خرید بازی Magna Carta PS2 پلی استیشن 2

معرفی بازی Magna Carta PS2

MagnaCarta: Tears of Blood یک بازی ویدیویی نقش‌آفرینی است که توسط Softmax توسعه یافته و توسط Banpresto برای پلی‌استیشن ۲ منتشر شده است. Sony Computer Entertainment این بازی را در کشور بومی Softmax، کره جنوبی، با نام MagnaCarta: Crimson Stigmata منتشر کرد.

روزی روزگاری، بازی به نام Final Fantasy X استاندارد طلایی را برای عناوین نقش‌آفرینی اصلی PS2 برای سال‌های آینده تعیین کرد. به جای اینکه مستقیماً با قدرت این داستان بی‌عیب و نقص بیان شده و بی‌پایان سرگرم‌کننده از دست دادن و رستگاری مبارزه کنند، سایر شرکت‌های بازی‌سازی خود را مشغول ساخت RPGهایی کردند که نمی‌خواستند یا نمی‌خواستند با آن مقایسه شوند.

 نیپون ایچی به خدمت به طرفداران خشمگین خود با شخصیت های چیبی و استراتژی عمیق ادامه داد، میدوی در حماسه در حال انجام Shadow Hearts 1 بر روی یک محیط واقع گرایانه تر تمرکز کرد و Atlus بیشتر به خاطر بازی های بسیار جذاب Shin Megami Tensei شناخته شد، که جایگزینی تاریک تر و بالغ تر را ارائه می کرد. به بقیه... به هر حال تا الان.

با انتشار بازی Magna Carta: Tears of Blood توسط Atlus، این شرکت نه تنها درخواست می کند که یک بازی با Final Fantasy X مقایسه شود، بلکه با آغوش باز و چشمان سگ-سگ برای آن التماس می کند. خوب یا بد، واقعاً هیچ راهی بهتر از مقایسه مستقیم با قهرمان سنگین وزن برای سنجش این بازی وجود ندارد.

 اگرچه داستان‌های دو بازی بسیار متفاوت است (Magna Carta  بسیار سنتی‌تر است)، سبک گرافیکی، شخصیت‌ها و نمایش کلی به طرز چشمگیری مشابه هستند. پس این تازه وارد چگونه جمع می شود؟

داستان بازی Magna Carta پلی استیشن 2

Magna Carta: Tears of Blood از بسیاری جهات، یک RPG غیر سنتی است که در یک داستان بسیار سنتی ادغام شده است. بازی به دنبال سوء استفاده های کالینتز، مرد جوانی است که به عنوان کاپیتان در گروه مزدور Tears of Blood کار می کند. Tears of Blood توسط ارتش انسانی ("اتحاد") در جزیره افریا استخدام شده است تا به مبارزه با افریان های بومی، انسان نماهایی با ظاهر وحشی که مهاجران انسانی سال های بی شماری با آنها در جنگ بوده اند، کمک کنند. کالینتز، مانند بسیاری از اشک‌ها، در کودکی از دست افریان متحمل خسارت بزرگی شد و زندگی خود را وقف انتقام گرفتن از روستائیانی کرد که آنها سلاخی کردند.

تریلر بازی Magna Carta

کالینتز که یک مرد راست قامت و خشن و کم حرف است، خدمه ای متشکل از نیروهای مزدور و سایر متحدان را در ماموریت های ویژه برای اتحاد رهبری می کند. ماهیت مستقل و موقعیت او به عنوان یک مزدور اجیر به او آزادی بسیار بیشتری نسبت به یک سرباز وظیفه معمولی برای انجام کاری که دوست دارد می دهد، و او اغلب خود را در تضاد با ژنرال های اتحاد می بیند. 

در Calintz، Magna Carta یک شخصیت اصلی جالب، باورپذیر و به طور کلی دوست داشتنی دارد. او نمونه ای از هیچ گام جدید بزرگی در کهن الگوهای ضد قهرمان نیست، اما شخصیت او بسیار سازگارتر از این گونه شخصیت ها است - به عبارت دیگر، برخلاف کلود استرایف، او هرگز از شخصیت خارج نمی شود.

