خرید بازی Superman Returns PS2 بازگشت سوپرمن پلی استیشن 2

معرفی بازی Superman Returns PS2

Superman Returns یک بازی ویدیویی است که بر اساس فیلمی با همین نام در سال ۲۰۰۶ ساخته شده است. این بازی توسط EA Tiburon توسعه داده شده و توسط Electronic Arts و Warner Bros. Interactive Entertainment با همکاری DC Comics منتشر شده است.

سوپرمن در نجات دنیا عالی است، اما مطمئناً در بازی‌های ویدیویی موفقیت زیادی نداشته است. بدون شک بازی فاجعه‌بار سوپرمن ۶۴ نقطه ضعف تاریخ بازی‌های ویدیویی مرد پولادین بود، اما حتی اوج‌های او هم آنقدرها هم بالا نبود. قرار بود بازی ویدیویی «Superman Returns» در ابتدا همراه با فیلم در ماه ژوئن (که داستان تولید پرآشوب خود را داشت) منتشر شود، اما به موقع آماده نشد و تاریخ انتشار آن به تعویق افتاد تا همزمان با فروش دی‌وی‌دی فیلم باشد.

 با وجود این تأخیر، به نظر نمی‌رسد بازی هنوز آماده باشد، اما این مانع از انتشار آن نشده است. مطمئناً به بدی سوپرمن ۶۴ نیست، اما هنوز هم خیلی بد است. «Superman Returns» چند کار خوب انجام می‌دهد و تقریباً برای یک ساعت اول سرگرم‌کننده است، اما از آنجا به بعد همه چیز رو به زوال است.

داستان و شخصیت پردازی بازی Superman Returns پلی استیشن 2

برای بازی‌ای که قرار است یک فیلم سینمایی باشد، «Superman Returns» مطمئناً وجه اشتراک زیادی با فیلم ندارد. سوپرمن پس از مبارزه با بارش شهاب‌سنگ‌های سرکش و یادگیری نحوه استفاده از توانایی‌های فوق‌العاده‌اش، به فضا می‌رود و متوجه می‌شود که سیاره زادگاهش واقعاً نابود شده است. در راه خانه، او با مونگرول برخورد می‌کند، کمی می‌جنگد و سپس به زمین بازمی‌گردد.

 در اینجا او با متالو، بیزارو و در نهایت با کسی که واقعاً در فیلم حضور داشت، لکس لوثر، مبارزه خواهد کرد. افرادی که فیلم را دیده‌اند و کسانی که ندیده‌اند، به یک اندازه از داستان‌سرایی ناامید خواهند شد. اگر فیلم را دیده باشید، گیج خواهید شد که اصلاً این‌ها چه ربطی به فیلم دارند، و اگر «بازگشت سوپرمن» را ندیده‌اید، احتمال کمی وجود دارد که هیچ یک از کات‌سین‌های کوتاه دقیقاً توضیح دهند که لکس لعنتی با کریستال‌ها چه می‌کند، چه برسد به اینکه چرا آقای میکسیزپیتلیک می‌خواهد سوپرمن در شهر مسابقه دهد.

Superman Returns در شهر متروپولیس، شهری که سوپرمن به عنوان خانه خود برگزیده، اتفاق می‌افتد. این شهر از چندین جزیره بزرگ تشکیل شده است که در وسط دریاچه‌ای احاطه شده توسط کوه‌ها قرار دارند. این شهر در ایکس‌باکس ۳۶۰ بزرگترین است، زیرا پلی‌استیشن ۲ و ایکس‌باکس یکی از جزایر کوچک‌تر را ندارند. 

گیم پلی بازی Superman Returns پی اس 2

شما می‌توانید تقریباً به هر جایی بروید، از سطح خیابان گرفته تا هزاران فوت بالاتر از حتی بلندترین ساختمان. منظره از آسمان بالا در ابتدا نفس‌گیر است و حرکت از میان ابرها و باد در خیابان‌های شهر و بین آسمان‌خراش‌ها با سرعت سرسام‌آور سرگرم‌کننده است. با این حال، وقتی متوجه می‌شوید که به جز گشت و گذار بی‌پایان در شهر، کار دیگری برای انجام دادن وجود ندارد، این لذت به سرعت از بین می‌رود. 

