خرید بازی Yakuza 4 PS3 یاکوزا 4 پلی استیشن 3

‌یاکوزا ۴ (به انگلیسی: Yakuza 4) یک بازی اکشن-ماجراجویی محصول سال ۲۰۱۰ است که توسط سگا برای کنسول پلی‌استیشن ۳ توسعه و منتشر شد. این بازی که دنباله‌ای بر یاکوزا ۳ و چهارمین قسمت اصلی از مجموعه بازی‌های یاکوزا است، در مارس ۲۰۱۰ در ژاپن و در مارس ۲۰۱۱ به صورت جهانی منتشر شد.

قبل از اینکه به اعماق عنوانی به لایه‌های Yakuza 4 بپردازیم، بهتر است از همان ابتدا همه چیز را روشن کنیم و از همان ابتدا به سوالات دشوار بازی پاسخ دهیم. اولین مورد مربوط به بومی‌سازی است. در مورد فصل سوم، هیچ ترجمه‌ای از متون، یا بهتر بگوییم زیرنویس، به زبان ایتالیایی وجود ندارد. صداها (خوشبختانه) ژاپنی اصلی هستند که با زیر و بم‌های فراوان به انگلیسی ترجمه شده‌اند. در نتیجه، کسانی که با زبان آلبیون آشنا نیستند، چیزی از بازی پازلی ساخته شده توسط سگا نخواهند فهمید.

 انگلیسی آن خیلی پیچیده نیست، اما با توجه به اینکه این مجموعه کاملاً حول محور میان‌پرده‌های بسیار طولانی و دیالوگ‌های فراوان می‌چرخد، سطح خاصی از مهارت لازم است تا فقط به بخش‌های مبارزه بازی بسنده نشود. ثانیاً، تمام بخش‌های «گناه‌کارانه» که به دلیل احتیاط بیش از حد در فصل سوم حذف شده بودند، دوباره معرفی شده‌اند. کمبودی در کلوپ‌های مهمانداران، ماساژ و غیره وجود ندارد، و حتی مینی‌گیم «مد را برای مهماندار مورد علاقه‌تان تغییر دهید» نیز بخشی از داستان یکی از شخصیت‌ها است.

۲۵ سال پیش

نه تنها یک شخصیت، بلکه نوآوری واقعی این فصل چهارم، حضور چهار قهرمان برای تقلید در ده‌ها ساعت گیم‌پلی است که در انتظار ما هستند. کازوما کیریو بدیهی است که بخشی از تیم است، به همراه او شون آکیاما، بی‌خانمان سابق، بانکدار سابق، که اکنون رئیس یک شرکت مالی کوچک است که بدون ضمانت‌های خاص به افراد نگون‌بخت کاموروچو پول قرض می‌دهد و به همین دلیل مورد تنفر خانواده‌های محلی یاکوزا و پلیس است؛ تایگا ساجیما، عضو خانواده ساسایی و به دلیل کشتن هجده عضو قبیله اوئنو سیوا که بیست و پنج سال در زندان است و ماسایوشی تانیمورا، پلیس جوانی که با رشوه راحت‌تر از دستگیری است و به همین دلیل انگل کاموروچو نامیده می‌شود.

تریلر بازی Yakuza 4 پلی استیشن 4

 سگا به جای اینکه داستان یکسانی را از دیدگاه‌های مختلف برای ما تعریف کند، ترجیح داد داستانی پیچیده را به تصویر بکشد که در آن هر شخصیت در بازی قطعه‌ای کاملاً هماهنگ با هم است و یک نقاشی دیواری عظیم خلق می‌کند که از سال ۱۹۸۵ آغاز می‌شود و در سال ۲۰۱۰ به پایان می‌رسد. طبق معمول، تم‌ها همان تم‌های همیشگی هستند، قوی و بزرگسالانه طبق سنت این مجموعه، و به هیچ وجه مانند قسمت سوم، با طنز و مراحل سبک‌تر بازی تعدیل نشده‌اند. 