بقیه بازیگران قابل بازی از توسعه ضعیف تا کپی برداری آشکار از ایده های فرنچایزهای موفق تر را شامل می شود. بهترین مورد در این مورد باید ریث باشد، شخصیت اصلی زن، که کالینتز پس از سقوط از یک پل ویران شده در غاری با او ملاقات می کند. ریث حافظه خود را از دست داده است، اما ظاهراً قدرت شفا بخشی یک کشیش آمابات را دارد، که چندین نفر از آنها در اقدامات آن روز شرکت داشتند. 

کالینتز تصمیم می گیرد که ریث در نتیجه تصادف دچار فراموشی شده باشد و به او پیشنهاد می کند که او را به مکان امن برگرداند. ریث تقریباً یک رینگر مرده برای بازیگر زن فاینال فانتزی ایکس، یونا است. مدل مو و ساختار صورتش مشابه است، از همان اسلحه استفاده می‌کند و آن را به همان شکل می‌چرخاند، به روش بچه‌های مودب صحبت می‌کند و همیشه برای همه چیز عذرخواهی می‌کند. تشریح دقیق شباهت این دو شخصیت دشوار است، اما دیدن آن در بازی واقعی آسان است.

بنابراین، کالینتز و ریث راهی خانه شدند و دوباره با تیم همیشگی کالینتز متحد شدند. ریث بلافاصله تصمیم می‌گیرد تا بیش از حد با اسیران افریان مهربان باشد و مجموعه‌ای از بدبختی‌ها و ماجراجویی‌ها دنبال می‌شود. طرح تا حد زیادی قابل پیش بینی است، اگرچه برخی از پیچش ها و چرخش های جزئی غیرمنتظره هستند. هر چیزی که در مورد یک شخصیت اصلی به شدت مشکوک باشید، احتمالا درست است، و قوس داستانی از یک الگوی کلی که در اکثر بازی‌های RPG  مشترک است، پیروی می‌کند.

زمان‌ها و مکان‌هایی وجود دارد که می‌توانم این نوع طرح بازخوانی را ببخشم. معمولاً سؤال این است که اگر سازندگان از کهن‌الگویی که تا حد مرگ انجام شده است به عنوان مبنای بازی خود استفاده می‌کردند، آیا کارشان را به خوبی روایت می‌کردند؟ ساده ترین داستان اگر استادانه روایت شود می تواند بسیار سرگرم کننده باشد. متأسفانه، Magna Carta نیست. 

دنباله‌های گفتگوی زیادی وجود دارد که باید در بازی نشان داده می‌شدند، اما در عوض به‌طور واضح در کادرهای محاوره‌ای روی صفحه‌ای از نقشه جهان نمایش داده می‌شوند. اگر هواپیمای آزمایشی که من از آن فرار می‌کنم شروع به تزلزل کند و در نهایت در یک دره سقوط کند، ترجیح می‌دهم واقعاً آن را ببینم، نه اینکه گفته شود در متن ساده و بدون حتی یک جلوه صدا یا غرش اتفاق افتاده است.

تریلر بازی Magna Carta PS2

همچنین، سکانس‌های فیلم CG به‌جای اینکه با رویدادهای درون‌بازی داستان ادغام شوند، احساس می‌کنند که با آن‌ها ارتباط ندارند. چند مورد وجود داشت که در طی آن مجبور شدم حدس بزنم که در یک صحنه کات شده چه اتفاقی می افتد، زیرا لید تا آن بسیار پراکنده بود و به این دلیل که اغلب هیچ دیالوگی در طول فیلم وجود نداشت که به آن کمک کند. تنها پس از آن، زمانی که شخصیت‌ها درباره آنچه در بازی اتفاق می‌افتد صحبت می‌کردند، می‌توانستم پازل را کاملاً کنار هم بچینم.

گیم پلی بازی Magna Carta پی اس 2

جدای از داستان، یکی از برجسته ترین جنبه های Magna Carta، سیستم جنگی غیرمتعارف آن است. همانطور که در بازی هایی مانند Chrono Cross و Romancing SaGa، دشمنان در حین حرکت روی نقشه نشان داده می شوند.

 در واقع، با معاملات سرعت حرکت، کالینتز حتی می‌تواند به حالت «احتیاط» تبدیل شود که در آن می‌تواند دشمنان را در فاصله‌ای بسیار بیشتر از حد معمول درک کند. هنگامی که یک دشمن شناسایی شد، گام بعدی این است که سعی کنید مخفیانه از پشت آن فرار کنید تا بتوانید با شمشیر خود (با فشار دادن X) به آن ضربه بزنید و با یک مزیت زمانی جدی نبرد را آغاز کنید.