می‌توانید در اطراف پرواز کنید و بچه گربه‌هایی را که در اطراف متروپولیس پنهان شده‌اند نجات دهید، و همین. نمی‌توانید زیر آب پرواز کنید و نمی‌توانید در ساختمان‌ها راه بروید. بنابراین، به جز نجات بچه گربه‌ها، چه کاری باید انجام دهید؟ کار خیلی زیادی نیست. بازی به فصل‌هایی تقسیم شده است که شامل مجموعه‌ای از اهداف هستند که فقط با پرواز بی‌هدف در اطراف ظاهر می‌شوند تا زمانی که به اندازه کافی به یکی از آنها نزدیک شوید تا آن را فعال کنید. 

همانطور که از نحوه‌ی پیشروی بازی مشخص است، مطمئناً اهداف زیادی وجود دارد - فقط تنوع زیادی در آنها وجود ندارد. در اوایل بازی بیشتر وقت شما صرف مبارزه با ربات‌ها می‌شود - ربات‌هایی که راه می‌روند، ربات‌هایی که می‌غلتند و ربات‌هایی که پرواز می‌کنند. بعداً با هیولاهای شیطانی و حتی اژدها مبارزه خواهید کرد. (اگر از خود می‌پرسید که چرا اژدها در بازی وجود دارد، شما تنها نیستید.) این یکنواختی گاهی اوقات وقتی به شما وظیفه خاموش کردن آتش ساختمان‌ها داده می‌شود، از بین می‌رود. 

 اگر به اندازه کافی بازی کنید، می‌توانید با آدم‌های بد مبارزه کنید و آتش‌ها را خاموش کنید. بخش‌هایی که در آنها با آقای Mxyzptlk مسابقه می‌دهید یا در نقش Bizarro بازی می‌کنید، کمی به از بین بردن یکنواختی کمک می‌کنند، اما آنها به عنوان پیشرفت در جهت تکمیل بازی محسوب نمی‌شوند، بنابراین اتلاف وقت برای آنها فایده‌ای ندارد. از آنجایی که سوپرمن تقریباً شکست‌ناپذیر است، نوار سلامتی ندارد؛ با این حال، شهر متروپولیس نوار سلامتی دارد. آدم‌بدها درختان را آتش می‌زنند، ماشین‌ها را پرتاب می‌کنند و غیرنظامیان را له می‌کنند. 

هرگونه آسیبی به شهر، نوار سلامتی را کاهش می‌دهد و وقتی خالی شود، بازی تمام می‌شود. این یک رویکرد جدید برای آسیب‌پذیر کردن غیرمستقیم سوپرمن است، اما همچنین حس "سندباکس" بازی را محدود می‌کند. هر زمان که تصمیم می‌گیرید چیزی را بشکنید یا ماشینی را آتش بزنید، فقط به خودتان آسیب می‌رسانید. یک بازی تیراندازی اول شخص را تصور کنید که در آن می‌توانید به سر خود شلیک کنید یا یک بازی مسابقه‌ای که در آن می‌توانید شکر را در باک بنزین خود بریزید - این چیزی است که اینجا وجود دارد. 

مطمئناً ممکن است جالب به نظر برسد که کره غول‌پیکر را از دیلی پلنت بردارید و آن را به سمت گروهی از ماشین‌ها پرتاب کنید، اما فکر آزاردهنده "سوپرمن چه کار می‌کرد؟" و تأثیر منفی عمل شما بر شهر همیشه در پس ذهن شماست. شما می‌توانید در نقش بیزارو بازی کنید و کمی آشوب به پا کنید، اما دردسر درست کردن وقتی مجبور به انجامش هستید، اصلاً لذت‌بخش نیست.

سیستم مبارزه مبتنی بر کمبو به شما امکان می‌دهد تعداد قابل توجهی از حرکات را با هم ترکیب کنید و پس از تکمیل مجموعه‌ای از اهداف، کمبوهای جدیدی کسب خواهید کرد. متأسفانه، واقعاً به بسیاری از این حرکات جدید نیاز ندارید و به سرعت خود را در حالی خواهید یافت که یا بارها و بارها از کمبوهای یکسان استفاده می‌کنید یا فقط به فشردن دکمه‌ها و امید به بهترین نتیجه متوسل می‌شوید. 

سوپرمن همچنین دید حرارتی قابل اعتماد، نفس فوق‌العاده و البته نفس انجماد خود را دارد که همه آنها را می‌توان با تکمیل اهداف تقویت کرد. برخی از دشمنان در برابر یک قدرت خاص ضعیف هستند، اگرچه تعداد کمی از آنها در برابر آنها نفوذناپذیرند و حتی موجودی وجود دارد که اگر سعی کنید از یکی از قدرت‌های خود روی آن استفاده کنید، قوی‌تر می‌شود. 

