خرید بازی Nano Breaker PS2

معرفی بازی Nano Breaker PS2

نانو بریکر (به انگلیسی: Nano Breaker) یک بازی ویدیویی اکشن است که توسط شرکت کونامی در سال ۲۰۰۵ برای کنسول پلی‌استیشن ۲ توسعه و منتشر شد.

جیک وارن یک ابر سرباز سایبورگ بود که ظاهراً پس از کشتار غیرنظامیان در یک فاجعه نظامی در آخرین جنگ آمریکا نابود شد. با این حال، در واقعیت، یک ژنرال بلندپایه او را در انبارهای برودتی پنهان کرد، زیرا نگران بود که استعدادهای جیک روزی دوباره ضروری شود. در Nano Breaker، جدیدترین عنوان اکشن کونامی، که روزی اکنون ساخته شده است.

Nano Breaker توسط کوجی ایگاراشی معروف (معروف به IGA) که نیروی محرکه چندین بازی اخیر Castlevania بوده است، ساخته شده است. او همچنین به دلیل داشتن درک بسیار مبهم از نحوه توسعه سه بعدی مورد انتقاد قرار گرفته است. Nano Breaker به تعبیری آخرین عنوان «نفس خود را نگه دار» اوست. آیا استاد 2 بعدی بالاخره می تواند گیم پلی سه بعدی را درک کند و عنوانی بسازد که واقعاً بدرخشد؟

داستان بازی Nano Breaker پلی استیشن 2

Nano Breaker که در دوران نزدیک به آینده آزمایش‌های فناوری نانو اتفاق می‌افتد، داستان یک آزمایش بزرگ در بهبود زندگی انسان را روایت می‌کند که به طرز وحشتناکی اشتباه شده است. نانوتکنولوژی، برای کسانی از شما که نام آن را نشنیده‌اید، علم مهندسی ربات‌های میکروسکوپی است.

تریلر بازی Nano breaker

 اگرچه امروزه فناوری نانو در مراحل ابتدایی خود کاملاً واقعی است. تصور رایج این است که نانوربات‌ها می‌توانند برای ترمیم بافت‌های انسانی و بازسازی اندام‌ها در سطح سلولی مورد استفاده قرار گیرند و به ما امکان زندگی سالم‌تر و طولانی‌تر را می‌دهند.

در این بازی، چنین شرکتی بر روی گروهی از داوطلبان آزمایشی که در جزیره‌ای دورافتاده تحت حمایت دولت ایالات متحده زندگی می‌کنند، انجام می‌شود. البته افراد شاد یک بازی قانع کننده را نمی سازند. در یک فیلم سینمایی افتتاحیه درست از یک تلنگر زامبی، نانوربات‌ها وحشیانه اجرا می‌شوند و شروع به تکثیر غیرقابل کنترل در بدن میزبان خود می‌کنند و آنها را به هیولاهای نیمه آگاه و خونینی به نام ارگامک تبدیل می‌کنند. 

طبیعتاً ارگامک‌ها احساس می‌کنند که زمان آن فرا رسیده است که به خدمتگزاران خدمت کنند و تا آنجا که می‌توانند شروع به کشتن کنند. بازی این بهانه ضعیف را به دست می‌دهد که «ربات‌ها برای ادامه تغذیه و تکثیر به خون نیاز دارند، اما زامبی‌فیل‌ها بهتر می‌دانند: آن‌ها به هیچ وجه خوب نیستند، زیرا شرور، ساده و ساده هستند. دلیلش بی اهمیت است. Nano Breaker مانند یک عنوان ترسناک بقا راه اندازی می شود - یعنی تا زمانی که جیک پرواز کند.

گیم پلی بازی Nano Breaker

جیک یک ابرسرباز از کار افتاده است که خیلی ها فکر می کردند مرده است. او از نسل قبلی آزمایش‌های سایبورگ می‌آید، تلفیقی از انسان و ماشین که مستقیماً آشکارتر از ابر پنهانی از نانیت‌ها در خون است. او دارای بال هایی است که به او کمک می کند تا فرود سریع را کاهش دهد، یک سپر انرژی، قدرت و رفلکس های مافوق بشری، و مقداری باسن تولد جدی دارد. شیش، کونامی! با این حال، او مردی است که کار را انجام می دهد، یا به ما گفته می شود.

بازی با دریافت سلاح جدیدی به نام تیغه پلاسما توسط جیک شروع می شود که تضمین می کند نانوربات ها را در سطح مولکولی از بین ببرد. او از حمل‌ونقل خود به جزیره پایین می‌پرد و در حالت ایده‌آل شروع به لگد زدن به دم می‌کند و همتای آینده‌نگر دانته معروف Devil May Cry می‌شود.