البته، اگر دشمن ابتدا شما را شناسایی کند، هر دو طرف نبرد را در موقعیت نسبتاً مساوی آغاز خواهند کرد. و اگر دشمن موفق شد از پشت به شما ضربه بزند، در ده یا پانزده ثانیه اول نبرد بی حرکت خواهید بود. از نظر تئوری، این یک سیستم جالب است، اما برای من کمی آزاردهنده است که باید در حالت احتیاط به آرامی حرکت کنیم.

 از آنجایی که خروج از حالت تقریباً همیشه باعث می شود که شما مجبور به مقابله با حمله به عقب شوید، تنها گزینه معقول در یک منطقه آلوده استفاده از حالت احتیاط است. خیلی خوب بود اگر می توانستم حداقل کمی سریعتر حرکت کنم. کاوش در یک سیاه چال بزرگ را بیهوده خسته کننده می کند.

هنگامی که نبرد شروع می شود، Magna Carta به یک بازی واقعاً منحصر به فرد تبدیل می شود. حزب شما ممکن است حداکثر سه نفر را شامل شود، اما شما فقط یکی از آنها را در یک زمان کنترل خواهید کرد... و همه آنها از یک سنج عمل استفاده می کنند.

 به عبارت دیگر، شما شخصیت خود را انتخاب می کنید، منتظر می مانید تا گیج پر شود و سپس اقدامی انجام دهید. پس از آن عمل، باید منتظر بمانید تا سنج دوباره پر شود تا بتوانید از دیگری استفاده کنید، صرف نظر از اینکه از کدام کاراکتر می خواهید استفاده کنید.

شخصیت‌های مختلف «بریدگی‌های» متفاوتی روی نوار اکشن دارند که نشان‌دهنده سرعت عمل‌هایشان است: برای مثال، هارن قدرتمند هیولا، یک بریدگی نزدیک به علامت «پر» دارد، که او را بسیار کندتر از کالینتز می‌کند، که بریدگی‌اش در مرکز است. از نوار دشمنان روی نوار مشابه خودشان کار می کنند. بیرون آوردن یک دشمن، شکاف اکشن برای دشمنان باقیمانده را برای یک چرخش به سمت پایین‌تر می‌برد، که نشان‌دهنده عمل از دست رفته هیولای مرده است.

اگر قبلاً عجیب به نظر می رسد، کمربند ایمنی خود را ببندید. فقط عجیب تر می شود. نکته بعدی که در نبردها باید از آن آگاه بود، اشباع عناصر میدان جنگ است. هشت عنصر مجزا در بازی وجود دارد، از جمله استانداردهایی مانند زمین و هوا و همچنین برخی موارد کمتر رایج مانند astral. بسته به منطقه ای که در آن مبارزه می کنید (و دستکاری اشیاء نقشه خاصی که می توانند بیشتر عنصر خاصی را تولید کنند)، هر یک از هشت عنصر مقدار مشخصی اشباع در منطقه دارند.

 یک یا دو عنصر معمولاً بر روی نشانگر می درخشند، به این معنی که فراوان هستند. چهار یا پنج نبض بعدی به طور معمول و دو یا سه نبض آخر ضعیف و منقبض شده به نظر می رسند یا اصلا هاله ندارند که نشان دهنده تخلیه کامل است.

اکنون، هر حمله یا طلسمی که در نبرد انجام می‌دهید، حتی یک حمله فیزیکی ساده، از برخی عناصر مرتبط در میدان جنگ استفاده می‌کند. بنابراین مهم است که با شخصیت هایی که عناصر آنها در هر زمینه به وفور وجود دارد مبارزه کنید و از استفاده از شخصیت هایی که عناصر آنها کم است خودداری کنید. 

به عنوان مثال، حمله مداوم با کالینتز، که در حملات او از عناصر باد و اختری استفاده می شود، به تدریج این عناصر در طول نبرد کاهش می یابد و حملات او به تدریج ضعیف تر می شود. هنگامی که یک عنصر مورد نیاز به طور کامل تمام شود، آن حمله به سادگی قابل استفاده نیست. همچنین یک "عنصر" به نام رهبری وجود دارد که نشان دهنده وفاداری گروه به یکدیگر و کارآیی بعدی آنها در کار با یکدیگر به عنوان یک تیم است. 

