خرید بازی True Crime Streets Of LA PS2 پلی استیشن 2

معرفی بازی True Crime Streets Of LA PS2

True Crime: Streets of LA یک بازی ویدیویی اکشن-ماجراجویی جهان باز محصول سال ۲۰۰۳ است که توسط Luxoflux توسعه یافته و توسط Activision برای GameCube، PlayStation 2 و Xbox در نوامبر ۲۰۰۳، برای Microsoft Windows در مه ۲۰۰۴ و توسط Aspyr برای Mac OS X در مارس ۲۰۰۵ منتشر شده است. اقتباسی از این بازی برای تلفن‌های همراه در نوامبر ۲۰۰۴ منتشر شد.

True Crime: Streets of LA مدت زیادی منتظر بوده است. باید اعتراف کنم، زمانی که صفحه منوی True Crime برای اولین بار روی صفحه تلویزیون من چشمک زد، پر از انتظار گیج شده بودم. منظورم این است که بازی‌ای که ماه‌ها در موردش می‌شنویم همین بود. 

صحبت از همه انجمن‌ها به‌عنوان «قاتل GTA» در حال ظهور بوده است – به‌ویژه در آن دسته از انجمن‌هایی که پذیرای جمعیت ایکس‌باکس هستند که به دلیل توافقنامه مجوز انحصاری بین Rockstar و سونی، تا همین اواخر فاقد آن بودند. 

هر عنوان GTA به همین ترتیب، ایکس باکسرها دو سال گذشته را با حسادت به ایکس باکس سبز گذرانده بودند (اما هرگز به آن اعتراف نکردند)، سری GTA را به زباله دانی زدند و انواع دلایلی را ساختند که چرا نمی خواستند عناوین Rockstar کنسول های گرانبهای آن ها را کثیف کنند.

بنابراین، پس از اعلام، True Crime به سرعت توسط جمعیت Xbox به عنوان بازی «آنها» ربوده شد – پاسخ ایکس باکس (حتی اگر True Crime هرگز انحصاری ایکس باکس نبود) به سری‌های متلاطم، پیچیده و تند GTA که گیمرهای PS2 ضعیف بودند. حاضر به قانع شدن بودند.

 اکنون، قبل از دریافت یکسری نامه‌های نفرت‌انگیز درباره آنچه که گفتم، لطفاً درک کنید که من تمایل دارم خودم به سمت "سبزتر" بازی متمایل شوم، من فقط به اندازه کافی خوش شانس بودم که هر دو کنسول را در اختیار داشتم، بنابراین خاموشی Xbox تأثیری نداشت. من – و به هر حال، با Xbox GTA Double Pack به تازگی منتشر شده و گرافیک، کنترل و کنترل موسیقی متن پیشرفته آن، چه کسی اکنون آخرین خنده را می گیرد؟ اما من پرت می شوم. بیایید به بررسی برگردیم

داستان بازی True Crime Streets Of LA پلی استیشن 2

- True Crime Streets Of LA پاسخ Luxoflux به پدیده GTA یک بازی رومینگ آزاد است که در شهری زنده و در حال تنفس اتفاق می افتد. با این حال، این بار شما باید نقش پلیس را بازی کنید، نه هولم، و شهر یک تفریح مفصل از لس آنجلس است. این چیست - شما پلیس هستید؟ بله بالاخره اینجاست – یک بازی غیر تهدید آمیز در مورد اجرای قانون برای آن دسته از وکلای خوب و نمایندگان کنگره که در چند سال گذشته نگران شستشوی مغزی همه کودکان بی پناه توسط GTA بوده اند، درست است؟ حتی نه.