منجمد کردن و سوزاندن دشمنان در واقع بسیار سرگرم‌کننده است، اما مگر اینکه دوست داشته باشید دشمنان را تا نیم مایل دورتر پرتاب کنید و سپس آنها را تعقیب کنید تا آنها را له کنید، نفس فوق‌العاده سوپرمن تقریباً کاملاً بی‌ارزش است - فقط کافی است چند بار از آن استفاده کنید.

مبارزه Superman Returns سرگرم‌کننده به نظر می‌رسد، و در ابتدا همینطور هم هست، اما تعدادی از مشکلات به سرعت آن را خسته‌کننده و بی‌روح می‌کنند. از آنجا که شما صدها بار با تعداد انگشت‌شماری دشمن می‌جنگید، چالش واقعی نه از خود دشمنان، بلکه از تلاش برای علاقه‌مند ماندن به آنچه اتفاق می‌افتد ناشی می‌شود. کنترل‌ها خیلی پیچیده نیستند، اما هنوز هم وادار کردن آنها به واکنش دشوار است. 

استفاده از D pad برای تغییر بین قدرت‌ها در حال حرکت ناامیدکننده است، و هدف‌گیری حملات نیز دشوار است. می‌توانید روی دشمنان قفل کنید، اما به جز برداشتن قفل هدف و تنظیم موقعیت خود و امید به قفل کردن روی دشمن دیگر، هیچ راهی برای تغییر تمرکز خود در طول نبرد وجود ندارد. این امر به ویژه زمانی مشکل‌ساز است که در هوا هستید و توسط اژدهایی که فقط خارج از صفحه نمایش است مورد حمله قرار می‌گیرید، یا وقتی در یک جمعیت می‌جنگید، سعی می‌کنید به یک ربات مشت بزنید اما به جای آن به یک غیرنظامی بی‌گناه ضربه می‌زنید.

 تشخیص برخورد وحشتناک است، بنابراین گاهی اوقات به یک آدم بد ضربه می‌زنید (یا توسط یکی از آنها ضربه می‌زنید) حتی اگر هیچ مشتی فرود نیاید. به دلایلی نامعلوم، سوپرمن نمی‌تواند بپرد. فرود آمدن دردناک است و ناتوانی سوپرمن در پریدن، رسیدن به دشمنی که روی ماشین است یا در آن سوی بوته‌ای ایستاده را دشوار می‌کند. وقتی سوپرمن نمی‌تواند از میان بوته‌زارها عبور کند، می‌دانید که اوضاع خیلی خوب پیش نمی‌رود. یک دوربین افتضاح هم کمکی به حل مشکل نمی‌کند.

با وجود ادعای بازی مبنی بر هوشمند بودن دوربین (که در گزینه‌های بازی هم همین را می‌گوید)، اما در دنبال کردن صحنه‌های اکشن عملکرد بدی دارد. شما اغلب توسط دشمنان، ماشین‌ها و ساختمان‌ها پنهان می‌شوید. اگر بتوانید خودتان را ببینید، احتمال زیادی وجود دارد که نتوانید هر چیزی را که در حال مبارزه با آن هستید پیدا کنید. 

نمادهای دشمن در یک طرف ساختمان ظاهر می‌شوند، در حالی که دشمن واقعی در طرف دیگر است و گاهی اوقات دوربین آنقدر پایین می‌آید که نمی‌توانید هدف خود را از میان تمام ترافیک و عابران پیاده روی صفحه ببینید. یک سیستم رادار مفید تا حدودی به کاهش این مشکل کمک می‌کند، اما هنوز هم یک مشکل است.

 مسابقه دادن با آقای Mxyzptlk از همان اول خیلی سرگرم‌کننده نبود، اما دوربین هم مانع آن می‌شود، دوربینی که برای گشت و گذار در آسمان و پیدا کردن دردسر خوب عمل می‌کند، اما وقتی با سرعت بالا حرکت می‌کنید، به طور قابل توجهی کمتر دوستانه است.

و اما نبردهای غول‌ها که آنقدر بد هستند که شایسته‌ی توجه ویژه هستند. اگر از تریلر بازی که در آن سوپرمن با نسخه‌ی غول‌پیکری از متالو درگیر می‌شود هیجان‌زده شده‌اید، ناامید خواهید شد. مطمئناً، هنوز هم می‌توانید با او مبارزه کنید، اما جذابیت آن به مراتب کمتر از تریلر است. اما مشکل اصلی این نیست.