بدون رهبری، آیتم ها را نمی توان استفاده کرد و سبک های مبارزه را نمی توان در طول نبرد تغییر داد. رهبری در طول زمان بسیار آهسته ایجاد می شود، اما پس از یک هزینه ممکن است چندین جنگ طول بکشد تا دوباره آن را بدست آورید.

وقتی نوبت به ضربه زدن به هیولاها و شروع آسیب رساندن می رسد، Magna Carta از کتاب بازی Shadow Hearts استفاده می کند، با یک سیستم فشار دادن دکمه زمان بندی شده بسیار شبیه به حلقه قضاوت مورد استفاده در آن بازی ها. بر روی یک حلقه سه دکمه در فواصل مساوی تنظیم شده است. با فشار دادن اولین دکمه، حلقه شروع به چرخش می کند. 

با عبور هر نماد از شبکه بالای حلقه، بازیکنان باید دکمه مربوطه را فشار دهند. اگر فشار دادن هر سه دکمه با موفقیت انجام شود، یک حمله رخ خواهد داد (این برای استفاده از اثرات شفابخش و buff یکسان است). حلقه به سرعت حرکت می کند و زمان بندی دقیق و نابخشودنی است، اما نوعی از ریتم را می توان بدون تمرین زیاد یاد گرفت که انجام آن را نسبتاً آسان می کند.

توجه به "امتیاز" هر مطبوعات موفق نیز مهم است. اگر "عالی، خوب، خوب" را دریافت کنید، حمله حداقل آسیب وارد می کند، اما اگر سه "بزرگ" را پشت سر هم به ثمر برسانید، به طور قابل توجهی بیشتر خواهد شد. همچنین این احتمال وجود دارد که در صورت انجام این کار، یک حرکت جدید باز شود. 

سبک های مختلفی در بازی وجود دارد که باید یاد بگیرید، و در حالی که برخی از سبک ها فقط یک حرکت دارند، اکثر آنها دو، سه یا حتی بیشتر دارند. البته هر حرکت قدرتمندتر از حرکت قبلی است. مگر اینکه بتوانید اغلب اوقات زمان بندی "عالی" داشته باشید، ممکن است هرگز نتوانید این حرکات قدرتمند بعدی را ببینید یا از آنها استفاده نکنید.

پس از باز شدن قفل حرکات دیگر، هر نبرد جدید با حرکت اصلی شروع می‌شود، اما تکمیل موفقیت‌آمیز آن برای باز کردن قفل حرکت بعدی در خط کافی است - لازم نیست دوباره به هر "بزرگ" در صف ضربه بزنید. هنگامی که به اوج سبک رسید، یک کاراکتر روی آن حرکت ثابت می ماند تا زمانی که از دست بدهد یا نبرد به پایان برسد. 

این باعث می‌شود تا عمق شگفت‌انگیزی از استراتژی وجود داشته باشد - آیا من با کالینتز همه چیز را قتل عام می‌کنم، یا او را به بهترین نحو کار می‌کنم و از ریث برای هک کردن دشمن دیگری استفاده می‌کنم، با کالینتز پشتیبان بهترین حرکتش برای زمانی که اوضاع زشت می‌شود؟ به یاد داشته باشید، حفظ عناصر برای شگفتی های بعدی بخش مهمی از بازی است.

به طور کلی، من سیستم نبرد را دوست دارم. در ابتدا، واقعاً دوست نداشتم که وقتی حلقه نبرد شروع به چرخیدن کرد، هیچ هشداری وجود نداشت - به X فشار می‌دادم تا "شروعش کند"، اما یک ثانیه بعد متوجه شدم که از آنجایی که اولین دکمه روی حلقه دایره بود، باید در عوض با آن شروع کرده اند. 

من همچنین مطمئن نبودم که بتوانم فقط از یک شخصیت در یک زمان استفاده کنم، اما از آنجایی که دشمنان با محدودیت های مشابهی روبرو هستند، به خوبی متعادل می شود و در واقع استراتژی مناسبی ایجاد می کند: شفا دادن یک عضو حزب به معنای هدر دادن یک چیز ارزشمند است. حرکتی که احتمالاً می توانست توسط فروشنده آسیب برای از بین بردن دشمن مورد نظر استفاده شود.