قهرمان فیلم True Crime، نیک کانگ، از حلقه های یک فیلم اکشن هالیوودی بیرون کشیده شد - پلیسی بدجنس در شهری بدجنس که در ماموریت انتقام مرگ پدرش است، بدون نگرانی از اینکه در این راه به چه کسی صدمه می زند. نیک مانند آقای ورچتی محبوبمان، از تقویت یک یا دو ماشین یا زدن چند کلاه در میان انبوه تماشاگران بی‌گناه نمی‌ترسد، اگر به خواسته‌اش برسد. مطمئناً، انجام این کار باعث کم شدن امتیاز از متر پلیس خوب/بد نیک می‌شود، اما این امتیازها بعداً به راحتی به دست می‌آیند و اجازه دهید با آن روبرو شویم - بعد از GTA، چه کسی واقعاً می‌خواهد به هر حال پلیس خوبی باشد، درست است؟

گیم پلی بازی True Crime Streets Of LA پی اس 2

صفحه منوی نسبتاً غیرقابل توجهی ساده بود و به همین دلیل، برای پیمایش یک نکته جالب بود - من واقعاً می خواستم بازی کنم، بنابراین پس از یک نگاه کوتاه به سیستم منو و گزینه های فرعی، به سمت خیابان ها حرکت کردم. سه دقیقه بعد برای همیشه به عنوان یکی از صحنه های بازی مورد علاقه من باقی خواهد ماند. 

این گرافیک و خط داستانی نبود، که هر دو در بهترین حالت متوسط بودند. تحویل بود یکی از بهترین بازیگران سینمای مدرن، کریستوفر واکن، صحنه آغازین را در یکی از بهترین نمونه های صداپیشگی بازی که تاکنون در هر کنسولی شنیده شده روایت می کند. چیزی به طرز غیرقابل توضیحی مغناطیسی در نحوه بیان واکن خطوط وجود دارد که حال و هوای واقعاً سینمایی و در عین حال کاملاً معتبری را به کل ماجرا می بخشد. 

می‌دانم که قبلاً داستان‌های سینمایی را با بازی‌ها شنیده‌ایم، اما هرگز آن را به خوبی ندیده‌ام که Walken  در افتتاحیه True Crime انجام دهد. روایت او شبیه صداپیشگی وصله‌آمیزی که ما به‌عنوان گیمر به آن عادت کرده‌ایم به نظر نمی‌رسد – واکن شخصیت خود را به‌طور بی‌عیب و نقصی با لحنی مطبوع و آرام به تصویر می‌کشد که فوراً دوست‌داشتنی است و در عین حال به اندازه‌ای خشن است که خواستار احترام باشد.

 واقعاً باید تجربه شود تا درک شود، و من پیشنهاد می‌کنم این مورد برای طراحان بازی و صداپیشگان آینده به‌عنوان «راه درست» برای انجام صداگذاری ضروری باشد.

این بازی حول یک سری از هشت فصل با بیش از نیم دوجین ماموریت در هر یک ساخته شده است. مأموریت‌ها معمولاً با فرستادن نیک به مکان‌های دور شروع می‌شوند تا یک موضوع را بررسی کنند. در طول راه، رادیو پلیس از نیک می خواهد که در سرکوب تعدادی از جنایات خیابانی کمک کند.

 بسته به نحوه رسیدگی به این جنایات، از سنج پلیس خوب/پلیس بد شما کم یا زیاد می شود و امتیازهای پاداش کاهش می یابد. به ازای هر 100 امتیاز پاداش، یک سپر دریافت خواهید کرد که می تواند برای سلامتی بیشتر و/یا دسترسی به ارتقاء استفاده شود.

از آنجایی که پلیس سنج Good/Bad دائماً در حالت نوسان است و کاملاً به اقدامات شما وابسته است، باید هنگام نزدیک شدن به یک موقعیت، گزینه های خود را با دقت بسنجید. به عنوان مثال، اگر تصمیم بگیرید که یک آشفتگی ساده خانگی را با چند ضربه سر به خوبی پایان دهید، احتمالاً برخی از امتیازها را از دست خواهید داد. اما، اگر با مهربانی بالا بروید و نشان خود را فلش کنید، احتمال زیادی وجود دارد که عاشقان نزاع تسلیم شوند و شما یک یا دو امتیاز کسب کنید.

