خرید بازی Fable 2 Game of The Year Edition XBOX 360 ایکس باکس 360

معرفی بازی Fable 2

Fable II یک بازی ویدیویی اکشن نقش‌آفرینی محصول سال ۲۰۰۸ است که توسط Lionhead Studios توسعه یافته و توسط Microsoft Game Studios برای Xbox 360 منتشر شده است. این بازی دومین قسمت از سری بازی‌های Fable و دنباله‌ای بر Fable سال ۲۰۰۴ است. داستان در سرزمین خیالی Albion، ۵۰۰ سال پس از بازی اول، اتفاق می‌افتد.

بار دوم است؟

اگر تا به حال اسم Fable یا دنباله‌اش را نشنیده‌اید، مطمئناً در پنج سال گذشته نسبتاً در صحنه بازی بوده‌اید. اما اگر حتی نام پیتر مولینیو هم برایتان آشنا نیست، قطعاً به مرور تاریخ چند دهه اخیر نیاز دارید.

برای کسانی که توجه نمی‌کنند، یادآوری این دو نام و دلیل پیوند ناگسستنی آنها ارزشمند است: مولینیو کسی نیست جز طراح بازی بریتانیایی که پشت چندین بازی ویدیویی بسیار موفق مانند Populous و Black & White و البته اولین Fable است که در سال ۲۰۰۴ برای Xbox و بعداً برای PC منتشر شد.

Fable تا مدت‌ها به عنوان نوعی "بومرنگ" به یاد خواهد ماند که به طرفداران سرسخت و خالق آن ضربه زد: مولینیو با این عنوان، "دیدگاه" شخصی و اصیل خود را از یک بازی نقش‌آفرینی (که در مرحله جنینی Project Ego نامیده می‌شد) دنبال می‌کرد، که نوید ویژگی‌های شگفت‌انگیز و کاملاً پیشرفته‌ای را می‌داد. 

متأسفانه، وقتی این عنوان روی کنترلر آزمایش شد، بسیاری از ویژگی‌هایی که تا آن زمان با عجله اعلام شده بودند را نداشت. به همین دلیل، با وجود شایستگی‌ها و اصالت بی‌چون‌وچرای آن، موضوع ارزیابی‌ها و انتقادات بحث‌برانگیزی قرار گرفت، که عمدتاً به دلیل انتظار (یا هیجان) عظیمی بود که ایجاد کرده بود، که تا حدی از بین رفت.

دقیقاً چهار سال بعد، مولینیو و استودیوهای Lionhead او دوباره با Fable II به این عرصه بازگشته‌اند؛ این بازی بیش از یک دنباله به معنای دقیق کلمه، ناگزیر "فرصتی دوباره" برای نشان دادن خوب (و عملی) بودن ایده اصلی است.

تریلر بازی Fable 2 Game of The Year Edition ایکس باکس 360

باید گفت که با توجه به اظهارات گزاف و بیش از حد مفصلی که با توسعه بازی همراه بود، به نظر نمی‌رسد که درس، حداقل از نظر ایجاد هیجان، به طور کامل جذب شده باشد. قضاوت در مورد اینکه آیا آنها بار دیگر خیلی عجول بوده‌اند یا خیر، بر عهده کاربر است. انجام یک تحلیل عینی و بی‌طرفانه بر عهده ماست.

زندگی به عنوان یک قهرمان

قرار دادن Fable II در یک ژانر خاص دشوار است و ما واقعاً اهمیتی نمی‌دهیم. بازی‌های نقش‌آفرینی اکشن، ماجراجویی‌های سوم شخص و بازی‌های آزاد، همگی تقریب‌های بی‌فایده‌ای هستند؛ آنچه مهم است این است که روح و نیت Fable یک بازی نقش‌آفرینی به معنای واقعی کلمه باشد، حتی اگر از آنچه که "اصول" این ژانر در بازی‌های ویدیویی در نظر گرفته می‌شود، همانطور که بعداً خواهیم دید، فاصله بگیرد.