هنوز هم چیزهایی وجود دارد که من در مورد آن دوست ندارم - عمدتاً عدم تعادل های کوچک که فقط به این دلیل که مدت زیادی RPG بازی می کردم متوجه آنها می شوم. اما به طور کلی، اگر برای یادگیری سیستم وقت بگذارید، بد نیست و حتی گاهی اوقات می تواند نسبتاً سرگرم کننده باشد. 

متأسفانه توجه داشته باشید که علیرغم سیستم نوآورانه، از جنگ خسته شدم، عمدتاً به این دلیل که چقدر آهسته مجبور به حرکت بودم و در حالت احتیاط بودم. همچنین کمکی نمی‌کند که بسیاری از ماموریت‌های اولیه شما را بارها و بارها از همان مناطق بازدید کرده و مجدداً بازدید کنید، مدت‌ها پس از اینکه بهترین استراتژی را برای هر دشمن در آن منطقه انجام دادید و دیگر با هیچ یک از آن‌ها به چالش نکشید.

گرافیک بازی Magna Carta مگنا کارتا سونی 2

اگر چیزی در Magna Carta: Tears of Blood وجود داشته باشد که بدون هیچ شکی ثابت کند که سعی دارد مستقیماً با Final Fantasy X رقابت کند، باید گرافیک آن باشد. محیط‌های رندر سه‌بعدی همراه با زوایای ثابت دوربین برای طرفداران آن بازی آشنا خواهند بود، همانطور که بسیاری از طراحی‌های معماری و لباس‌های اکثر NPCها آشنا هستند. این به این معنی نیست که بازی خوب به نظر نمی رسد: بسیار زیاد است.

این یکی از معدود RPG های موجود است که از نظر کیفیت گرافیکی تقریباً می تواند با FFX و X-2 دست به دست هم بدهد. در هر مکان عملاً هیچ ژگی وجود ندارد و بافت شفاف و به خوبی طراحی شده است. مدل‌های شخصیت صاف و با شکوه جزئیات هستند و عموماً به شکل واقعی حرکت می‌کنند، به جز در چند سکانس اکشن، زمانی که یک شخصیت زورگیر به نظر می‌رسد که اصلاً زور نمی‌زند (آنها نمی‌توانند ظاهر فیزیکی یک موجود نیروی بزرگ را از بین ببرند. به دلایلی برای بدن انسان اعمال می شود).

توالی های CG پر جنب و جوش و با جزئیات هستند، غرق در ذرات و جلوه های نور. تنها مسئله‌ای که تا به حال به آن توجه کرده‌ام این است که عکس‌های نزدیک کمی از شخصیت‌ها در این فیلم‌ها وجود دارد، مخصوصاً در مورد حالت چهره. این نیز با فقدان نسبی گفتگوی گفتاری مرتبط است. 

این چیزی است که من آن را "سندروم افسانه اژدها" می نامم: یک بازی با داشتن کات سین های دقیق خود سعی می کند با Final Fantasy پا به پا شود، اما علیرغم کیفیت گرافیکی بالای فیلم ها، عدم وجود جزئیات انسانی باعث می شود آنها از قدرت کمتری برخوردار شوند. 

از آنچه می توانستند باشند. در همین حال، بسیاری از سکانس‌های مهم بین شخصیت‌ها در بازی اجرا می‌شوند، یا (مثل موردی که در مورد سقوط هواپیمای آزمایشی رخ داد) اصلاً انجام نمی‌شود، و در عوض به سادگی از طریق گفتگو توضیح داده می‌شوند.

حالا طراحی شخصیت... از کجا شروع کنم؟ از یک طرف قدردانش هستم. بیشتر شخصیت ها به خوبی فکر شده اند. آنها جالب و حداقل از نظر اسمی واقع گرایانه به نظر می رسند (تنه عظیم Eonis، من اینجا با شما صحبت می کنم). بسیاری از آنها حول یک تم رنگی کلی ساخته شده اند: Reith  به رنگ زرد، Eonis قرمز است، در حالی که ژنرال مرموز Agreian در سیاه و خاکستری است.