بدیهی است که همه اینها وجود دارد، شاید به شکل ماموریت‌های فرعی و شخصیت‌های عجیب و غریبی که در اطراف یافت می‌شوند، اما هیچ بخش قابل توجهی از گیم‌پلی "سبک" مانند یتیم‌خانه اوکیناوا وجود ندارد. در Yakuza 4 مستقیماً به اصل مطلب می‌پردازید، به نظر می‌رسد که وضعیت همیشه در آستانه بحرانی شدن است، حال و هوای تراژدی قریب‌الوقوع وجود دارد، حس ترحم و تنش برای جذب مخاطب وجود دارد، حتی در مراحل اولیه نیز کمترین خستگی وجود ندارد، در حالی که گیم‌پلی "ژوراسیک" همیشه یکسان باقی می‌ماند. دقیقاً برای کاهش این حس تکرار یک بازی در طول سال‌ها، شخصیت‌های جدیدی با داستان‌های اختصاصی اما مهم‌تر از همه با سبک‌های مبارزه متفاوت اضافه شده‌اند.

مشت، لگد یا نگه داشتن؟

به نظر می‌رسد آکیاما در حرکات ویژه با لگد مهارت بیشتری دارد، در حالی که تایگا، تایگا غول‌پیکر، با توجه به ظاهرش به عنوان یک کشتی‌گیر بزرگ، کندتر اما قطعاً قدرتمند است. از سوی دیگر، ماسایوشی تانیمورا "ضعیف‌ترین" گروه است، اما به یک حرکت متقابل مؤثر مجهز است که به لطف آن می‌تواند بدون مزاحمت حریفانش ضربه بزند. اگرچه روش کنترل همیشه یکسان است، در واقع فقط به دو دکمه واگذار شده است، تخصص متفاوت شخصیت‌های اصلی مختلف ملموس است، به طور خلاصه، این یک ترفند از پیش طراحی شده برای تغییر عمل در سطح صرفاً نظری نیست. 

همه اینها ما را مجبور می‌کند تا با استفاده از ویژگی‌های شخصیت‌های فرعی مختلف به روش صحیح، به شیوه‌ای منطقی به حریفان حمله کنیم، نه اینکه صرفاً خود را به فشردن یک دکمه محدود کنیم که به بازیکن پاداش می‌دهد، بلکه یک سیستم مبارزه واقعاً خوب پیاده‌سازی شده را مسطح می‌کند. 

همه چیز طبق انتظار بود: ده‌ها دعوای تصادفی «مانع از حرکت» می‌شوند و گشت‌وگذارهای ما در محله را قطع می‌کنند. اینجا می‌توان هم از لگد و مشت و هم از سلاح، سلاح گرم و غیره استفاده کرد، و همچنین اشیایی که در خیابان پیدا می‌کنیم و بسته به وزنشان می‌توان آنها را جمع‌آوری کرد. از این منظر، تایگا ساجیما می‌تواند یک اسکوتر بردارد و از آن به عنوان چماق استفاده کند، ماسایوشی تانیمورا نمی‌تواند.

امتیازهای تجربه برگشته‌اند، برای یادگیری تکنیک‌های جدید، حمله، دفاع و موارد ویژه، و «مکاشفه‌ها» برگشته‌اند، یعنی عکاسی (یا نوشتن) موقعیت‌های خاص در سطح شهر، که از آنها می‌توانید حرکات ویژه بیشتری را بدون تأثیر بر گنجینه امتیازهای تجربه یاد بگیرید. و همیشه در کنار گسترش تجربه بازی، توسعه‌دهندگان مینی‌گیم‌های واقعی را قرار داده‌اند که از شخصیتی به شخصیت دیگر تغییر می‌کنند.

 به عنوان مثال، آکیاما، به عنوان یک کارآفرین خوب که علایق خود را متنوع می‌کند، باید یک باشگاه میزبان را مدیریت کند، نیازهای عموم مردم را که پول می‌دهند درک کند و سپس دختران را بر اساس آن، از آرایش گرفته تا لباس‌هایی که باید بپوشند، بپوشاند. 