گیم پلی بازی Nano Breaker پی اس 2

متأسفانه، پس از راه اندازی شیک، نانو شکن شروع به از هم پاشیدن در درزها می کند. مشکل اصلی طبق معمول گیم پلی بازی است. کوجی ایگاراشی هنوز آن را درست نگرفته است و این بازی ویترینی واقعی از عدم حساسیت او به بازی های سه بعدی است.

برای شروع، اکثریت قریب به اتفاق این بازی (بخوانید: همه آن) رزمی است. هیچ پازلی برای صحبت کردن وجود ندارد، و مطمئناً هیچ کاوشی برای انجام دادن وجود ندارد. علی‌رغم چشم‌انداز دوربین شناور، این بازی به اندازه یک بیت اسکرول جانبی از اواسط دهه ۸۰ خطی به نظر می‌رسد.

تریلر بازی Nano Breaker پی اس 2

 با آوردن نقشه منطقه، تلاقی افسرده کننده ای از خطوط مستقیم نشان داده می شود که تمام سطوح معدود بازی را نشان می دهد. به جز در نادرترین موارد، بازی Nano Breaker در مورد راه رفتن به جلو، کشتن تمام ارگامک های تشنه به خون در یک "منطقه" مصنوعی تعریف شده و سپس اجازه ورود به منطقه بعدی است.

اگر جنگیدن سرگرم کننده بود، این به خودی خود آنقدر وحشتناک نبود، اما اینطور نیست. Nano Breaker  به بازیکنان این امکان را می دهد که به آرامی امتیازات قدرت را به دست آورند که می توانند آزادانه به یک سیستم ترکیبی پیچیده مجهز شوند، که بسیار عالی است.

 با این تفاوت که 90٪ از ترکیب های موجود برای Jake به معنای واقعی کلمه بی فایده هستند. مسئله این است که ارگامک ها ازدحام می کنند و همه آنها به یکباره حمله نمی کنند. هر حرکتی که به سرعت فضای اطراف جیک را پاک نکند تقریباً بلافاصله بی ربط می شود.

یک مثال خوب، اولین ترکیب ترکیبی «شکل‌سازی» است که به تیغه پلاسمای جیک اجازه می‌دهد تا برای مدت کوتاهی شکل یک تبر بزرگ را برای یک برش تک‌هدف به خود بگیرد. این ترکیب بسیار جذاب به نظر می‌رسد و آسیب زیادی وارد می‌کند، اما جیک آنقدر زمان صرف می‌کند که «تبر» را قبل از ضربه نهایی روی سرش بچسباند که حتی کندترین ارگامک هم زمان کافی برای کنار گذاشتن مسیر دارد - و اکثر آنها این کار را انجام می‌دهند.

سپس نیم ثانیه زمان ریکاوری دارید که در طی آن جیک نمی تواند کاری انجام دهد، در حالی که دراطراف، افراد ارگامک و سگ ها در حال کوبیدن نور روز زنده از او هستند. Nano Breaker  پر از چیزهای بیهوده مانند این است - چیزهایی که باید واقعاً جالب باشند، به نظر جالب می رسند، اما در عمل کاملاً بی فایده هستند.

علاوه بر این، حتی کوچکترین تعامل محیطی وجود ندارد. در یک منطقه اولیه، یک مخزن رها شده سه بعدی خوشمزه را در مسیرم دیدم. با فکر به این توصیه که تیغه پلاسمای من می تواند "هر چیزی را تا سطح مولکولی" نابود کند، با خوشحالی به تانک حمله کردم به این امید که برخی از دشمنان را بفرستم که در اثر انفجاری که مطمئناً منتج می شود، می چرخند. البته هیچ اتفاقی نیفتاد. تیغه من درست از داخل وسیله نقلیه رد شد، انگار که فقط یک تزئین بود - دقیقاً همان چیزی که بود.

Nano Breaker همه چیز بدی نیست - سرعت آن سریع و خشمگین است و قطعاً از زنده ماندن در یک نبرد بسیار سخت و تن به تن در برابر چهار دوجین ارگامک می توان رضایتی داشت. داستان، اگرچه استاندارد است، اما بهانه خوبی برای یک بازی است. باز کردن قفل و سیستم ترکیبی قابل تنظیم، گهگاه جوهری از حرکتی را به ارمغان می‌آورد که می‌تواند بازی را بسیار آسان‌تر کند.

