خرید بازی Commandos Strike Force PS2 پلی استیشن 2

معرفی بازی Commandos Strike Force PS2

کماندوها: نیروی ضربت (Commandos: Strike Force) یک بازی ویدیویی تیراندازی تاکتیکی اول شخص و چهارمین قسمت از مجموعه کماندوها است. این بازی توسط Pyro Studios توسعه یافته و توسط Eidos Interactive منتشر شده است. این بازی که در ماه‌های اول سال ۲۰۰۶ منتشر شد، با چهار بازی اول تفاوت دارد.

من اخیراً از یک برنامه‌نویس ارشد در بلیزارد پرسیدم که چرا بازی‌ها مدام به تیم‌های توسعه بزرگ‌تر، بودجه‌های بیشتر و زمان ساخت طولانی‌تر نیاز دارند، و او گفت که این به این دلیل است که صنعت بازی وسواس زیادی به پیشرفت دارد. این همچنین یک نقطه‌ی حساس ایجاد می‌کند که در آن فقط یک آستانه‌ی مشخص پول شما را به جلو می‌راند و توجه گیمر را حفظ می‌کند. بنابراین یک بازی اکشن استراتژی محور با محوریت رایانه‌های شخصی، علاوه بر انتشار صرف روی پلتفرم‌های مختلف، قرار است چه کاری انجام دهد تا به‌روز و سودآور بماند؟ 

خب، به جای اینکه از آن دست بکشد، استودیوی پایرو با حرکت به سمت اکشن اول شخص و تا حد زیادی حذف سختی اغلب گیج‌کننده‌ی نسخه‌های قبلی سری Commandos، ریسک بزرگی را پذیرفته است. در حالی که قبلاً به زمان‌بندی دقیق، صبر و دقت نیاز داشت، Strike Force بسیار بخشنده‌تر است. اما همانطور که ممکن است تصور کنید، این لزوماً به معنای تجربه‌ی بهتر نیست. اما سختی کاهش‌یافته، بازی را از هر چیز دیگری قابل دسترس‌تر می‌کند. و Commandos Strike Force  هنوز هم چالش‌های شدیدی را ارائه می‌دهد.

گیم پلی بازی Commandos Strike Force پلی استیشن 2

جدیدترین نسخه این مجموعه، همه چیز را به تک تیرانداز، کلاه سبزها و جاسوس خلاصه می‌کند. هر کدام از این افراد در انواع مختلف سلاح‌ها و انتخاب‌های تاکتیکی مهارت دارند. به عنوان مثال، تک تیرانداز می‌تواند حتی از آب یخ زده هم جان سالم به در ببرد، در حالی که جاسوس به سرعت از یخ زدگی می‌میرد. کلاه سبزها همچنین می‌توانند چندین تفنگ و تپانچه دو منظوره حمل کنند.

 با این حال، او نمی‌تواند چاقوی خود را مانند تک تیرانداز پرتاب کند یا مانند جاسوس لباس دشمن بپوشد. برخی از تصمیمات، مانند چندین تفنگ، منطقی هستند. برخی دیگر، مانند شنا در آب سرد، به اندازه آنها منطقی نیستند. اما با انجام ماموریت‌ها، که عمدتاً انفرادی هستند یا نیاز به مشارکت محدود یکی از طرفین دارند، به مجموعه مهارت‌های خاص آنها پی خواهید برد، اگرچه برخی از ویژگی‌ها نیز وجود دارد.

در حالی که بازی با جاسوس به طور کلی رضایت بخش است، اینجاست که نگرش سهل انگارانه‌تر بازی می‌تواند همه چیز را بیش از حد آسان کند. شما در درجه اول با خفه کردن اهداف، آنها را از بین خواهید برد، که به عنوان یک قتل خاموش، هرچند با صدای قل قل، محسوب می‌شود. با این حال، اگر سلاح کمری یا تفنگ تهاجمی خود را بیرون بکشید، لباس مبدل شما ناپدید می‌شود و هر دشمنی که در نزدیکی شماست، شروع به تیراندازی به شما خواهد کرد، حتی اگر تنها کاری که انجام داده‌اید، بیرون کشیدن سلاح خود باشد.

 در ماموریت‌های بزرگ و چند مرحله‌ای، جاسوس اغلب بعد از یا در حین یک کات‌سین، لباس مبدل خود را کنار می‌گذارد. از من نپرسید چرا، اما حداقل معمولاً یک نازی دیگر در نزدیکی پرسه می‌زند. این می‌تواند دردسرساز باشد، زیرا سوءظن نگهبانان بر اساس رتبه نظامی لباس مبدل شما سنجیده می‌شود.

دشمنان هم رتبه به شما مشکوک خواهند شد و شما باید قبل از اینکه زنگ خطر را به صدا درآورند، سریع از دید آنها خارج شوید. هر کسی که رتبه پایین‌تری از شما داشته باشد، شما را نادیده می‌گیرد، مگر اینکه برای چند ثانیه درست جلوی آنها بایستید. یک تایمر بالای سر آنها تیک می‌زند و اگر تصمیم بگیرند که شما را نمی‌شناسند، به نوعی به این معنی است که شما دشمنی هستید که باید همان لحظه کشته شوید. 