لوکسوفلوکس Random Crime Generator for True Crime را توسعه داد که همانطور که از نامش پیداست، سناریوهای جنایی را به طور تصادفی در میان NPC های شهر ایجاد می کند. تقریباً مسلم است که اگر وارد انبوهی از مردم شوید، چیزی در عرض چند دقیقه اتفاق می‌افتد.

 هر یک از این اختلالات امتیاز می دهد، بنابراین کاملاً ممکن است (و تشویق می شود) به دور و بر خود بچرخید، اجازه دهید Crime Generator به حالت وحشی برود، و قبل از رسیدن به نقطه ماموریت خود، مقدار زیادی از اعتبارات را جمع آوری کنید.

هنگامی که به مقصد تعیین شده خود رسیدید، زمان ماموریت است. ماموریت‌ها مشابه آن‌هایی هستند که در هر بازی از این سبک با آن مواجه می‌شوید - تعقیب، دم، تیراندازی، فرار، دستگیری و غیره. تکمیل یک ماموریت قفل ماموریت بعدی را باز می‌کند، جایی که می‌توانید روند رانندگی به مکان‌های دور و رسیدگی به جنایات خیابانی را تکرار کنید.

 در طول مسیر با این حال، برخلاف بازی‌های GTA و Driver، لازم نیست در هر ماموریتی برای پیشرفت داستان موفق باشید. داستان با توجه به موفقیت ها و شکست های شما منشعب می شود. این یک پیچ و تاب جالب است، زیرا شکست اغلب باعث می‌شود که ماموریت‌های کوچکی که معمولاً نمی‌بینید باز شود.

به عنوان مثال، در یکی از ماموریت ها توسط گروهی از اوباش روسی تعقیب می شدم. من ابتدا در ماموریت شکست خوردم، و نتیجه یک صحنه کوتاه حمام خشن بود که در پایان نیک مجبور شد تعدادی از اوباش روسی را با استفاده از نبرد تن به تن تحت سلطه خود درآورد. من بعداً همان مأموریت تعقیب و گریز را دوباره انجام دادم و این بار با موفقیت از گرفتن گریزان شدم و حتی یک بار هم صحنه دوش را ندیدم.

شهر بزرگ است و گشت و گذار در اطراف مناظر می تواند لذت واقعی را به همراه داشته باشد. من زیاد با چیدمان LA آشنا نیستم، اما کلمه در خیابان ها این است که تقریباً مرده است. نمی‌دانم باور کنم یا نه، اما من حتی پست‌های فروم افرادی را خوانده‌ام که قسم می‌خورند خانه‌های خود (یا اقوام) خود را در بازی پیدا کرده‌اند، درست به سبک و رنگ. 

نقشه برداری شهری به این بزرگی باید یک تلاش عظیم بوده باشد و لوکسوفلوکس برای کارش شایسته تحسین است. فقط ای کاش True Crime شهری هیجان انگیزتر برای رانندگی داشت. چیزی با شخصیت، مانند سانفرانسیسکو که اغلب استفاده می شود.

True Crime Streets Of LA در تلاش است تا اشتباهات سری GTA را اصلاح کند. واضح است که Luxoflux، در تلاشی برای جدا کردن خود از GTA-wannabe دیگر، به بزرگترین شکایتی که گیمرها از دو بازی GTA داشتند، یعنی اکشن پیاده روی پرداخته است. 

نمی توان انکار کرد که همانطور که سری GTA در بین گیمرها محبوب است، در مورد کنترل های پیاده روی - عمدتاً در مورد هدف قرار دادن سلاح ها - نارضایتی عمومی وجود دارد. Luxoflux امکان هدف گیری خودکار استاندارد را فراهم می کند، اما آنها یک حالت هدف گیری دقیق را نیز اضافه کردند که در نمای مشبک بالای شانه انجام می شود.