متأسفانه، کمبودهای زیادی در بازی وجود دارد که واقعاً یک موفقیت محسوب می شود. انبوهی از مزاحمت های دیگر وجود دارد که من از ذکر آنها غافل شدم - امتیاز ذخیره بسیار کمی، و رئیسی که مطلقاً دلیلی برای حضور در جزیره ندارد، چه رسد به اینکه با جیک مبارزه کند - و تجربه کلی از هر چیز دیگری خسته کننده تر است. Nano Breaker به سرعت به ضرب و شتم هیولاهای تکراری و بدون عمق، با لحظات واقعاً لذت‌بخش، تبدیل می‌شود.

گرافیک بازی Nano Breaker سونی 2

اگر یک کلمه برای توصیف گرافیک Nano Breaker وجود داشته باشد، آن کلمه "مه" است. مه، مه، مه. همه جا مه. نه من جدی میگم نه آن گونه که جالب است، که در پیچک های با وضوح بالا از طبقه همکف سطح بالا می رود. این مه نوعی است که بازی های مزخرف از آن برای پنهان کردن افق استفاده می کنند. به جز در مورد نانو شکن، افق حدود سی یارد دورتر است. 

واقعا خیلی بد است و این یک توده خاکستری کسل کننده و بی خاصیت است که آنقدر اتمسفر را نشان نمی دهد که طراحی نامرغوب را نشان می دهد. بازی ظاهراً در فضای باز اتفاق می افتد. اما هیچ راهی برای تشخیص وجود ندارد، با این نوع مه غرق شدن در سراسر جزیره.

اگر مه نادیده گرفته شود (و به من اعتماد کنید، سخت است)، بقیه بازی چندان بد به نظر نمی رسد. هیولاها (اشتباه، "orgamechs") همگی دارای بافت و چند ضلعی کافی هستند تا به طرز مناسبی شیطانی و پیچیده به نظر برسند. همچنین خونریزی دارند. اگر فکر می کردید بازی های خونین را دیده اید، دوباره فکر کنید.

 بسیار خوب، بنابراین از نظر فنی "خون" نیست، بلکه نوعی مایع ارگامک است. اما هر چه باشد. اساساً خون است و در فواره های باشکوه در سرتاسر میدان نبرد می ریزد. بازی حتی تعداد گالن‌هایی که جیک ریخته است را نگه می‌دارد!

جیک خود بسیار باحال به نظر می رسد، با موهای بلند و چهره ای که حداقل در سینما، می تواند نگاه ظریف رواقی گرایی مطالعه شده را به تصویر بکشد. جیک وارن شبیه کسی است که احساسات پیچیده را در درون خود جمع می کند و به جای زمان دیگری، توبه می کند. تیغه پلاسمای او نیز دارای اثرات شگفت انگیزی است. حیف که تجربه ورقه کردن آن با تجربه نگاه کردن به آن مطابقت ندارد.

در مورد آن کات سین های سینمایی صحبت کنیم، در کل کاملا استاندارد هستند. Nano Breaker با حالات صورت به خوبی کار می کند، اما هنوز هم در برخی نقاط به طرز غیرقابل تحملی مصنوعی به نظر می رسد. شاید به دلیل بافت بیش از حد برخی از اشیا باشد. شاید مشکل نور یا چیز دیگری باشد. به هر حال، تعداد زیادی از آنها وجود دارد و با هیچ تصوری بد به نظر نمی رسند. با این حال، آنها چیزی نیستند که گیمرها را با تعجب Pocky خود را رها کنند.

صداگذاری و موسیقی بازی Nano Breaker

Nano Breaker کار بسیار عجیبی را با موسیقی متن خود انجام می دهد، چیزی که من تا به امروز در هیچ بازی ویدیویی با آن برخورد نکرده ام: در طول مبارزات معمولی، موسیقی به طور کامل قطع می شود. اغلب بازی‌ها معمولاً با تشدید موسیقی یا تغییر آن به آهنگی کاملاً متفاوت، درام یا هیجان مبارزه را افزایش می‌دهند. بازی‌های RPG از تم‌های نبرد با صدای قهرمانانه استفاده می‌کنند، در حالی که Devil May Cry به درستی به خاطر موسیقی‌های راک نبرد معروف بود. اما در این بازی؟ هیچی.

باید اعتراف کنم، عجیب است که به موسیقی بسیار باحال و با صدایی اثیری گوش می‌دهی، و سپس ناگهان در سکوت نسبی با هم دعوا می‌کنی. تنها صداها افکت هستند. اثرات زیادی وجود دارد، درست است. با این حال، این بهانه ای نیست که حداقل نوعی موسیقی در پس زمینه پخش نشود. توخالی به نظر می رسد و به احساس تکراری ضرب و شتم ارگامک به خمیر می افزاید.