در واقع، مانند بازی اول، ایده اصلی این است که بازیکن در دنیای خیالی Albion یک قهرمان را تجسم کند و اجازه دهد اعمال و اراده آزاد ما ظاهر، اخلاق، شهرت، تاریخ، روابط اجتماعی و حتی خود جهان را شکل دهد. این به یک شخصیت اصلی تبدیل می‌شود که می‌تواند هزاران جنبه مختلف و منحصر به فرد را برای هر بازی به خود بگیرد، از زخم‌های به جا مانده از نبرد گرفته تا ساختاری که توسط رذایل و تمرینات بدنی تعیین می‌شود، تا ظاهری کلی که منعکس کننده اخلاق و پاکی ما خواهد بود و بر رفتار مردم Albion نسبت به ما تأثیر می‌گذارد.

بار دیگر، ماجراجویی ما، ۵۰۰ سال پس از وقایع Fable، در لباس یک کودک آغاز خواهد شد. یک فصل مقدماتی کوتاه، علاوه بر آشنایی ما با مکانیک‌های اولیه بازی، به ما کمک می‌کند تا اولین انتخاب از میان انتخاب‌های بسیار مهم را انجام دهیم که نه تنها برای ما، بلکه برای تمام آلبیون عواقبی خواهد داشت، همانطور که با یک پرش زمانی چند ساله متوجه خواهیم شد.

از اینجا، ماجراجویی اصلی واقعی قهرمان ما آغاز می‌شود، که اگرچه چندان بدیع یا پیچیده نیست، اما با شدت فزاینده‌ای به ما کمک می‌کند تا ارتباط عمیقی با دنیای فیبل، شخصیت‌های اصلی آن و "خود دیگر" مجازی خود برقرار کنیم. از سوی دیگر، ساختار بازی ما را مجبور به دنبال کردن این مسیر واحد نمی‌کند؛ در واقع، کاملاً برعکس است.

 از همان ابتدا، با مجموعه‌ای کامل از "ماموریت‌های فرعی" - که به دلخواه و در نتیجه رویدادهای خاص فعال می‌شوند - با عمق و تنوع قابل توجه، و همچنین "حواس‌پرتی‌های" دیگری که بیشتر به کاوش مربوط می‌شوند، مانند جستجوی صندوقچه‌ها، کلیدها، درها و انواع مختلف اسرار، مواجه خواهیم شد. عملاً غیرممکن است که از داستان اصلی منحرف نشویم و این امر طول عمر بازی را تا حد زیادی افزایش می‌دهد.

تکمیل تجربیات ممکن در دنیای Lionhead، مجموعه‌ای کامل از تعاملات «اجتماعی» با دنیای وسیع NPCها (شخصیت‌های غیر قابل بازی) است، از جمله ایجاد یک یا چند خانواده، رابطه جنسی، کار، خرید و فروش املاک و مستغلات، قمار یا جستجوی «شهرت».

قهرمان همه‌کاره

ویژگی‌هایی که تاکنون در موردشان صحبت کردیم، اساساً مشابه نسخه قبلی هستند و در واقع، آن‌ها مواردی هستند که بیشترین ویژگی پروژه مولینکس را تشکیل می‌دهند.با این حال، جنبه‌های دیگر تکامل یافته‌اند و در میان آن‌ها نمی‌توانیم از سیستم مبارزه چشم‌پوشی کنیم. در Fable II، سه دکمه اصلی به مبارزه اختصاص داده شده‌اند: یکی برای سلاح‌های سرد، یکی برای سلاح‌های دوربرد و آخرین دکمه برای جادوها.

تریلر بازی Fable 2 Game of The Year Edition XBOX 360

ممکن است این یک انتخاب نامطلوب به نظر برسد که بازیکن را به فشردن خسته‌کننده و بی‌وقفه دکمه‌ها محکوم می‌کند و مراحل اولیه بازی نیز این موضوع را تأیید می‌کند، اما در واقعیت، مجموعه‌ای از تغییرات هوشمندانه، عمق بسیار بیشتری به مبارزه می‌دهد.در واقع، می‌توان تجربه کسب شده در سه دسته قدرت، مهارت و اراده (مرتبط با سه نوع حمله) را برای تقویت شخصیت خود و در نتیجه گسترش گزینه‌های عملی خود صرف کرد.