 مبارزه‌ی طولانی با منحرف کردن یک موشک توسط سوپرمن به پایان می‌رسد - اما بازی هرگز به شما نمی‌گوید چگونه. پس از تعقیب و نزدیک شدن به آن، می‌توانید دید حرارتی خود را به سمت آن شلیک کنید، اما این کار نمی‌کند، بنابراین منفجر می‌شود و سپس می‌توانید کل مبارزه را دوباره انجام دهید. فرض کنید در تلاش بعدی سعی می‌کنید از کنار موشک عبور کنید و امیدوار باشید که روی آن قفل کند. نه، شما مرده‌اید. دوباره امتحان کنید. 

معلوم می‌شود تنها کاری که باید انجام دهید این است که درست کنار آن قرار بگیرید، که باعث ایجاد یک میان‌پرده می‌شود. چه کسی می‌دانست که تنها کاری که باید برای متوقف کردن یک موشک انجام دهید، ایجاد یک میان‌پرده است؟ در یک مبارزه دیگر با غول، شما در حال تلاش برای نجات سه بالن هستید که ظاهراً پر از هیدروژن و بسیار انفجاری هستند و از گروهی از اژدهایان پرنده فرار می‌کنند. 

پس از تلاش و شکست در نجات هر بالن، معلوم می‌شود که فقط باید یکی را نجات دهید و این سکانس ناگهان بدون هیچ دلیل قابل تشخیصی به پایان می‌رسد. در آخر، شما باید با گردبادها مبارزه کنید. بله، شما با گردبادها مبارزه خواهید کرد. باید آنها را روی آب منفجر کنید، منجمد کنید و آتش‌سوزی‌های ناشی از رعد و برق را خاموش کنید. این خیلی بد نیست، اما بازی همچنین از شما می‌خواهد که در طول این دیوانگی، سه شهروند زخمی را نجات دهید. 

پس از اتلاف وقت برای نجات مجروحان، پاداش شما... هیچ چیز نیست. متوجه خواهید شد که می‌توانید از آن بخش به طور کامل صرف نظر کنید. اگر هنوز دیوانه نشده‌اید، سکانس بعدی باید این کار را برای شما انجام دهد. شما ناگهان در داخل گردباد هستید و باید با شلیک متناوب نفس گرم و منجمد خود، "جو را تثبیت کنید" و در عین حال مطمئن شوید که از تمام زباله‌های معلق در داخل جاخالی می‌دهید. یک بار دیگر، اگر شکست بخورید، باید کل سکانس گردباد را دوباره انجام دهید. فقط چیزی شبیه به این می‌تواند شما را مشتاق سناریوهای واقع‌گرایانه از فیلم Twister کند.

دلیل کمی برای دیدن بازی تا پایان آن وجود دارد، چه برسد به اینکه اگر یک بار آن را تمام کنید، دوباره آن را بازی کنید. حداقل اگر نسخه ۳۶۰ را بازی می‌کنید، می‌توانید از کل این تجربه وحشتناک امتیاز کسب کنید. امتیازها برای شکست دادن غول‌های قابل توجه اهدا می‌شوند و می‌توانید در طول روند عادی بازی چند صد امتیاز کسب کنید.

 چند دستاورد، مانند پرواز ۱۰۰۰۰ مایل یا بازی به مدت ۱۲ ساعت، فقط توسط کسانی که تحمل بالایی در برابر درد دارند، کسب می‌شود. برای اینکه توهین به آسیب وارده را بیشتر کنید، بازی به شما می‌گوید که در کمتر از یک ساعت ۲۵ درصد از بازی را کامل کرده‌اید، اما در نهایت ۱۰ ساعت نفس‌گیر ادامه می‌یابد. 

گرافیک بازی Superman Returns پی اس 2

بازی Superman Returns بازی خیلی زیبایی نیست، مخصوصاً روی پلی‌استیشن ۲ و ایکس‌باکس. مطمئناً دیدن چنین شهر بزرگی روی سیستم‌های قدیمی‌تر تحسین‌برانگیز است، اما برای رسیدن به این هدف، جزئیات زیادی قربانی شده است که باید از خود بپرسید آیا ارزشش را داشته است یا نه. شهر کمی کوچک‌تر است، تنوع ساختمان‌ها بسیار کم است و هر سازه از نزدیک وحشتناک به نظر می‌رسد.