از سوی دیگر... کالینتز، اوه، مرد، کالینتز. وقتی لباس او را انتخاب کردند به چه چیزی فکر می کردند؟ من هرگز کسی نبوده‌ام که از طراحی شخصیت‌های زنانه در بازی‌های ویدیویی شکایت کنم - حتی ظاهر Testament را در Guilty Gear Isuka دوست داشتم. اما این حتی برای من خیلی زیاد است. او موهای نقره‌ای خوبی دارد - تا اینجا خیلی خوب است - اما آن‌ها با یک دم اسبی کوچک ساخته شده‌اند، نوعی که در یک حلقه کوچک پردار در پشت سر فرد می‌پاشد. بنابراین او برای شروع، این دم اسبی کوچک پردار و بسیار زنانه را بالای سرش بالا می‌آورد.

و سپس آنها با یقه آستین Cloud Strife و این شلوارهای عجیب و غریب که کم و بیش توسط آویز نگه داشته می شوند، رفتند - فضایی بیضی شکل از پوست در معرض هر یک از باسن کالینتز باقی می ماند. انحنای باسن او هم کمکی نمی کند. در نهایت، ساق پاها و پاها کاملاً عادی به نظر می رسند - شلوار به شکل سامورایی به سمت مچ پا گشاد می شود و او صندل های چوبی ساده را روی پاهایش می پوشد.

تأثیر کلی این است که او موهای لاستیک، باسن های جذاب و دمپایی زنگوله ای دارد. یک نقطه وجود دارد که حتی من در آن خط می کشم، و این همان است. نه تنها خیلی زنانه است (مخصوصاً با صدای عمیق و مردانه کالینتز)، بلکه به نظر خوب نمی رسد و برای هیچ کس خوب به نظر نمی رسد. اگر آتلوس تا آخر عمرم مرا محکوم کرده است که در مجامع انیمه و بازی اینگونه لباس پوشیده و چاق ببینم، هرگز آنها را نخواهم بخشید.

موسیقی و صداگذاری بازی Magna Carta

آهنگ افتتاحیه Magna Carta: Tears of Blood کاملاً بد است. به عنوان یک تصنیف پاپ آسیایی با صدایی بی گناه شروع می شود، اما به چیزی بسیار بدتر تبدیل می شود. اشعار مزخرف نیز کمک چندانی نمی کند. من وارد جزئیات وحشتناک نمی شوم. 

اگر تصمیم گرفتید بازی را انتخاب کنید، می توانید آن را برای خودتان بشنوید. خارج از آن، موسیقی بازی بسیار خوب است. هرگز آزاردهنده نیست و گاهی اوقات بسیار دوست داشتنی است. من و دوست دخترم نمی‌توانستیم تصمیم بگیریم که این طیف بین Shin Megami Tensei: Nocturne  و Chrono Cross کجاست، اما احتمالا بیشتر در مورد دومی است.

صدای کالینتز را هم دوست داشتم. لحن آن نسبتاً کم است، تا حدودی ظریف است و به خوبی با شخصیت، اگر نگوییم ظاهر، همنوع همخوانی دارد. با این حال، خارج از آن، متوجه شدم که صداگذاری در این بازی کاملاً بین "رنده" و "کاملاً وحشتناک" قرار دارد.

 تقریباً همه شخصیت‌ها به طرز باورنکردنی زایمان می‌کنند، و بسیاری از مواقع که قرار است شخصیتی احساسی به نظر برسد، به نظر می‌رسد که بچه‌ای را که از مدرسه به خانه می‌رفت و جلوی آینه می‌ایستاد و «خنده‌ی دیوانه‌کننده» خود را تمرین می‌کرد، گرفتند. این همه جوک ها را می ترساند تا آن را برای آنها ضبط کنند.

البته، هیچ احساسی نیز این زایمان را درمان نمی کند. کلمات در گروه‌های سه تا پنج نفری با مکث‌های یک تا سه ثانیه‌ای در میان گفته می‌شوند، صرف نظر از اینکه در جریان کلمات در آنجا وقفه‌ای طبیعی وجود دارد یا نه. همچنین کمکی نمی‌کند که هارن، یک پسر سیاه‌پوست جوان با قاب‌های نقره‌ای، مانند خوانندگان آهنگ اصلی «لاک‌پشت‌های نینجا جهش‌یافته» سفید به نظر می‌رسد. 