بنابراین قهرمان قادر خواهد بود با سلاح‌های سرد (با استفاده از دکمه تکی که با فشار طولانی، فشار ریتمیک یا در ترکیب با چوب دستی در دسترس است) دفع حمله، حملات غیرقابل دفع، کمبوها و ضدحمله‌ها را انجام دهد، همچنین با کمان‌های پولادی و تپانچه‌ها، هدف‌گیری، زوم و هدف قرار دادن اعضای بدن دشمنان را انجام دهد.

 داستان طلسم‌ها در Fable 2 Game of The Year Edition متفاوت است: هشت طلسم در دسترس است (اگرچه همه آنها بسیار شبیه به هم هستند) که در پنج سطح قدرت فزاینده تسلط دارند. پس از اینکه تصمیم گرفتید از کدام یک در نبرد استفاده کنید، می‌توانید دکمه اختصاصی را برای "شارژ" طلسم‌ها از سطح یک به سطح پنج فشار دهید تا طلسم انتخاب شده آزاد شود و همچنین می‌توانید از چوب دستی برای حمله به یک هدف خاص به جای حمله به مناطق اطراف استفاده کنید.

پس از باز شدن اولین پاورآپ‌ها، مبارزه به طور قابل توجهی متنوع‌تر و سرگرم‌کننده‌تر می‌شود، که این امر به لطف سیستم تجربه‌ای که "طراحی رقص" و استفاده از توانایی‌های مختلف را پاداش می‌دهد، امکان‌پذیر است.

متأسفانه محدودیت‌های این ساده‌سازی بیش از حد، پس از گذشت چند ساعت مشخص، زمانی که الگوهای حمله شما کهنه می‌شوند و عدم تعادل خاصی که به نفع استفاده از سلاح‌های سرد است، آشکارتر می‌شود؛ قدرتمندترین جادوها به زمان شارژ بسیار طولانی نیاز دارند و سلاح‌های دوربرد در برابر دشمنانی که اکثراً در نبردهای سرد به صورت دسته جمعی به شما حمله می‌کنند، کاربرد کمی دارند.

گم شدن غیرممکن است

یکی دیگر از حوزه‌هایی که Fable II تلاش می‌کند در آن راه‌حل‌های جایگزین پیدا کند، «جهت‌گیری» بازیکن است. نقشه استاندارد با «رادار» همراهش که در ده‌ها بازی به آن عادت کرده‌ایم، با یک سگ مفید و یک رد طلایی همه‌جا حاضر (اما در صورت تمایل، غیرفعال) جایگزین شده است که همیشه مسیر صحیح برای تکمیل ماموریت فعال را نشان می‌دهد و در نتیجه صفحه را از هرگونه حواس‌پرتی دیگر آزاد می‌کند.

 در این مورد، بهترین دوست انسان، بهترین دوست شکارچی گنج از آب در می‌آید، زیرا وظیفه اصلی آن، فراتر از ماهیت صرفاً «صحنه‌پردازی» آن، یافتن صندوقچه‌ها و گنج‌های مدفون از هر نوع است، و ثانیاً، هشدار دادن به شما در مورد حضور دشمنان و کمک به شما، در هر کجا که ممکن باشد، در نبرد.این قطعاً جزء اساسی تجربه نیست، اما باید به عنوان یک انتخاب طراحی بدیع و هوشمندانه مورد قدردانی قرار گیرد.