 نسخه ایکس‌باکس ۳۶۰ کمی زیباتر به نظر می‌رسد، اما در کنار شهر بزرگ‌تر و ساختمان‌های متنوع‌تر و با جزئیات بیشتر، مشکلات فنی نیز وجود دارد. همه چیز از بالای شهر جذاب به نظر می‌رسد، اما با زوم کردن به سمت پایین، بافت‌ها ظاهر می‌شوند و نقاشی‌ها بسیار قابل توجه و حواس‌پرت‌کننده هستند. نرخ فریم نیز مرتباً دچار لکنت و پرش می‌شود. حتی کات‌سین‌های FMV نیز بریده‌بریده هستند.

تمام نسخه‌های بازی شهروندان ساده و زشت، ماشین‌های کسل‌کننده و فاقد اشیاء تخریب‌پذیر دارند. می‌توانید به طور تصادفی آجرها و شیشه‌های چند ساختمان را بشکنید (با اثرات آسیبی که خیلی شبیه به هم هستند)، می‌توانید ماشین‌ها را خرد کنید و تیرهای چراغ برق را بگیرید، اما چیز دیگری نیست. 

جلوه‌های آتش‌سوزی خیلی خوب به نظر می‌رسند، اما وقتی چیزهایی مثل ماشین‌ها منفجر می‌شوند، در واقع می‌بینید که برای یک ثانیه ناپدید می‌شوند تا مدل آسیب‌دیده بارگذاری شود. چیزی که ناپدید نمی‌شود، حداقل گاهی اوقات، متن روی صفحه است که به شما نشان می‌دهد قرار است چه کاری انجام دهید. شما با زمان مسابقه خواهید داد و تمام مدت، «برو!» روی صفحه نقش می‌بندد.

موسیقی و صداگذاری بازی Superman Returns بازگشت سوپرمن

بهترین نکته مثبت بازی Superman Returns، موسیقی متن هماهنگ و عالی آن است که در پس‌زمینه پخش می‌شود. صدایش شبیه موسیقی فیلم نیست، اما همچنان خوب است و با توجه به کیفیت بقیه‌ی صدای بازی، باید بیشتر به آن پرداخته می‌شد. کوین اسپیسی، برندون روث و کیت باسورث همگی نقش‌های خود را در فیلم تکرار می‌کنند، اما حضورشان در بازی آنقدر کم است که به سختی متوجه آن می‌شوید. 

بازی روث به دلیل فیلمنامه‌ی افتضاحش که او را در حال مبارزه با دشمنانش با جملات بی‌مزه نصیحت می‌کند، با مشکل مواجه شده است - دیالوگ‌های او در طول رویارویی با بیزاروها واقعاً شرم‌آور است. بقیه‌ی جلوه‌های صوتی خوب به نظر می‌رسند، اما به طرز تهوع‌آوری تکرار می‌شوند. 

جمع بندی

به سختی می‌توان این حس را از بین برد که EA انتشار دی‌وی‌دی فیلم را به عنوان آخرین فرصت برای بهره‌برداری از حق امتیاز فیلم می‌دید و قصد داشت این بازی را تمام‌شده یا ناتمام، خوب یا بد، عرضه کند. به نظر می‌رسد که آنها بالاخره به ناتمام و بد رضایت داده‌اند. Superman Returns ارتباط زیادی با فیلمی با همین نام ندارد؛ طرح داستان یک مشت مزخرف است؛ و بازی به هیچ وجه جوهره آنچه سوپرمن را به چنین نماد ماندگاری تبدیل کرده است، به تصویر نمی‌کشد.

 اگر شما صاحب Xbox 360 هستید که نسخه آزمایشی Superman Returns را بازی کرده‌اید، بهترین بخش این بازی را انجام داده‌اید. پرواز بر فراز شهر و سپس پایین آمدن با سرعت صوت برای زیگزاگ رفتن در میان ساختمان‌ها سرگرم‌کننده است، و حتی کوبیدن ربات‌ها برای مدت کوتاهی سرگرم‌کننده است. اما این لذت به لطف گرافیک بی‌روح، کنترل‌های افتضاح، مبارزات خسته‌کننده و اهداف تکراری به سرعت از بین می‌رود. 

نکات مثبت

• شهر بزرگ برای گشت و گذار
• موسیقی متن زیبا

نکات منفی

• در شهر بزرگ کار زیادی برای انجام دادن وجود ندارد
• اهداف ماموریت‌ها متنوع نیستند
• داستان گیج‌کننده است
• نبرد با غول‌ها می‌تواند به طرز دیوانه‌واری خسته‌کننده باشد
• مگر اینکه چند مایل بالاتر از شهر باشید، در غیر این صورت شهر بسیار خشن به نظر می‌رسد