خرید بازی Bioshock 2 XBOX 360 ایکس باکس 360

معرفی بازی Bioshock 2 XBOX 360

بازی BioShock 2 یک بازی ویدیویی تیراندازی اول شخص است که توسط 2K Marin توسعه یافته و توسط 2K Games منتشر شده است. این بازی در تاریخ 9 فوریه 2010 برای پلی‌استیشن 3، ویندوز و ایکس‌باکس 360 در سراسر جهان منتشر شد؛ Feral Interactive نسخه OS X آن را در 30 مارس 2012 منتشر کرد.

این کشف دوباره‌ی آرت دکو بود. درباره‌ی آرمان‌های سیاسی بود، درباره‌ی اصول فلسفی - بایوشاک، بیش از هر چیز، یک نقاشی تعاملی بود که به بیننده‌اش بینش‌ها و اعماق خلاقیت انسانی را نشان می‌داد. و البته، یک بازی هم بود. یک بازی تیراندازی اول شخص با سلاح‌های متعارف و توانایی‌های جادویی. دو سال و نیم بعد، یک "2" پشت نام این شاهکار وجود دارد. اما آیا جانشینی می‌تواند حتی راه او را دنبال کند؟

رشته‌های مالیخولیایی دوربین را به یک پنل باریک و برنزی رنگ می‌برند. در مرکز آن، یک سیاه‌چاله به نیستی آشکار منتهی می‌شود. دختری از تاریکی به سمت من می‌خزد، به من لبخند می‌زند، مرا "بابا" صدا می‌زند. در آینه، دست کوچکش را می‌بینم که مرا به سمت دری روشن می‌کشد. چهره‌ام را نمی‌شناسم؛ لباس غواصی سنگینم مرا به یک هیولای فلزی بی‌نام تبدیل می‌کند. 

ناگهان، صدای جیغ دختر را می‌شنوم. من به دنبال او می‌دوم، سه نفر از اسیرکنندگانش را می‌کشم، اما توپی هیپنوتیزم‌کننده به من برخورد می‌کند که کنترل بدنم را از من سلب می‌کند. سپس مادر دختر به من نزدیک می‌شود و به من دستور می‌دهد که زانو بزنم. باید کلاه ایمنی‌ام را بردارم و اسلحه‌ای را به سمت سرم نشانه بگیرم. آخرین چیزی که از این دنیا می‌بینم چشمان وحشت‌زده دخترم است...

غریبه‌های آشنا

دو سال و نیم پیش، بازیکن وارد کلان‌شهری شد که مانند بنای یادبودی از سبک باروک مدرن، بر بستر دریا ساخته شده بود. از آنجا که اکثر ساکنان آن مانند حیوانات وحشی در خیابان‌های ویران شده غوغا می‌کردند، تاریخ شهر به تدریج از طریق ضبط‌های نوار رمزگشایی شد. برای کسانی که از نزدیک گوش می‌دادند و تماشا می‌کردند، دیوارها به تدریج پر از زندگی می‌شدند. آنها به نمایشگاهی تبدیل شدند که یک بار در قرن اتفاق می‌افتد، زیرا صدای قدرتمند سازنده آنها، اندرو رایان، ایدئولوژی سیاسی خود را به یک آرمان مذهبی ارتقا داد. یک رویا. یک راز. یک اثر هنری. وجد!

تریلر بازی Bioshock 2 ایکس باکس 360

اما این نمایشگاه مدت‌ها پیش به پایان رسید. امروز، این صحنه فقط به عنوان صحنه‌ای برای پرده دوم مجموعه بایوشاک عمل می‌کند. امروز، قرار نیست مناظر زنده باشند - در Bioshock 2، حیوانات وحشی و معدود افراد عاقل هستند که کانون توجه قرار می‌گیرند. چرا که نه؟ پس‌زمینه باشکوه نیازی به توضیح بیشتر ندارد...