مسیر ذکر شده نیز هوشمندانه معرفی شده است، از بسیاری جهات ضروری است، حتی اگر باعث تعجب بسیاری از افراد شود؛ اما نمی‌توانیم فراموش کنیم که چنین راه حلی تنها به دلیل فقدان عجیب یک نقشه کلی از آلبیون ضروری است. می‌توان طرحی ساده از منطقه‌ای که در آن هستیم را دید، البته فقط در منوی مکث، اما هرگز درک کاملی از نحوه اتصال این مناطق به یکدیگر یا حتی اینکه چه مقدار و کدام بخش از جهان برای کاوش باقی مانده است، نخواهیم داشت.

 برای تأکید بر این حس «بیگانگی» که ما را به استقبال از «خط نجات» همیشه در صورت نیاز سوق می‌دهد، این گزینه وجود دارد که مستقیماً از منوی مکث، فوراً به هر نقطه‌ای روی نقشه سفر کنیم یا به طور خودکار برای تکمیل یک مأموریت به نزدیکترین نقطه منتقل شویم؛ یک ویژگی خوشایند از برخی جهات اما همچنین بسیار نامناسب، که تقسیم آلبیون به چندین منطقه کلان به ظاهر نامرتبط را بیشتر برجسته می‌کند. 

بسیاری از خوانندگان از انتخاب بحث در مورد بحث‌برانگیزترین جنبه‌های تلاش جدید مولینکس که تقریباً به طور غیرمستقیم مطرح شده‌اند، شگفت‌زده خواهند شد: سیستم تعامل NPC مبتنی بر حالات و ویژگی‌های منحصر به فرد هر شخصیت، توانایی کار برای امرار معاش، تشکیل خانواده و حتی فرزندآوری یا ورود به بازار املاک و مستغلات، و همچنین تأثیری که قرار است رفتار ما بر کل آلبیون، چه از نظر اجتماعی و چه از نظر مادی، داشته باشد.

در حالی که شاید زمان محدود موجود برای بررسی برای درک کامل این ویژگی‌ها کافی نباشد، باید از وجود یک ناهماهنگی اساسی در بسیاری از ویژگی‌های ذکر شده ابراز تاسف کنیم. واضح است که همه این ویژگی‌ها به تنوع و طول عمر بازی، پتانسیل نقش‌آفرینی استثنایی آن و عنصر همیشگی طنز بسیار موفق و سرگرمی شاد آن کمک زیادی می‌کنند.

 با این حال، اگر توجه خود را به سطحی صرفاً بازیگوشانه‌تر معطوف کنیم، هرگز عمق و پیاده‌سازی در مکانیک‌های بازی نخواهیم یافت که به هیچ وجه تجربه را فراتر از آنچه قبلاً در Fable دیده‌ایم، بازتعریف کند. برای مثال، کارهای موجود چیزی بیش از فشردن یک دکمه «زمان‌بندی‌شده» به شیوه‌ای خسته‌کننده و تکراری مانند یک کار واقعی نیستند، و ایجاد خانواده با فرزندان فرآیندی ساده و پیش پا افتاده است، همانطور که در توسعه‌های بعدی وجود ندارد.

همچنین به نظر نمی‌رسد که بتوانیم از چنین روال‌های هوشمندانه یا آزادی عمل و تعامل صحبت کنیم که یک بازیکن باتجربه را شگفت‌زده کند؛ رفتار NPCها توسط تعدادی متغیر کاملاً شفاف کنترل می‌شود که می‌توانند به صورت مکانیکی توسط بازیکن تحت تأثیر قرار گیرند، و با پیشرفت بازی، کاملاً مشخص می‌شود که نسبت‌های عمل/اثر به هیچ وجه جهانی نیستند و اگرچه بیشتر از همیشه هستند، اما به مناطق خاصی محدود می‌شوند.

زنده باد آلبیون

هنگام بحث در مورد Fable II از منظر بصری و فنی، ارزش دارد که با نتیجه‌گیری شروع کنیم: کار Lionhead Studios آنقدر شایسته و محکم است که در کار دشوار «تعلیق ناباوری» در بیننده/بازیکن و منحرف کردن توجه آنها از جنبه‌های فردی که این بسته را تشکیل می‌دهند، مانند چندضلعی‌ها، بافت‌ها و انیمیشن‌ها، موفق می‌شود.