صدای او به سادگی با طبیعت و اعمال تند او سازگار نیست. من نمی گویم "شما باید کاری کنید که مرد سیاه پوست سیاه به نظر برسد." تنها چیزی که می‌گویم این است که آنها باید او را بیشتر شبیه کسی می‌کردند که از درون با عصبانیت از هم پاره می‌شود، نه شبیه کسی که هفته آینده در دانشگاه بورینگ آماده می‌شود یک سخنرانی آموزنده درباره بلغور جو دوسر داشته باشد.

بنابراین، ما موسیقی خوب و صداگذاری بد داریم. خوشبختانه صدای کالینتز (در حالی که به سختی می توانم آن را بی نقص بنامم) صدایی است که بیشتر از همه می شنوید و اتفاقا یکی از بهترین های بازی است. همچنین لازم به ذکر است که جلوه‌های صوتی در نبرد می‌توانند واقعاً باحال باشند و وزن خوبی برای آن‌ها داشته باشند که حس قدرت آنها را القا می‌کند. به طور کلی، به جز صدای تیره و تار، Magna Carta بسیار خوب به نظر می رسد... یک بار که از آن آهنگ آغازین رد شوید.

جمع بندی

من هنوز به طور کامل Magna Carta را شکست نداده ام، اگرچه احساس می کنم در پایان هستم. چهل ساعت طول کشید تا به جایی که هستم برسم. البته برخی از آن زمان به دلیل حرکت آهسته در حالت احتیاط در اطراف سیاه چال ها و مواردی از این دست بود. تعداد زیادی ماموریت جانبی و چیزهای اضافی نیز وجود دارد، از جمله ماموریت‌های آهنگری مختلف برای ایجاد برخی از بهترین تجهیزات بازی که ممکن است زمان زیادی طول بکشد.

هیچ چیزی مانند بازی بلیتزبال Final Fantasy X وجود ندارد، چه از نظر طول و چه از نظر سرگرمی. با این حال، زمینه های زیادی برای پوشش وجود دارد، و داستان بسیار جذاب است، اگر نه دقیقاً تازه. برای قیمت هنگفت 54.99 دلار، برای من توصیه کردن آن دشوار است. 

هیچ دلیلی برای پرداخت 5 دلار بیشتر از میانگین برای این بازی وجود ندارد. هنگامی که به مرز 49.99 دلار سقوط کرد، خریدی شایسته برای طرفداران این ژانر خواهد داشت. با این حال، افرادی که عموماً به آن علاقه مند هستند، احتمالاً احساس نمی کنند که ارزش پول خود را با آن قیمت به دست آورده اند، با این حال، با توجه به ارائه ضعیف داستان و گفتگو، و سیستم مبارزه، که حتی با سال های گذشته به اندازه کافی تجربهRPG سخت است. 

بیایید ساده باشیم: فاینال فانتزی، این نیست. داستان به خوبی روایت نمی شود و شخصیت ها آنقدرها هم دوست داشتنی نیستند. اما با سیستم رزمی عجیبی که در Magna Carta: Tears of Blood  یافت می شود، علاوه بر اینکه یک دویدن نیز هست، دارای امتیازاتی است. برای اکثر مردم بسیار پیچیده است که هرگز از آن لذت ببرند، و اگر می خواهید تعادل را به جای دیگری نگاه کنید. اما خوب یا بد، این تنها ادعای واقعی بازی برای تمایز است، و بد نیست، اگر آن را بفهمید.

من حدس می‌زنم که می‌توان این را در مورد کل بازی گفت - که بد نیست، وقتی همه چیز را به دست بیاورید. با وجود داستان گویی ضعیف، من در نهایت به کالینتز اهمیت می دهم. مگنا کارتا با یک شخصیت اصلی دلسوز و داستانی که حداقل شامل شگفتی‌ها می‌شود، از ستون فقرات مناسبی برخوردار است که نبردهای جالب خود را از طریق آن می‌توان به نمایش گذاشت. و گرافیک واقعاً بسیار خوب است، حتی اگر کالینتز شبیه یک کابوس مد به نظر برسد. در حالی که نمی‌توانم Magna Carta: Tears of Blood را بالاترین توصیه‌ام بدانم، آن را برای طرفداران ژانر RPG توصیه می‌کنم.