با وجود تمام طعم های آسیایی این بازی، با شخصیت اصلی به نام نیک کانگ و گروه های Triad و مانند آن، جای تعجب نیست که Luxoflux تلاش صادقانه ای برای بهبود بخشی که GTA تقریباً به طور کامل فراموش کرده است، انجام داده است - مبارزه تن به تن. در حالی که Rockstar  برخی از حرکات اولیه مشت و ضربات فیزیکی را امکان پذیر می کند، Luxoflux فقط یک بازی مبارزه را در عنوان خود گنجانده است. 

مطمئناً در سطح یک Virtua Fighter نیست، اما می‌توانم بگویم که رقیب بسیاری از بازی‌های کشتی حرفه‌ای پایین‌تر است که هنوز فضای قفسه را اشغال می‌کنند. انواع ضربات، مشت‌ها، چنگ زدن‌ها و ترکیب‌های ترکیبی از همان ابتدا در اختیار شماست که با پیشرفت بازی، چیزهای بیشتری یاد خواهید گرفت.

این یک جنبه منظم دیگر از True Crime Streets Of LA را نشان می دهد. سطح شخصیت خود را در طول بازی، شما مجاز هستید سپرهایی را که از امتیازهای پاداش برای ورود به سناریوهای آموزشی در جنگ، رانندگی یا تیراندازی به دست می آورید، معامله کنید. هر بار که وارد یک سناریوی آموزشی می شوید، با نوعی از بهبود مهارت ها آشنا می شوید. 

سپس باید شایستگی خود را در مورد مهارت جدید نشان دهید تا بتوانید آن را در خیابان بیرون بیاورید. به شما یک محدودیت زمانی مشخص داده می‌شود و قوانینی را تعیین می‌کنید (بدون شلیک به سر، بدون قتل عابران و غیره) که در آن مهارت‌های خود را آزمایش کنید. اگر قبول شوید، مهارت به شما تعلق می گیرد. اگر شکست بخورید، یک سپر را از دست می دهید.

در حالی که بسیاری از تست‌ها ساده هستند و به راحتی در دور اول گذرانده می‌شوند، تعداد مساوی از سپرهای شما (که نشان‌دهنده زندگی‌ها نیز هستند) یک وعده غذایی خوشمزه می‌سازد، بنابراین شما مجبور خواهید شد که ضربات را بزنید و جنایات تصادفی را قبل از شما حل کنید. دوباره برگرد و باور کنید، شما باید این مهارت ها را به دست آورید تا پیشرفت کنید زیرا بازی ها بدون آنها دیوانه کننده-سخت می شوند.

بازی با چند ماموریت آموزشی ابتدایی شروع می شود تا شما را با طرح کنترل بازی آشنا کند. در ابتدا کنترل‌ها تا حدودی بصری و ساده به نظر می‌رسند، اما به اندازه‌ای متفاوت از استاندارد GTA هستند که کمی آزاردهنده است. خوشبختانه، شما مجاز به تعویض تکالیف دکمه‌ها به تنظیمات دلخواه خود هستید.

 با این حال، از آنجایی که True Crime سیستم مبارزه گسترده‌ای دارد، باید به خاطر داشته باشید که دکمه‌های ضربه، مشت، دست و پنجه نرم و بلوک خود را آماده نگه دارید و تصمیم‌گیری در مورد تکلیف کمی دشوار است. با این واقعیت که برخی از کنترل ها فقط در خودرو هستند، برخی فقط روی پا هستند، و برخی نیز هر دو کار می کنند، ممکن است گیج کننده باشد.

در نهایت، با تمام فشارهای ترکیبی (چوب کلیک + دکمه صورت) مورد نیاز برای کارهای نسبتاً رایج مانند فلش زدن یک نشان، شلیک یک تیر اخطار یا دستگیری یک مجرم، تخصیص مجدد می تواند کاملاً گیج کننده باشد.