چیزی که هنگام تعامل با دنیای آلبیون برجسته می‌شود، فضای لذت‌بخش و سرزندگی افسانه‌ای است که به لطف سبکی شاید سوال‌برانگیز اما بسیار شخصی و محیط‌های متنوع و شخصیت‌پردازی‌شده که با دقت آشکاری ساخته و پرداخته شده‌اند، به چشم می‌آید.

نکات برجسته گرافیکی بدون شک پالت رنگی زنده و پر جنب و جوش و مهم‌تر از همه، سیستم نورپردازی عالی و کاملاً پویا است که با ترکیبی از جلوه‌های ذرات و سطوح (به‌ویژه آب)، Bloom و HDR پشتیبانی می‌شود و مناظری از زیبایی بصری نادر را در هر ساعت از روز یا شب بازآفرینی می‌کند.

نقص‌ها توسط چنین فضای کلی دلپذیری پنهان می‌شوند، اما با این وجود وجود دارند: به‌ویژه بخش بافت، از کیفیت بسیار متناقضی رنج می‌برد، شاید به دلیل انتخاب هنری ناقص، که بین واقع‌گرایی و افسانه‌مانندی در نوسان است.

امتیاز کلی همچنین به دلیل برخی بی‌نظمی‌ها در بسیاری از جنبه‌های کوچک، از انیمیشن‌های ضعیف شخصیت اصلی گرفته تا تعامل او با آب، و به طور کلی‌تر، مجموعه‌ای از اشکالات جزئی اما آزاردهنده گرافیکی و سایر موارد که به حضور تقریباً مداوم شخصیت‌ها، اشیاء و محیط‌های همپوشانی منجر می‌شود، مورد انتقاد قرار گرفته است: همه عناصری که شایسته چنین محصول بزرگ و جاه‌طلبانه‌ای نیستند.

همچنین شایان ذکر است که تقسیم دنیای Fable II به مناطق جداگانه: این انتخاب، افقی تقریباً بی‌نهایت (البته با کمی پاپ‌آپ) و محیط‌های بسیار بزرگی را فراهم می‌کند که سرانجام می‌توان آزادانه‌تر در آنها کاوش کرد، حتی اگر هنوز اساساً مبتنی بر مسیرهای از پیش تعیین‌شده و گاهی مرزهای غیرقابل عبور دلخواه باشند. متأسفانه، نکته منفی، زمان بارگذاری بین مناطق است که چند ثانیه طول می‌کشد، که به نظر ما قطعاً بی‌مورد بود.

هیچ RPG بزرگی بدون موسیقی متن عالی کامل نیست و Fable II نیز در این زمینه ناامیدکننده نیست و از نسخه قبلی خود پیروی می‌کند. گذشته از تکرار تم خارق‌العاده‌ی دنی الفمن، موسیقی متن به طور مداوم قطعات الهام‌بخش و خاطره‌انگیزی را به نمایش می‌گذارد که به طور کامل با جلوه‌های بصری جفت می‌شوند، و تنها نقص آنها به طور متناقضی این است که بیش از حد "در پس‌زمینه" باقی می‌مانند.

از سوی دیگر، کار عظیم دوبله‌ی دیالوگ‌های بی‌شمار NPC به ایتالیایی، ستودنی به نظر می‌رسد اما کمی کمتر موفق بوده است، عمدتاً به دلیل تفسیری که گاهی اوقات بیش از حد "ملودرام" و اغراق‌آمیز است و باعث می‌شود برخی از مکالمات کمی خارج از متن به نظر برسند.

اگر تحلیل انجام شده تاکنون بیش از حد سرد و ایرادگیر به نظر رسیده است، نگران نباشید: زمان آن رسیده است که با صدای بلند و واضح اعلام کنیم که Fable II یکی از آن عناوینی است که شما را عاشق خود خواهد کرد. این یک بازی نقش‌آفرینی غیرمعمول است و از برخی جهات، «افراطی» تا جایی که همه به یک اندازه از آن استقبال نمی‌کنند، اما شکی نیست که ماجراجویی در سرزمین مسحور شده‌ی آلبیون، قلب بسیاری از بازیکنان را با شدتی که مستقیماً متناسب با زمانی است که به آن اختصاص می‌دهند، تسخیر خواهد کرد.

