‌شود آرزو کنید که ای کاش چیز دیگری بازی می‌کردید.

اما بیایید ادامه دهیم، آیا؟ نکته من مطرح شده است. لازم به ذکر است که سطوح رانندگی ناب بازی، Dangerous Pursuit و Streets of Bucharest، کاملاً عالی هستند. نه تنها این شانس را دارید که با آستین مارتین DB5 و BMW Zed 8 رانندگی کنید، بلکه هر کدام با سلاح‌های کلاسیک Bond و ابزارهای با تکنولوژی بالا پر شده‌اند.

در خیابان‌های بخارست، تنها با رانندگی در اطراف و احساس فیزیک، شوک‌ها و چنگال ماشین به سبک آرکید، بیشترین لذت را داشتم. این خودرو با چسبندگی محکم در جاده، با شتاب عالی رانندگی می‌کند، و یک عملکرد فوق‌العاده و فوق‌العاده E-break وجود دارد که برخی از بهترین 180s را قادر می‌سازد و در این سمت از Daytona ایالات متحده می‌لغزد. سطوح رانندگی در این بازی به تنهایی ارزش بررسی را دارد. و اگر این کافی نبود، جاده های آزاد و آزاد، مملو از وسایل و پرش های مخفی و کوچه پس کوچه ها، بزرگ و فراوان هستند.

تا آنجایی که اسلحه ها و گجت ها به آن ها می رسد، لیست گوشتی است. این بازی شامل Wolfram P2K، Windsor Viper، IAC Defender، Dartgun، The Golden Gun (که فقط با یک نفر در چند نفره دشمنان را از پا در می آورد)، Koffler and Stock KS7، Ingalls Type 20، Calypso P-750، Munitions Belgique PS100، Kazakovich KA می باشد. -57، Windsor FSU-4، Meyer Westlicher UGW، Koffler و Stock D17، Frinesi Special 12، SWZ SSR4000، Granades، MRL-22، و حتی اسلحه های بیشتر در چند نفره. لیست گجت دارای Q-Decryptor، Q-Claw، Q-laser، Q-Specs، Q-Camera، Q-Remote، Q-Card و Q-Jet، جت پک کوتاه مدت است.

تنها چیز دیگری که باید روی آن چنگ بزنم تنظیمات کنترل است. تقریباً تعداد آنها به اندازه کافی وجود دارد، اما من این تنظیم ساده را می خواستم: L1 پرش است، L2 خمیده است. R1 آتش اولیه است، R2 آتش ثانویه است. X اکشن است و dpad برای جابجایی بین سلاح ها استفاده می شود. L3 حرکت، strafe و غیره است، R3 برای نگاه کردن به اطراف است. بوم. L1 پرش کنید، نه مثلث! چند تنظیم نزدیک بود (تنظیم 2 و 3)، اما دقیق نبودند. چند تنظیم کنترل دیگر خوب بود. و برای کسانی که می خواهند بدانند، هیچ پشتیبانی از صفحه کلید و ماوس وجود ندارد.

آخرین، اما به هیچ وجه کم اهمیت ترین حالت، حالت باشکوه چند نفره است. با پیروی از سنت پیش از خود، Agent Under Fire، تا آنجا که به بازی های کنسول چهار نفره مربوط می شود، یک بازی چند نفره خوب است. برخی از بهترین ویژگی های Goldeneye را حفظ می کند، اما با حفظ نرخ فریم نسبتاً ثابت 30 فریم در ثانیه، Goldeneye را بهتر می کند.

تنظیمات گسترده هستند، و منوها سریع و دقیق هستند (تنها شکایت من این است که بازیکنان نمی توانند ببینند کدام تنظیمات کدام است). همانطور که گفتم، نرخ فریم برای 30 فریم بر ثانیه نسبتاً ثابت تنظیم شده است (در حالی که بازی تک نفره تقریباً روی 60 فریم در ثانیه تنظیم شده است)، و سطوح متنوع هستند و انواع مختلفی از چالش ها را ایجاد می کنند.