از سوی دیگر، تایگا ساجیما، وقتی با گشت‌های پلیس که او را مجبور به حرکت مخفیانه بین پشت‌بام ساختمان‌ها، فاضلاب‌ها و مراکز خرید زیرزمینی می‌کنند، سر و کار ندارد، می‌تواند به دوجو در قسمت بالای کاموروچو برود تا یک مرد جوان را آموزش دهد و او را در یک تورنمنت به مبارزه وادارد، در حالی که ماسایوشی تانیمورا، پس از ملاقات با یکی از فرشتگان نگهبان محله، باید سعی کند دعواهای مختلف را حل کند و به عنوان یک صلح‌جو بین طرفین دعوی عمل کند. کازوما سرانجام باید باندهای مختلفی را که هر از گاهی سعی می‌کنند به او حمله کنند، شکست دهد.

یا آن را دوست دارید یا از آن متنفرید

همه اینها در گیم‌پلی معمول بازی Yakuza 4 گنجانده شده است، که به هیچ وجه قطعی نیست که یا آن را دوست دارید یا از آن متنفرید. در کنار دعواهای تصادفی فوق‌الذکر، که با تمام مفید بودنشان برای ارتقاء سطح، دلهره‌آور هستند، سکانس‌های ارتباطی بسیار طولانی و کارهای زیادی را که باید در شهر بین یک ماموریت و ماموریت دیگر انجام دهید، می‌بینیم. شهری که مناطق جدیدی به خود دیده است، مانند پشت بام‌ها که عمدتاً توسط تایگا استفاده می‌شوند و نگاهی اجمالی به کاموروچو و چند چالش «دویدن» ارائه می‌دهند. 

به طور مشابه، مناطق زیرزمینی، پارکینگ‌ها، مراکز خرید یا فاضلاب‌ها به خوبی با توسعه مرتبط هستند و همچنین بخش‌های «جانبی» کمتر مرسوم بازی، مانند دانشمند دیوانه و کابینت بازی‌اش یا کاوش‌های پناهگاه‌های ضد هوایی مربوط به جنگ جهانی دوم را به آن می‌دهند.

 این بدان معناست که در Yakuza 4 آنها از تلاش برای مدرن‌سازی یا بهتر بگوییم روان‌تر کردن گیم‌پلی که مطمئناً در طول سال‌ها تکامل چندانی نیافته است، کوتاهی نکرده‌اند، اما با توجه به خوبی طرح داستان و سرعت فشرده‌ای که از آن ناشی می‌شود، تقریباً به نظر می‌رسد که به ما توصیه می‌کنند همه چیز را یکجا بازی کنیم تا بدون اتلاف وقت زیاد به بخش نهایی برسیم. 

دلیلش این است که شخصیت‌ها (حتی شخصیت‌های فرعی) استادانه ترسیم شده‌اند و با وجود ساعت‌ها گپ و گفت در فیلم‌های طولانی که با نقاط عطف داستان همراه هستند، شما همچنان مجذوب و علاقه‌مند به داستان‌هایی هستید که کم کم آشکار می‌شوند و مهم‌تر از همه، بدون پیچش‌های بیش از حد اجباری به هم می‌رسند و تلاقی می‌کنند.

قهرمانان اصلی و شخصیت‌پردازی‌هایشان نقاط قوت واقعی بازی Yakuza 4 هستند. آن‌ها سنگی و تک‌بعدی نیستند، با پیشرفتی که می‌بینیم تغییر می‌کنند، با بخش‌هایی از آن‌ها آشنا می‌شویم که در ابتدای هر فصل هرگز فکرش را نمی‌کردیم، آن‌ها لحظات فراموش‌نشدنی را به ما می‌دهند، به لطف دیالوگ‌های خوب نوشته شده، اما مهم‌تر از همه به خاطر بازی در صحنه‌های کوتاه. تایگا بهترین عضو گروه است، یک یاکوزای سابق بسیار بزرگ، با چهره‌ای همیشه عبوس و کودکانه، تقریباً بیشتر به رئیسش وفادار است تا خانواده واقعی‌اش، قادر به فدا کردن خود برای او، یک ضدقهرمان واقعی با وجود تحمل بار عظیمی بر دوشش.