جالب است بدانید که به نظر ما، چیزی که بیش از همه برای همه مخاطبان جذاب خواهد بود، علی‌رغم ماهیت «انقلابی» دیدگاه مولینکس، پایبندی آن به «کلاسیک‌ترین» ویژگی‌های هر RPG قابل احترام است: یعنی خلق دنیایی غوطه‌ور، زنده و باورپذیر، توانایی رشد و شخصی‌سازی شخصیت اصلی (البته به روش اصلی معمول Fable) و مجموعه‌ای فراوان از ماموریت‌ها، ماموریت‌های فرعی و اسرار برای کشف. تمام ویژگی‌های منحصر به فرد یا تازه معرفی شده دیگر، در حالی که به عنوان یک «غذای جانبی» برای ایجاد یک غذای منحصر به فرد و خوش طعم برای ذائقه‌های خاص عمل می‌کنند، مستعدترین گزینه برای نظرات ذهنی بسیار متنوع نیز هستند.

به نظر ما، Fable II اساساً در برابر دو ملاحظه منفی آسیب‌پذیر است، که اولین مورد، شباهت شدید بسیاری از مکانیک‌های آن به نسخه قبلی‌اش است، تا جایی که شاید بتوانیم آن را یک «کپی زیبا» بنامیم.اگر نوآوری‌های معرفی‌شده و فقدان عمق ذاتی در تنوع عظیم اقدامات موجود برای بازیکن را در نظر بگیریم، نمی‌توانیم از تشخیص مشکل دوم بازی خودداری کنیم: ساده‌سازی بیش از حد و سهولت تجربه.

در Fable II، شما (به معنای واقعی کلمه) هرگز نمی‌میرید؛ همیشه می‌دانید کجا بروید و می‌توانید فوراً به آنجا برسید؛ سیستم مبارزه، درخت مهارت و تنوع جادوها کاهش یافته است، همانطور که انواع سلاح‌ها و لباس‌ها نیز کاهش یافته‌اند؛ دستکاری NPCها به دلخواه یک عمل ساده و مکانیکی است، همانطور که ازدواج با هر کسی که می‌خواهیم و بچه‌دار شدن و غیره؛ به طور خلاصه، به اندازه کافی وجود دارد تا دسته خاصی از کاربران را که به دنبال چالش و عمق بیشتری هستند که در سایر نمایندگان این ژانر به آن عادت کرده‌ایم، تا حدودی ناامید کند.

جمع بندی

نسخه FABLE 2 تجزیه و تحلیل شد. XBOX 360. Fable II یک بازی تقریباً ضروری است: آن را دوست داشته باشید یا از آن متنفر باشید، اما به سادگی یکی از بهترین بازی‌های نقش‌آفرینی سال‌های اخیر است، و نه تنها این. به لطف هنر، گرافیک و صدای باکیفیت، ماندگاری بی‌نهایت و ویژگی‌های منحصر به فرد شناخته‌شده‌اش، آخرین اثر مولینیو موفق می‌شود بازیکن را در یک ماجراجویی واقعاً افسانه‌ای مجذوب و درگیر کند، تا جایی که برخی از نقص‌های جزئی را تحت الشعاع قرار می‌دهد. 

با این حال، با توجه به شباهت‌های چشمگیر آن با قسمت اول و تمرکز بیش از حد بر «همه» آن، این خطر وجود دارد که نتواند آن دسته از گیمرهای «سخت‌کوش» را که به مؤلفه «رابطه‌ای» حساسیت کمتری دارند و ژانر نقش‌آفرینی عمیق‌تری را از جهات دیگر ترجیح می‌دهند، متقاعد کند.