به لطف مجموعه اسلحه های بزرگ (به اضافه 18 سلاح) و انتخاب شخصیت (به اضافه 10) که EA گنجانده شده است، بازیکنان می توانند سلاح های مسابقه و قدرت را به دلخواه ترکیب کنند و از وسایل اضافی کوچک مانند Bionics، شنل و قابل شارژ استفاده کنند. جت پک آنها کمی عمق را اضافه می کنند. به طور طبیعی، بازی چهار نفره با فوتون کانن و بازوکا با هدف گیری خودکار کمی بیش از حد پاپ کورن می شود، اما با ترکیبی خوب از تفنگ های دستی، خودکار، این یک بازی مهمانی عالی است. سلاح‌ها متعادل هستند و طراحی سطح در اینجا نیز بسیار خوب است.

بازیکنان می‌توانند از بین پنج مینی‌بازی در حالت چندنفره انتخاب کنند و طبیعتاً به نظر حقیر من، تمرین رزمی (Deathmatch) سرگرم‌کننده‌ترین است. Protect the Flag، Golden Gun، آموزش ضد تروریسم و Top Agent نیز در دسترس هستند و در بیشتر این بازی ها، بازیکنان می توانند در صورت تمایل در گروه های هماهنگ رنگ با هم متحد شوند. با وجود اینکه احساس می‌کردم حالت تک‌نفره ضعیف است، حالت چندنفره شگفت‌انگیز بود. تا جایی که بازی های چند نفره روی PS2 پیش می روند، مطمئناً این یک انتخاب برتر است.

گرافیک بازی 007 Agent Under Fire پی اس 2

در حالی که به نظر می‌رسد بازی‌های Xbox و GameCube مشکلات خاص خود را با الایاسینگ و سوسو زدن دارند (بله، درست است)، و فعلا گرما از PS2 کم شده است، Agent Under Fire ترکیبی از گرافیک عالی را به نمایش می‌گذارد. گاهی اوقات با نام مستعار و سوسو زدن دچار نقص می شود. قابل توجه است اما آزاردهنده نیست و ظاهر خوب بازی بیشتر از نقاط ضعف آن است.

در حالی که سطوح بسیار بزرگ هستند و تعداد زیادی چند ضلعی صفحه را پر می کنند، همانطور که بیشتر بازی های PS2 این روزها هستند، بافت ها به خوبی خودنمایی می کنند و نرخ فریم، همانطور که قبلاً گفتم، بالا است. افکت های نورپردازی و انفجارها نیز ارزش توجه دارند. به طور کلی، هر سطح دارای نورپردازی زیبا، حس خوب رنگ است - سطوح نه خیلی روشن، نه خیلی تاریک - و صحنه های بسیار دقیق در بازی که به بیان داستان کمک می کند.

اما بهترین چیز در مورد Agent Under Fire طراحی شخصیت است. باند شبیه ترکیبی از پیرس برازنان، تیموتی دالتون و راجر مور به نظر می رسد، به عبارت دیگر، او ظاهری عالی دارد. طراحان کاراکتر حس دقیقی از جزئیات را در لباس، فرم بدن و جزئیات صورت نشان می دهند که تا به امروز به ندرت در بازی ها دیده شده است.

باند و دیگر شخصیت‌های بازی چندین حالت چهره را به نمایش می‌گذارند که بهترین حالت‌هایی است که من در یک بازی دیده‌ام، با کارهای عالی در بخش حرکت چشم‌ها و بافت‌ها، بافت‌های صورت، و توانایی دشوار برای ایجاد شخصیت‌های زیبا. . Zoe و چندین شخصیت زن دیگر در بازی به درستی ساخته شده اند، با اندام عالی و ویژگی های زنانه خیره کننده...