همچنین، اگر به اندازه کافی پنهان شوید، نگهبانان در نهایت شما را فراموش می‌کنند، با وجود اینکه کسی را که درست کنار آنها ایستاده بود، کشته‌اید. نمی‌دانم شما چطور، اما این باعث می‌شد کمی عصبی شوم و احساس کنم باید به کس دیگری بگویم که دوست نگهبانم مرده و قاتل ناپدید شده است. 

بنابراین روی هم رفته، ماموریت‌های جاسوسی کمی "بازیگوشانه" به نظر می‌رسند، چون به قراردادهای ژانر مخفی‌کاری تا حدودی تکراری پایبندند. دامنه توجه کوتاه دشمنان، کار را کمی آسان می‌کند، با این حال کسی که رتبه بالاتری از شما دارد، فوراً متوجه می‌شود که شما دشمن هستید، که معمولاً خبر بدی است و خیلی منطقی نیست، مگر اینکه در یک مکان دورافتاده باشید که دشمن باید بداند همه افرادش چه شکلی هستند.

همچنین، وقتی اشتباه می‌کنید و باعث می‌شوید دشمنان شما را بشناسند و اقدامی انجام دهند، واقعاً در موقعیت بدی نیستید. در واقع، می‌توانید آن را مانند یک تیرانداز معمولی بازی کنید، فقط از هدفی به هدف دیگر بروید، با دقت نشانه بگیرید و در ارتفاع پایین بمانید. شخصیت "جاسوس" می‌تواند به اندازه کلاه سبزها، زمانی که یک تفنگ تهاجمی به راحتی در دسترس داشته باشد، کشنده باشد. 

همچنین، شخصیت‌ها همیشه می‌توانند با یک سلاح روی زمین عوض شوند و مهمات زیادی به شما بدهند. به جز یک ماموریت تک‌تیراندازی که ناگهان، دیگر نمی‌توانید تفنگ کسی را بردارید، به جز یک تفنگ دوربین‌دار که در گوشه نقشه پنهان شده است.

خوشبختانه، ماموریت‌های تک‌تیراندازی جالب‌تر هستند، هرچند تعدادشان کمتر است. کشتن با یک شلیک گاهی اوقات کمی بی‌مزه به نظر می‌رسد، اما رگبار گلوله‌ها و تماس خون، هر ضربه را به طرز شگفت‌آوری رضایت‌بخش می‌کند. در واقع، برخی از این نازی‌ها طوری به هوا پرتاب می‌شوند که انگار با لوله سربی پوشانده شده‌اند، در حالی که در واقع نیروی ضربه گلوله تفنگ، اگرچه قدرتمند است، اما به گونه‌ای پخش نمی‌شود که بدن فرد را به عقب هل دهد.

 این یک مخروط بسیار باریک است و کاری که قربانی معمولاً انجام می‌دهد این است که فقط می‌افتد و از خونریزی می‌میرد. خیلی بد است که شاهد ورود قراردادهای مزخرف هالیوودی به بازی‌های ویدیویی باشیم، اما در بازی‌ای که تا این حد یادآور «توپ‌های ناوارون»، «فرار بزرگ» و «قهرمانان کلی» است، فکر می‌کنم این قابل انتظار است. و گذشته از سلاح‌های کمری، اکثر سلاح‌های بازی حس سنگین و تهدیدآمیزی دارند.

 نه به اندازه «بلک»، اما به آن نزدیک می‌شود. تفنگ اسپرینگفیلد قدرت زیادی دارد و فقط یک سطح زوم دارد، بنابراین حس اصیل و به درستی حجیم بودن را القا می‌کند. مدل‌های سلاح نیز بسیار دقیق به نظر می‌رسند، اگرچه من طرفدار تاریخ جنگ جهانی دوم نیستم.

گرافیک و صداگذاری بازی Commandos Strike Force پی اس 2

 صحبت از جلوه‌های بصری شد، این شاید ضعیف‌ترین جنبه بازیCommandos Strike Force  باشد. آن‌ها سعی می‌کنند خیلی بیشتر از آنچه منابع لازم را دارند، کار کنند؛ موتوری که یک یا دو قدم از نسخه اصلی ندای وظیفه عقب‌تر به نظر می‌رسد، فقط می‌تواند تا حدی جاه‌طلبی را تحمل کند. در طول کات‌سین‌های متعدد، فضای زیادی برای انیمیشن صورت وجود ندارد و انیمیشن شخصیت‌ها نیز فضای زیادی برای ابراز احساسات به آن‌ها نمی‌دهد. فیزیک وسایل نقلیه نیز بسیار ابتدایی است.