نماهای غم‌انگیز

حداقل: از دیدگاه روایی، منطقی است. شخصیت اصلی جدید، رپچر را خانه خود می‌نامد - حتی اگر نداند چرا ده سال پس از "خودکشی" خود، هشت سال پس از وقایع پرده اول، ناگهان از مرگ برمی‌خیزد. چه کسی او را بیدار کرده است؟ آیا دخترش از طریق تله‌پاتی با او ارتباط برقرار می‌کند یا فقط یک رویا است؟ و چرا مادرش، روانکاو سوفیا لمب، مردم شهر را علیه او تحریک می‌کند؟

از آنجا که ما بار دیگر در تاریکی دست و پا می‌زنیم و بخش بزرگی از طرح داستان را از خاطرات شفاهی می‌فهمیم، طبیعتاً ریشه‌های روایی را تشخیص می‌دهیم. با این حال، در جایی که توسعه‌دهندگان فیلم اول را مانند یک تریلر معمایی تنظیم کرده بودند، این بار از عناصر مشابه فقط به عنوان یک قلاب استفاده می‌کنند. هیچ پیچش داستانی چشم‌نوازی وجود نخواهد داشت، هیچ پایان غافلگیرکننده‌ای.

 داستان ساده‌ای وجود دارد که بر شخصیت‌ها - احساسات و روابط آنها با یکدیگر - تمرکز دارد. تصمیم خوبی است! احساسات در یک بازی پیچیده و گیج‌کننده گم می‌شوند. 2K Marin با قاطعیت استثنایی در برانگیختن احساسات کوچک و بزرگ به این شکل موفق عمل می‌کند.

 در حالی که آنها از نظر روایی Rapture را نادیده می‌گیرند، از ظاهر غم‌انگیز محیط ناامیدکننده آن به خوبی استفاده می‌کنند. علاوه بر این، با روشن کردن ارتباط بین بازیکن و دخترشان، آنها حتی بینش عمیقی از رابطه بین Little Sisters و محافظان آنها، Big Daddies، که در بازی بسیار محوری است، ارائه می‌دهند.

پیوندهای خانوادگی پدر بزرگ. حتی بیشتر از معماری باشکوه، آنها نمادهای رپچر هستند. یکی بدون دیگری غیرقابل تصور است. بنابراین جای تعجب نیست که غول‌های غران این بار در مرکز صحنه قرار می‌گیرند - که یکی از آنها حتی نقش اصلی را ایفا می‌کند. آنها دایناسورها را در لباس‌های غواصی عظیم می‌کوبند و هر مهاجمی را که خیلی به خواهران کوچک نزدیک شود، با نیروی رزمی دفع می‌کنند. 

علامت تجاری آنها یک مته عظیم است که در ابتدا برای ساخت رپچر در نظر گرفته شده بود. اکنون آنها از آن به عنوان یک سلاح وحشتناک برای نبرد نزدیک استفاده می‌کنند. اما چگونه می‌توان مردی را وادار کرد که اینقدر بی‌قید و شرط به دختران متعهد شود و در بدترین حالت، حتی خود را فدا کند؟ این یکی از سوالاتی است که Bioshock 2 به آن می‌پردازد.

تریلر گیم پلی بازی Bioshock 2 ایکس باکس 360

نسخه قبلی صرفاً نشان داد که چرا خواهران کوچک باید در وهله اول محافظت شوند: مقصر اعتیاد بسیاری از مردم به آدام است - ماده‌ای که فقط توسط دختران تولید می‌شود. با این حال، انگلی که این فرآیند را آغاز می‌کند، باعث می‌شود خواهران کوچک خون تازه درگذشته را نیز بنوشند. و بنابراین، وقتی که آنها در خیابان‌های رپچر به دنبال جستجوی بیمارگونه خود برای غذا هستند، جانشان همیشه در خطر است.

اعتیاد غیرقابل کنترل

حالا بازیکن می‌تواند از این منظره لذت ببرد، می‌تواند نبرد بین معتادانی به نام اسپلایسرها و بیگ ددی را از فاصله‌ای امن تماشا کند - البته اگر آدام به عنوان پول رایج پلاسمیدها نیز عمل نمی‌کرد. چنین پلاسمیدها اصلاحات ژنتیکی هستند که با آنها فرد می‌تواند پیچ‌های انرژی یا انفجارهای آتش شلیک کند، دسته‌های زنبور را به سمت دشمنان خود پرتاب کند، حریفان را منجمد کند یا هولوگرام‌ها را به عنوان وسیله‌ای برای انحراف قرار دهد.

 پلاسمیدها، که به طور غیرمستقیم آدامِ خواهران کوچک هستند، بقای بازیکن را در رپچر تضمین می‌کنند - بقایی که محافظان دختر باید با جان خود بهای آن را بپردازند.در آخر، آدام به عنوان پول رایج برای داروهای نیروبخش عمل می‌کند که توانایی‌های غیرفعال بی‌شماری را اعطا می‌کنند. آنها هک کردن را آسان‌تر می‌کنند.