 این امر به ویژه زمانی گیج‌کننده می‌شود که در میانه ماموریت‌های آموزشی هستید و نمی‌دانید که راهنمای روی صفحه برای چیدمان سفارشی دقیق است یا فقط برای پیکربندی پیش‌فرض. خوشبختانه، پیام‌های روی صفحه برای منعکس‌کردن تکالیف سفارشی تغییر می‌کنند و ترکیب‌های کلیک تنظیمات پیش‌فرض خود را حفظ می‌کنند، بنابراین نمی‌توانید خیلی چیزها را خراب کنید.

باید اعتراف کنم، پس از نیم دوجین بار تماشای تبلیغات تلویزیونی True Crime که شامل سکانس رانندگی 180 درجه بود، از جنبه رانندگی واقعی بازی کمی ناامید شدم. این می تواند به خاطر زمان صرف شده من برای بازی GTA و Midnight Club 2 باشد – که هر دوی آنها به دور از واقعیت بودند، اما همچنان به شما احساس کنترل کامل یک وسیله نقلیه با وزن و فیزیک را می دادند – اما رانندگی True Crime هرگز برای من مناسب نبود.

احتمالاً بزرگترین مشکل من در رانندگی باید همان احساسی باشد که ماشین ها هنگام چرخش دارند. به‌جای اینکه احساس کنند از جلو هدایت می‌کنند، تقریباً به نظر می‌رسد که در نقطه میانی وسیله نقلیه می‌چرخند که باعث ایجاد احساس عدم ارتباط با محیط می‌شود. 

این چرخش مرکزی یک طرح طراحی متداول برای بازی‌های رزمی ماشین است تا شعاع چرخش کمتری را ایجاد کند و به همین دلیل احتمالاً انتقالی از کار Luxoflux در V8 است. با این حال، ناخوشایند است و در تنظیمات True Crime درست به نظر نمی رسد - حتی با ارتقاء مهارت های خودرو و رانندگی. فقط به این دلیل است که شما به آن عادت کرده اید که همیشه احساس می کنید قابل قبول است.

کنترل‌های مبارزه تن به تن کاملاً واضح هستند و یک دکمه برای مشت زدن، یک دکمه برای ضربات کم، یک دکمه برای لگد زدن بلند (پرش) و در نهایت یک دکمه برای دست‌وپنجه نرم کردن به شما می‌دهند. با پیشرفت بازی، ترکیب‌هایی را یاد می‌گیرید که می‌توانند بر روی دشمنان مبهوت آزاد شوند. 

به نظر می رسد که باید به اندازه کافی ساده باشد، اما حتی با وجود همه حرکات، گرپل ها و ترکیب های موجود، مبارزه آنقدر دیوانه کننده است که معمولاً به یک جشن خمیری تبدیل می شود و شما تمایل دارید که حرکات را بیشتر از روی شانس انجام دهید تا مهارت. و برای همه آن همه حرکات ویژه ای که یاد می گیرید؟ به نظر می رسد که آنها هرگز آنطور که در نظر گرفته شده اند کار نمی کنند.

به عنوان مثال، من از یادگیری حملات دویدن در اوایل تمرین هیجان‌زده بودم و هیچ مشکلی در اجرای کامل آن‌ها در تمرین نداشتم، اما ساعت‌ها طول کشید تا بتوانم با موفقیت این حملات را روی یک کلاهبردار اجرا کنم. این دست کم بسیار آزاردهنده بود، زیرا من مانند یک بالرین به سمت ترافیک روبرو می‌پریدم در حالی که یک کاپوت در وسیله نقلیه شخصی من با سرعت بالا می‌رفت.

در مورد هدف گیری تسلیحات، اگرچه کمی عمیق تر از سیستم GTA است و حالت هدف گیری دقیق را دارد، اما همچنان از همان مشکلات قفلی رنج می برد که شاهکارهای Rockstar Games را آزار می دهد. اغلب اوقات، متوجه می‌شدم که دشمنی مرا از کناری وصل کرده است، به معنای واقعی کلمه آنقدر نزدیکم که بتوانم آن را لمس کنم، در حالی که روی یک کلاهبردار دور قفل شده بودم و نمی‌توانستم بچرخم.