 یا تانیمورا، که پشت ظاهر پلیس فاسد، یک نیکوکار است، و البته شون آکیاما و شرکت مالی خیریه‌اش را هم که دیگر نگوییم. خشونت، فساد، روش‌های بی‌رحمانه یاکوزا حالا کاموروچو را ویران کرده است، اما همیشه کسی هست که برای خیر و صلاح می‌جنگد، چه برای یک قانون شرافت تحریف‌شده، چه برای تلاش برای انجام کاری برای همه. این زیباترین چیز در مورد بازی است، پشت خون و انگشتان قطع‌شده، پشت معاملات مشکوک املاک و مستغلات، پشت زرق و برق باشگاه‌های میزبان، کسی هست که برای بهبود یک وضعیت در حال فروپاشی می‌جنگد.

طبق معمول

از نظر فنی، ما هنوز در قسمت‌های قدیمی Yakuza 3 هستیم، یعنی انیمیشن‌های چوبی و بافت‌های نه چندان درخشانی داریم، اما همه اینها در مقابل بازتولید سرزنده و پرجنب‌وجوش معمول ژاپن امروز، با تمام قسمت‌های جدید روی پشت‌بام‌ها و زیر زمین، که قطعاً بهتر از حد متوسط بازی ساخته شده‌اند، ناپدید می‌شوند. Yakuza 4 مطمئناً به خاطر ارزش‌های فنی‌اش به خودی خود به یاد نخواهد ماند، اما بدون شک به خاطر تأثیر کلی تصاویر روی صفحه نمایش است.

 جایی که موتور سگا عالی عمل می‌کند، در خلق غول‌ها است که از جنس کاملاً متفاوتی در مقایسه با «پیکیوتی»های ساده‌ای که در خیابان‌ها می‌بینید، ساخته شده‌اند، انیمیشن بهتری دارند، با الگوهای حمله متفاوت و مهم‌تر از همه با خالکوبی‌های عظیمی که بدنشان را پوشانده‌اند، و در انیمیشن‌های خارق‌العاده صورت در میان‌پرده‌های طولانی، که به کل بازی سطح بالاتری از اصالت می‌بخشد.

نتیجه‌گیری

با توجه به مکانیک بازی و جنبه فنی، می‌توان به راحتی نوشت که فصل جدید این عنوان سگا کاملاً مشابه فصل قبلی است و در عوض، Yakuza 4 به لطف انتخاب شخصیت‌های عالی دیگر برای تقلید، اما مهم‌تر از همه به لطف روایتی فشرده‌تر (با وجود درهم‌تنیدگی وقایع)، داستانی هیجان‌انگیزتر و سرعتی بدون فراز و نشیب‌های خواب‌آور، کاملاً متفاوت و بهتر از آب در می‌آید. 

برشی از ژاپن امروزی برای بازی، در حالی که گیم‌پلی قدیمی و ذاتاً تکراری را با وجود هزاران کار برای انجام دادن حفظ می‌کند، و با وجود مانع زبان انگلیسی که در واقع می‌تواند تجربه بازی را برای غیرانگلیسی‌زبانان به شدت محدود کند. 

مزایا

• داستان بهتر روایت می‌شود و هیجان‌انگیزتر از فصل قبل است
• شخصیت‌پردازی شخصیت‌های اصلی
• چهار شخصیت، پتانسیل سیستم مبارزه را گسترش می‌دهند
• ریتم بیشتر و «اتلاف وقت» کمتر
• بدون کات، باشگاه‌های میزبان وجود دارند

• معایب

• گیم‌پلی پایه بدون تغییر باقی مانده است
• تاثیر کلی خوب، اما از نظر فنی قدیمی
• تکراری بودن در نبردهای تصادفی که به مرز کسالت می‌رسد
• اگر انگلیسی نمی‌دانید، بهتر است آن را بازی نکنید