بیگ ددی بودن چگونه است؟ این یکی از سوالاتی است که Bioshock 2 به بررسی آن می‌پردازد. از برجک‌های اسلحه یا گاوصندوق‌ها، کاهش قیمت مهمات، تبدیل الکل به یک عامل شفابخش، سریع‌تر دویدن شخصیت اصلی یا نامرئی شدن او، و ارسال شوک الکتریکی هنگام برخورد در نبرد نزدیک. پیشرفت‌های بی‌شماری از این دست وجود دارد - او می‌تواند حداکثر ۱۸ مورد را تجهیز کند. بنابراین، آدام به عنوان جایگزینی برای امتیازهای تجربه عمل می‌کند، در حالی که پلاسمیدها معادل توانایی‌های یک شخصیت نقش‌آفرینی هستند.

از بازدیدکننده به پدر؟

از آنجا که خواهران کوچک به سادگی تمام آدام خود را رها نمی‌کنند، باید تصمیمی بگیرید: آیا انگل آنها را با نیروی مرگبار از بین می‌برید تا فوراً مقدار زیادی آدام به دست آورید؟ یا آن را با احتیاط از بین می‌برید تا خواهر کوچک را به یک دختر معمولی تبدیل کنید، اما با آدام کمتر؟ تصمیمات مختلف منجر به تفاوت‌های ظریف در دقایق پایانی می‌شود.

بازدیدکنندگان رپرچر دو سال پیش مجبور بودند همین تصمیم را بگیرند، و حتی در آن زمان، به محض اینکه کسی به همان صحنه‌های قدیمی رستگاری یا قتل عادت کرد، روکش روایت اصول اخلاقی شروع به فرو ریختن کرد. تأسف‌آورتر این است که این لحظات نه تنها عملاً با لحظات نسخه قبلی یکسان هستند، بلکه همیشه به یک شکل نمایش داده می‌شوند.

 تنها انتخاب جدید این است که آیا در ابتدا از خواهر کوچک در جستجوی خون مردگان محافظت کنید تا بتوانید آدام بیشتری از او به دست آورید. سپس باید دو بار در برابر هجوم تعداد زیادی از وصله‌کنندگان مقاومت کنید تا بتوانید در مورد زندگی یا مرگ او تصمیم بگیرید. آیا این اتحاد مصلحتی پیوند قوی‌تری با شخصیت‌های اصلی ایجاد می‌کند؟ شاید. در هر صورت، درک شما را از این زوج غیرمعمول عمیق‌تر می‌کند.

یک اسپلایسر چاق و چله، مستقیم به سمت من می‌آید! کلاه ایمنی‌ام سر می‌خورد، به عقب تلوتلو می‌خورم، اما از حمله جان سالم به در می‌برم. سپس او یک سنگ بزرگ را می‌گیرد و به سمت من پرتاب می‌کند. من به سرعت پلاسمید تله‌کینتیک را انتخاب می‌کنم و تخته سنگ را در حالی که به سمت من پرواز می‌کند، می‌گیرم. یک ثانیه بعد، بروت داروی خودش را "بلعید".

 سپس مته‌ام زوزه می‌کشد - با یک جهش بزرگ، دشمن را به زمین می‌کوبم. اما هنوز نبرد تمام نشده است. دو اسپلایسر معمولی به من و خواهر کوچکم حمله می‌کنند. ربات امنیتی من، نوعی مسلسل پرنده، توانست آنها را برای چند ثانیه نگه دارد، اما در شعله‌های یک کوکتل مولوتوف در حال متلاشی شدن بود. 

خوشبختانه، یکی از اسپلایسرها در دام می‌افتد و چندین متر به هوا پرتاب می‌شود. ضربه او را می‌کشد. دیگری با یک ترفند ساده می‌افتد و به طعمه من، یک هولوگرام که شبیه من است، حمله می‌کند. این به من زمان کافی می‌دهد تا او را با کمان پولادی‌ام هدف قرار دهم - و او را با نیزه‌ای که به خوبی نشانه گرفته شده به دیوار میخکوب کنم.