 اگرچه می توانید از حالت هدف گیری دقیق برای مشخص کردن مناطق هدف خاص استفاده کنید، اما رابط کاربری آنقدر درهم و برهم است که اگر تصادفاً یک نفر را با هدف گیری خودکار بکشید، تقریبا آسان تر است که ضربه را به سنج خوب/بد ببرید. اجازه دهید عامل جنایت با ماشین شما فرار کند زیرا شما خیلی مشغول تلاش برای اطمینان از برخورد با منطقه خنثی کننده بودید.

گرافیک بازی True Crime Streets Of LA سونی 2

از نظر گرافیکی، True Crime Streets Of LA آن چیزی نبود که واقعاً انتظارش را داشتم. در حالی که داشتن یک شهر زنده با این عظمت در اختیار شما یک شاهکار بزرگ برای یک کنسول است، قطعاً قیمتی دارد. مانند GTA، این بازی مملو از سطوح بلوک، لبه‌های ناهموار، انیمیشن‌های روباتیک و مدل‌های شخصیت‌ها و اشیا به شدت بازیافت شده است. 

بدتر از آن این است که بازی دارای مشکل بدی با کلیپ است، در واقع روی گیم پلی بازی تأثیر منفی می گذارد. نمی‌توانستم ردیابی کنم که نیک (یا وسیله نقلیه‌اش) چند بار به (یا داخل) اشیا گیر کرده است، یا چند بار یک نفر از ماشینش پیاده شده تا تسلیم شود و از یک دیوار محکم به منطقه‌ای خارج از محدوده خارج شده است.

 از دست دادن یک کلاهبردار پس از یک تعقیب و گریز پنج دقیقه ای به دلیل گیر افتادن (در تسلیم شدن با بازوها) در یک منطقه غیرقابل دسترس یک چیز است، اینکه او را از دیوار سیمانی محکم ببندید چیز دیگری است. و دارندگان PS2 می‌توانند مطمئن باشند - من نسخه Xbox را بررسی کرده‌ام و تنها تفاوت ناچیزی در کیفیت گرافیکی این دو وجود دارد. آنها همان برش بلوکی نسخه PS2 را دریافت می کنند.

این مشکل دیگری را ایجاد می کند - دیوارهای نامرئی. می دانم که اسمش خیابان های لس آنجلس است، اما آیا نمی توانستیم کمی بیشتر از خیابان ها منحرف شویم؟ مطمئناً، چند منطقه علفزار اینجا و آنجا وجود دارد، اما در جایی که شما مجاز به پرسه زدن هستید، آزادی خاصی وجود ندارد.

 در GTA ما اجازه داشتیم بالای ساختمان‌ها برویم یا سواحل را کاوش کنیم، اما در True Crime  شما تقریباً محدود به خیابان‌هایی هستید که آنها ارائه می‌دهند. برای پیدا کردن کوچه یا هر چیزی که به شما این حس را بدهد که در حال انجام کاری بیش از رانندگی در یک مجموعه فیلم مقوایی هستید، به سختی تحت فشار خواهید بود.

هرازگاهی برای یک تیراندازی یا نزاع به داخل خانه آورده می‌شوید و گرافیک جهش قابل توجهی به سمت بهتر شدن شخصیت‌ها و اشیاء با بافت واقعی‌تر و ابعادی به نظر می‌رسد. وقتی صحبت از مبارزه شد، Luxoflux با اکثر انیمیشن های رزمی کار خوبی انجام داد. اگرچه ممکن است کنترل‌ها کمی متزلزل باشند، اما شخصیت‌ها وقتی یکدیگر را پرتاب می‌کنند خوب به نظر می‌رسند. به خصوص زمانی که نیک شروع به شکستن نوار محلی با پشت برخی از اعضای Triad  می کند.