 با این حال، وقتی بازی به یک روند اکشن شدید می‌رسد، کاستی‌های بصری در درجه دوم اهمیت قرار می‌گیرند و گیم‌پلی را تحت الشعاع قرار می‌دهند. خیلی بد است که Commandos Strike Force  به ندرت به اندازه برادران زیرژانر اکشن جنگ جهانی دوم خود شدید است. نقطه‌ای فرا می‌رسد که شما باید از یک شهر فرانسوی برفی در برابر یک ضدحمله آلمانی که از آن طرف رودخانه می‌آید، دفاع کنید و این کاملاً الکتریکی بود.

 چالش‌های پی‌درپی، موسیقی دراماتیک، هجوم دشمنان از جهات مختلف، آتش خمپاره، تانک‌ها، نفربرهای زرهی و حرکت مداوم مورد نیاز بازیکن برای کنترل وظایف متعددی که بازی به شما محول می‌کند: دیده‌بان‌هایی که به دنبال خمپاره می‌گردند، دشمنانی که از مسیرهای فرعی می‌روند و وسایل نقلیه تنومندی که گلوله‌های معمولی را دفع می‌کنند. 

در واقع، این ماموریت آنقدر شدید و طولانی بود که هر چیز دیگری قبل و بعد از آن مانند یک تمرین آزمایشی برای بازی واقعی به نظر می‌رسید. مانند فیلم‌های Commandos Strike Force که تداعی می‌کنند، لحظاتی از سکوت و لحظاتی از جنون جنگ‌زده دارد، جایی که شاید جریان مداوم تیراندازی و انفجار می‌توانست بهتر عمل کند، حتی اگر به قیمت از دست دادن حس یک بازیکن آماده برای Call of Duty تمام می‌شد.

درست پس از آن ماموریت انفجاری، به روال معمول خود برمی‌گردد: خزیدن در سایه‌ها و استفاده از حیله و دوربرد برای شکست دادن دشمن، به جای نیروی وحشیانه محض. متأسفانه، Commandos Strike Force در اینجا به خوبی Commandos های قبلی عمل نمی‌کند، که طعنه‌آمیز است زیرا از ابتدا نان و آب این سری بوده است. شاید این موضوع به تغییر به حالت اول شخص مربوط باشد، اما فکر می‌کنم در واقع به محدودتر شدن تغییر نقش‌ها مربوط می‌شود.

 تقریباً هیچ‌وقت بیش از دو نفر از سه کماندو در اختیار نخواهید داشت و بخش عمده بازی فقط با یک نفر پوشش داده می‌شود. و معمولاً این جاسوس است با ترکیبی عجیب از راحتی و ناامیدی‌های بازی‌گونه‌اش. حداقل بازی خوب به نظر می‌رسد. تمام صداگذاری‌ها عالی هستند و موسیقی گاهی اوقات هیجان‌انگیز است، اگرچه گاهی اوقات وقتی واقعاً هیچ اتفاقی نمی‌افتد، به طرز چشمگیری اوج می‌گیرد.

جمع بندی

با توجه به بازی‌های "نسل بعدی" که قیمتشان از 50 دلار به بالا است، Commandos Strike Force  با قیمت 39.99 دلار عرضه می‌شود که به نظر من کمی بالاتر از قیمتی است که برای بازی‌ای می‌پردازم که نمی‌تواند به طور مداوم خود را با برتری و چالشی که از این سری می‌شناسیم متمایز کند. و باید روی یک کامپیوتر میان‌رده کاملاً خوب اجرا شود، زیرا از نظر فناوری به سخت‌افزار خاصی نیاز ندارد. به نظرم طرفداران این مجموعه باید این یکی را هم ببینند، اما آن دسته از ما که توسط Brothers in Arms و Call of Duty لو رفته‌ایم، فقط گوشه‌هایی از آن شدت و سینما را خواهیم دید.

ارائه ۸.۵
آموزش عالی به شما امکان می‌دهد به سرعت با مکانیک عمومی و توانایی‌های خاص شخصیت‌ها آشنا شوید. دفترچه راهنما بسیار ساده است، اما بازی آنقدرها هم پیچیده نیست.

گرافیک ۷.۵
دقیقاً هیچ چیز ضعیفی وجود ندارد، اما جلوه‌های بصری کاملاً قدیمی هستند. انیمیشن مرگ روان است، هرچند کارتونی.

صداگذاری ۸.۵
موسیقی عالی است و صداگذاری نیز بسیار خوب است. سلاح‌های کمری کمی ضعیف به نظر می‌رسند، اما سلاح‌های دیگر قوی به نظر می‌رسند.

گیم‌پلی ۷.۵
شاید از قضا، بخش‌های اکشن بیشترین رضایت را دارند. متأسفانه، تعداد زیادی از آنها وجود ندارد.

جذابیت ماندگار ۷.۵
اهداف فرعی و سطوح دشواری متعدد، اما ماموریت‌ها خطی و از پیش نوشته شده هستند. بخش چند نفره هم وجود دارد، اما چیز خاصی برای تعریف کردن ندارد.

7.5
به طور کلی خوب