جدای از آن عجیب و غریب، که من گمان می کنم ممکن است نشانه ای از توسعه شتابزده به جای یک حرکت حساب شده باشد، موسیقی در Nano Breaker جالب است. به کاوش در جزیره متروک حسی عجیب و غریب، زیبایی/ترس می دهد. مشکل اصلی آن این است که در بیشتر مواقع، جیک مشغول مبارزه خواهد بود و بنابراین بیشتر اوقات موسیقی وجود ندارد. عجیبه

جلوه‌های صوتی و صداپیشگی برای این دوره یکسان هستند، هیچ کدام ارزش ذکری ندارند جز اینکه بگوییم برای هر چیزی که برجسته است، چیز دیگری وجود دارد که به نوعی بد است. خیلی شبیه بقیه بازی ها، در واقع.

جمع بندی

تا به حال، بسیاری از شما باید متوجه شده باشید که Nano Breaker بزرگترین ارزش بازی در بازار نیست. چند حالت مختلف بازی دارد، اما حالت اصلی مملو از مشکلاتی است که باعث می‌شود پیش‌فرض بسیار جالبی از بالارفتن به اوج عمل خرد کردن دکمه‌های احشایی که شایسته آن است، حفظ شود. (بقیه حتی کمتر سرگرم کننده هستند - حالت Splatter فقط بدون داستان می جنگد. Woo-hoo.)

مشکل Nano Breaker این است که بازی کردن آن چندان سرگرم کننده نیست. بازی فقط دارای پنج سطح است، اگرچه هر سطح مسلماً بزرگ است. با این حال، من نمی‌توانم هیچ‌کسی را ببینم جز خشن‌ترین طرفداران اکشن که به اندازه‌ای دور بازی می‌کنند که حتی اولی را شکست دهند. مبارزات به سرعت به انجام حرکات افقی تا حد امکان تبدیل می‌شوند، و هر تلاشی برای "مخلوط کردن آن" معمولاً منجر به آسیب دیدن جیک می‌شود.

 این خوب نیست، زیرا امتیازهای ذخیره بسیار اندک است و دشمنان به محض اینکه او یک منطقه را ترک می کند، فورا بازسازی می شوند. اکثر باس‌ها یا باس‌ها خیلی آسان یا خیلی سخت هستند، و همراهی آن با این واقعیت که در نزدیکی اکثر آنها نقاط ذخیره وجود ندارد، یک تجربه گیم‌پلی خسته‌کننده را ایجاد می‌کند.

در بهترین حالت، این بازی ارزش اجاره را دارد. اما با توجه به اینکه Devil May Cry 3، God of War و موارد دیگر در افق نزدیک است، توصیه من این است که به طور کامل از Nano Breaker  صرف نظر کنید. فقط بازی کردن جالب نیست. بهتر است در این مدت یک مورد علاقه بزرگتر را از بین ببرید و منتظر چیز بهتری باشید.

Nano Breaker جدیدترین نمایشگاه در مورد ساخت عناوین سه بعدی IGA است. او به درستی برای خلاقیت های 2 بعدی Castlevania مورد احترام است، اما 3D فقط در خون این مرد نیست. پس از یک چیدمان سرگرم کننده و معرفی شخصیت، بازی به یک تکرار طولانی و صاف از جاروهای افقی و باس های مزاحم تبدیل می شود.

جدا از گیم پلی ناقص، Nano Breaker همچنین از مشکل مه رنج می برد که تقریباً خیلی وحشتناک است که حتی نمی توان به آن فکر کرد. چرا کونامی؟ چرا؟ این همان PS2 است که ما در اینجا در مورد آن صحبت می کنیم، نه N64! واقعا هیچ بهانه ای برای این تخلف وجود ندارد. فقدان موسیقی جنگی (یا هر نوع موسیقی در حین نبرد) فقط به بازی‌هایی آسیب می‌زند که 90٪ در حال مبارزه هستند.

من به Nano Breaker امید زیادی داشتم، همانطور که بسیاری از وفاداران Castlevania منتظر یک معادل 3 بعدی واقعاً عالی برای Castlevania Symphony of the Night و موارد مشابه بودند. متأسفانه، به نظر می رسد که ما باید نفس هایمان را حبس کنیم و فقط امیدوار باشیم که بازی بعدی Castlevania به اندازه آخرین تلاش کوجی ایگاراشی شکست بخورد.