صداگذاری و موسیقی بازی True Crime Streets Of LA

همانطور که قبلاً اشاره کردم، از صدای کریستوفر واکن بسیار راضی بودم. مایه شرمساری است که از Walken بیشتر در بازی استفاده نمی شود، زیرا او فقط یک نقش کوچک را بازی می کند و همیشه زمانی که شما واقعاً از یک صحنه لذت می برید درست به نظر می رسد - او رفته است. 

بدتر از همه، اگرچه راسل وونگ با استعداد صدای قهرمان داستان ما را تامین می کند، فیلمنامه نویسان از او خواسته اند که بیشتر از کل سه گانه Die Hard طعنه ها و ترفندهای عاقلانه تری را به زبان بیاورد. منظورم این است که من فکر می‌کردم برخی از آشغال‌هایی که تامی ورسیتی از Vice City به ذهنم خطور کرد، بی‌نقص بود، اما این شخصیت نیک کانگ واقعاً کیک را می‌گیرد. 

آیا واقعاً قرار است فکر کنیم که این جک باحال است؟ نه من. خوشبختانه، اگرچه بقیه بازیگران شخصیت‌ها می‌توانند به همان اندازه آزاردهنده باشند، حداقل آن‌ها در بیشتر قسمت‌ها محدود به کات سین هستند و هر بار که به وسیله نقلیه فرمان می‌دهید یا یک مامور را می‌کوبید، به اجبار در معرض تک‌خط‌های تیره‌شان قرار نمی‌گیرید.

موسیقی متن True Crime Streets Of LA دارای بیش از 50 آهنگ قابل توجه است. تنها مشکلی که من دارم این است که، به جز چند آهنگ راک Limp Bizkit-y، تقریباً همه آهنگ‌ها بدون محدودیت، رپ سخت‌کوه ساحل غربی هستند. 

نه اینکه من به خودی خود مخالفی با رپ داشته باشم، و مسلماً آنچه در اینجا وجود دارد برای چند دوره بسیار جالب است، اما عدم تنوع و ماهیت تکراری بیت ها به سرعت آزاردهنده می شود. صاحبان ایکس باکس به اندازه کافی خوش شانس هستند که موسیقی متن های سفارشی را برای از بین بردن یکنواختی در دسترس دارند. دارندگان PS2 S.O.L. در بخش موسیقی

در نکته پایانی، من دوباره تاکید می کنم که True Crime با برخی آهنگ های نسبتاً سخت رپ همراه است، بنابراین احتمالاً می خواهید در مورد خانواده و دوستانی که ممکن است از زبان بسیار ناپسند آزرده شوند، کمی احتیاط کنید.

جلوه‌های صوتی به سمت انتهای مثبت‌تر طیف متمایل می‌شوند، اما هنوز هیچ چیز تماشایی نیستند. یکی از نکات مثبتی که باید به آن توجه کرد، پخش رادیویی است که گاهی اوقات می تواند بسیار شوخ باشد و کار خوبی برای منحرف کردن حواس شما از یک آهنگ رپ با صدای یکسان دیگر است.

جمع بندی

اگر True Crime واقعاً در یک چیز موفق باشد، ارائه محتوای اصلی فراوان به شماست. با خط داستانی شاخه دار، پایان های متعدد، ماموریت های جایگزین، ماموریت های ارتقاء مهارت های 24/7 و Random Crime Generator، True Crime مطمئنا شما را برای مدتی مشغول خواهد کرد. 

گزارش ها می گویند که شخصی که مستقیماً بازی می کند و فقط ماموریت های لازم برای پیشرفت را انجام می دهد، می تواند یک بازی را در کمتر از شش ساعت به پایان برساند. با این حال، اکثر مردم به طور متوسط 15 ساعت بازی را تا اتمام گزارش می دهند. و درست مانند GTA، بازی برای دومین یا سومین بار تقریباً به اندازه اولین بازی شما لذت خواهد برد، به خصوص اگر مسیرهای ارتقاء مهارت های متفاوتی را انتخاب کنید.