آزادی

مانند نسخه قبلی خود، Bioshock 2 نه تنها یک بوم تعاملی، بلکه یک بازی تیراندازی اول شخص نیز هست. البته نه یک بازی معمولی، بلکه ترکیبی از اکشن و نقش‌آفرینی. این واقعیت که توسعه گسترده شخصیت را تقریباً به طور اتفاقی انجام می‌دهد، از سهل‌انگاری توسعه‌دهندگان نیست. تجهیز و استفاده طبیعی از طیف گسترده‌ای از پلاسمیدها و سلاح‌ها، و همچنین امکان تغییر همه توانایی‌های انتخاب شده در هر زمان، نشان‌دهنده ادغام یکپارچه همه جنبه‌های گیم‌پلی است. سلاح‌ها می‌توانند

آهنگساز، گری شیمن، نه تنها مضامین آرام‌بخش نسخه قبلی خود را برای Bioshock 2 گسترش داده است، بلکه موسیقی او تضاد واضح‌تری بین لحظات نگران‌کننده و زوال غم‌انگیز زیبایی نفس‌گیر نیز ترسیم می‌کند. موسیقی متن حتی با Alien 3 باشکوه رقابت می‌کند - قطعاً ارزش گوش دادن دارد!

در هر زمانی قابل استفاده است؛ پلاسمیدها باید بین اسلات‌های موجود در دستگاه‌های توزیع‌شده سخاوتمندانه توزیع شوند. چرا این تقسیم‌بندی به ظاهر ناعادلانه؟ زیرا پلاسمیدها کاملاً توسعه‌یافته یا به عنوان سلاح‌های قدرتمند عمل می‌کنند یا توانایی‌های ویژه قوی اعطا می‌کنند.

برای مثال، با پلاسمید مناسب، می‌توانید بدن بیگ ددی را برای کاوش در محیط ترک کنید. در این «شکل روح»، می‌توانید به وارد کردن شوک الکتریکی، قرار دادن تله، فرستادن ربات‌های امنیتی به دنبال دشمنان، وارد کردن شوک الکتریکی یا حتی هک کردن برجک‌های اسلحه ادامه دهید - همه اینها بدون اینکه توسط اسپلایسرها یا دوربین‌های نظارتی شناسایی شوید! 

حتی توانایی‌ای وجود دارد که استفاده از پلاسمید را آسان‌تر می‌کند (هر پلاسمید یک «سوخت» بیولوژیکی مصرف می‌کند)، اما در عوض، تقریباً همه سلاح‌ها را غیرفعال می‌کند. در حالی که بایوشاک بسیاری از سلاح‌های خود را با پلاسمید کپی کرد، دنباله آن نه تنها تنوع بیشتری ایجاد می‌کند، بلکه «جادوی» ذاتی رپچر را نیز با وضوح بیشتری به نمایش می‌گذارد.

شما کی هستید؟

از نظر کنترل، فرقی نمی‌کند که سلاح‌ها را با یک دکمه روی شانه یا دکمه ماوس و پلاسمیدها را با دکمه دیگر فعال کنید. محدودیت حداکثر هشت پلاسمید به بازیکنان این امکان را می‌دهد که یکی از سبک‌های بازی ممکن را انتخاب کنند: آیا آنها برای یک درگیری دوربرد آماده می‌شوند و پلاسمیدهای تهاجمی را برای نبرد نزدیک تجهیز می‌کنند؟ 

یا ترجیح می‌دهند عقب‌نشینی کنند، دو ربات امنیتی را احضار کنند و یک اسپلایسر را هیپنوتیزم کنند تا برای چند دقیقه برای بابا بزرگ بجنگد؟ حقه‌بازان همچنین با شارژ کردن تله‌های فنری شکل با اثرات عنصری، قرار دادن تله‌های بالستیک، کشیدن "سیم‌های تله" با بار الکتریکی از یک دیوار به دیوار دیگر یا نصب برجک‌های کوچک اسلحه، ارزش پول خود را به دست می‌آورند.

نه تنها بسیاری از سلاح‌ها و پلاسمیدها جدید هستند؛ انواع مهمات متعددی نیز اضافه شده‌اند، همچنین ارتقاءها و تقویت‌کننده‌ها از آدام در دسترس هستند. به عنوان مثال، رعد و برق الکتریکی کاملاً ارتقا یافته نه تنها به عنوان یک پرتو انرژی دائمی عمل می‌کند، بلکه انرژی حیاتی دشمن را به شخصیت اصلی منتقل می‌کند. نکته اصلی این است که Bioshock 2 به طور قابل توجهی متنوع‌تر و انفجاری‌تر از نسخه قبلی خود است. با این حال، باید توجه داشت که دارندگان رایانه شخصی باید بدون گیم‌پد و با کنترل‌های تا حدودی پربار صفحه کلید کنار بیایند.