صداگذاری و موسیقی بازی 007 Agent Under Fire سونی 2

بخش صدا در اینجا بسیار مخلوط است. از یک طرف صداگذاری بهترین بازی باند است و از طرف دیگر موسیقی.EA آهنگ تم کلاسیک Bond را تضمین کرد، و درست مانند TWINE، تم اغلب استفاده می‌شود... خیلی اوقات. فقط در اینجا، پس از اجرای کامل بازی، دیگر هرگز نمی خواهید آهنگ تم را بشنوید. EA مطمئن شده است که آهنگ تم باند را فراموش نخواهید کرد با هر فرصتی که با اولین ریف آهنگ ("DUH DUH, duhnnn, Duh duh duh duh..." به شما ضربه می زند. باند پوینت یا تقریباً هر کاری را در بازی انجام دهید، با ("DUH DUH, duhnnn, Duh duh duh duh..." مانند این است که به جای اینکه جایزه بگیرید، دریافت می کنید ("DUH DUH, duhnnn, Duh duh duh..."، و راستش را بخواهید، شیرین بودن این کلیپ صوتی که بیش از حد استفاده شده است، آنقدر رسیده و بدبو است که نه تنها گوش شما را آزار می دهد، بلکه به بینی شما نیز آسیب می رساند.

در مورد صداگذاری هم که عالیه اینها صداپیشه های کاملاً باورپذیری هستند. صداها عموماً به خوبی با دهان شخصیت ها هماهنگ شده اند و حتی اگر صدای پیرس برازنان (باند)، جان کلیس (کیو) و جودی دنچ (M) در بازی استفاده نشده باشد، صداپیشه هایی که از آنها تقلید می کنند. فوق العاده قانع کننده صدای M به خصوص فوق العاده است.

جمع بندی

007 Agent Under Fire مجموعه بزرگی از خوب، بد و جذاب است. بازی تک نفره به عنوان یک تیرانداز اول شخص چیزهای زیادی را باقی می گذارد. این ساده و بیش از حد توضیح داده شده است، و بسیاری از طراحی سطوح را که حدود سه یا چهار سال پیش متورم شده بود، نشان می دهد، بشکه های انفجاری، سوراخ های گلوله در دیوارها، درهای مخفی گاه و بیگاه، و غیره. رو به جلو، و در بیشتر موارد، مانند Goldeneye چهار سال پیش پیچیده نیست.

از سوی دیگر، تجربه کلی Agent Under Fire به طرز عجیبی خوب است. علیرغم تنفری که تجربه تک‌نفره در من ایجاد می‌کند، سطوح رانندگی به‌ویژه رضایت‌بخش هستند، و سطوح تیراندازی مبتنی بر ریل نیز کمی عمق می‌افزایند. و سپس حالت چند نفره چهار نفره وجود دارد که با نرخ فریم خوب، سطوح بسیار خوب طراحی شده و سلاح‌ها و ابزارهای عالی است.

بنابراین، طبق معمول، احساسات متفاوتی در مورد باند خوب قدیمی دارم. از یک طرف، Agent Under Fire با طراحی سطح مهدکودک خود، طرفداران تیراندازی اول شخص هاردکور را کاملا بیگانه می کند، اما از سوی دیگر، تجربه کلی به عنوان یک کل قابل احترام در کنار هم قرار می گیرد. توصیه Agent Under Fire به تنهایی به عنوان یک FPS دشوار است، اما به عنوان یک بازی اکشن کامل، چیزی در جریان است.

پیشنهاد من؟ اگر Goldeneye را دوست داشتید و منتظر بازی عالی بعدی Bond بودید، این نزدیک‌ترین چیزی است که EA تاکنون به بازگرداندن نام Bond به عظمت در یک بازی ویدیویی رسیده است، اما این "همان" نیست. ممکن است شما را گرم نگه دارد تا زمانی که چیز بهتری از راه برسد، و در عین حال یک بازی چند نفره عالی است.