مانند GTA، یک چیز خوب در مورد یک بازی با ساختار باز این است که اگر به استراحت نیاز دارید، می‌توانید به راحتی True Crime را کنار بگذارید، زیرا می‌دانید که بازگرداندن آن کار سختی است. . حتی اگر این وقفه یک هفته یا حتی یک ماه باشد، بازگشت به بازی‌هایی مانند True Crime  مانند دوچرخه‌سواری است – فقط چند دقیقه طول می‌کشد تا دوباره وارد شیار شوید. 

این روزها خیلی اوقات، بازی‌ها با پیچش‌های داستانی، شخصیت‌های متقاطع دوگانه و ساختار هدف مبهم آنقدر پیچیده ساخته می‌شوند که از ترس اینکه پس از بازگشت کاملاً گم شوید، جرأت نمی‌کنید استراحت کنید. داشتن یک بازی با اهداف کاملاً مشخص، و آزادی پرسه زدن در اطراف و دستیابی به شرایط قبل از پریدن با سر به یک ماموریت، خوب است.

با توجه به ماهیت بازی، جای تعجب نیست که True Crime هم پشتیبانی چند نفره و هم آنلاین را ندارد. اما این خوب است. در حالی که دیدن یک توسعه دهنده که فرمول GTA را در یک بازی آنلاین چندنفره ادغام می کند جالب است، اما نمی توانم از این ایده که میلیون ها نوجوان سرخورده به طور دسته جمعی فانتزی های هرج و مرج خود را اجرا می کنند، بلرزم.

جدای از موتور جنگی و سیستم هدف گیری پیشرفته، True Crime Streets Of LA تفاوت چندانی با بازی های GTA  و Driver ندارد که بهترین هدف آن است. عمیق است، منشعب است، لذت بخش است، همه آن چیزی است که از یک بازی رومینگ آزاد دیگر در مورد یک ضربه در ماشین، در یک شهر، تلاش برای اصلاح نوعی اشتباه انتظار دارید. تنها مشکل؟ هرگز به اندازه‌ای که همه امیدوار بودند، به علامت خود نمی‌رسد. 

مسائل فنی آزاردهنده حسی عجولانه به گیم پلی بازی می دهد و گفت و گوی جذاب از یک قهرمان کاملاً نامطلوب باعث می شود شناسایی با جنبه شخصیتی بازی دشوار باشد. True Crime مظهر یک بازی ترکیبی است. من واقعاً با وجود نیک و اشکالاتش از بازی آن لذت بردم، و بهتر از هر درایوری است که در حال حاضر منتشر شده است، اما به بهترین نسل بعدی Grand Theft Auto نزدیک نمی شود.

لوکسوفلوکس برای اولین بار روی کنسول جدید سه بزرگ، کار قابل ستایشی را با یک کار بزرگ انجام داد. طراحی یک بازی در سبک GTA با شخصیتی که در سمت "راست" قانون قرار دارد، باید دشوار باشد، اما آنها آن را محکم انجام می دهند. با کمی تلاش، من معتقدم که آنها می توانند True Crime را سریالی برای مبارزه بسازند. 

همانطور که می‌دانید، Streets of LA یک بازی سرگرم‌کننده است و تا زمانی که وارد آن شوید ناامید نخواهید شد، زیرا در کل به خوبی GTA نیست و باید آن را تحمل کنید. با برخی مسائل اما، من فکر می‌کنم که Rockstar می‌تواند نگاهی جدی به True Crime Streets Of LA داشته باشد، زیرا جنبه‌هایی از آن وجود دارد که به GTA، به‌ویژه مبارزه تن به تن، عملکردی جدی برای پولش ایجاد می‌کند.