انتهای مترو

فقط اکشن نیست – ۲K Marin کارهای زیادی برای از بین بردن وقفه‌های گیم‌پلی در بازی اول انجام داده است. بزرگترین ضعف، هک کردن دستگاه‌های فروش خودکار، دوربین‌های مداربسته و ربات‌های امنیتی بود: در آن زمان، نه تنها بازی به دلیل انجام هک در یک صفحه جداگانه متوقف می‌شد، بلکه چیدمان تکراری سیستم مترو نیز به مرور زمان از یک معمای دشوار به یک روال ناخوشایند تبدیل شده بود. 

اکنون، با فشار یک دکمه، یک سوزن روی نوعی سرعت‌سنج آنالوگ حرکت می‌کند و باید چندین بار در لحظه مناسب متوقف شود. اگر هک موفقیت‌آمیز باشد، دوربین ربوده شده اکنون هنگام شناسایی دشمنان، زنگ خطر را به صدا در می‌آورد، دستگاه‌های فروش خودکار قیمت‌های کمتری برای مهمات درخواست می‌کنند و ربات‌های امنیتی تا زمانی که پدر بزرگ تسلیم شود، از او محافظت می‌کنند. متوقف کردن سوزن روی یک مربع آبی همچنین جوایزی مانند پول اضافی هنگام باز کردن گاوصندوق یا زنگ خطر طولانی‌تر را به نفع بازیکن اعطا می‌کند.

همچنین تیرهای هک‌کننده جدیدی وجود دارند که می‌توانند از فاصله دور به سمت ربات‌ها، دوربین‌ها یا ایستگاه‌های سلامت شلیک شوند. بسته به نوع مهمات انتخاب شده، هدف به طور خودکار یا از زاویه‌ای امن هک می‌شود - اسپلایسرهای بی‌خبری که در دید دوربین نظارتی خود احساس امنیت می‌کنند، می‌توانند غافلگیر شوند...

سینماهای کاوشگر

توسعه‌دهندگان به طور مشابه هوشمندانه در حال بهبود اکتشاف دشمن هستند تا آسیب بیشتری وارد کنند یا توانایی‌های عمومی مانند سرعت دویدن را بهبود بخشند. در حالی که در بایوشاک لازم بود بارها از سوژه مورد نظر عکس بگیرید، اکنون کافی است یک بار دوربین را روشن کنید. اگر یک اسپلایسر یا بابابزرگ را که هنوز به طور کامل کاوش نشده است هدف قرار دهید، بازی به سلاح انتخاب شده قبلی برمی‌گردد و مبارزه می‌تواند شروع شود - سینماتیک به طور خودکار ادامه می‌یابد.

 اگر برای مدتی به متنوع‌ترین شکل ممکن به دشمن حمله کنید، یا اگر آنها به هدف خود برسند، تحقیقات بلافاصله بر اساس نتایج پیشرفت می‌کند.متاسفانه، اسپلایسرهای جدید به طور قابل توجهی ماهرتر از اجداد خود نیستند - از نظر هوش تغییر چندانی نکرده است.البته، اینها فقط تغییرات جزئی هستند. اما تغییرات خوب و حساب‌شده‌ای هستند که به روند بازی کمک می‌کنند.

اما در حالی که از اینکه شخصیت اصلی جدید می‌تواند همزمان پلاسمیدها و سلاح‌ها را شلیک کند، خوشحال هستید، متوجه می‌شوید که اسپلایسرها تغییر زیادی نکرده‌اند، نه فقط از نظر ظاهری. هشت سال از مرگ اندرو رایان گذشته است، اما دیوانه‌های تشنه‌ی آدام به سختی چیزی یاد گرفته‌اند. آنها خیلی کم پناه می‌گیرند و حتی خود را برای حمله‌ی یک پدر بزرگ قدرتمند در تیم‌ها سازماندهی نمی‌کنند. این موضوع جو را خراب نمی‌کند - اما یک بازی تیراندازی اول شخص مدرن باید چیزهای بیشتری ارائه دهد.

کسانی که با دقت رپچر را کاوش می‌کنند و هر گوشه‌ای را برای پول، مهمات و تونیک‌های پنهان جستجو می‌کنند، نه تنها در حال و هوای مناسبی برای جذب آرامش شکوه معماری خواهند بود، بلکه متأسفانه در نیمه‌ی راه بازدید خود به طور قابل توجهی از دشمنان خود برتر خواهند بود. حتی اگر بسیاری از مخالفان قوی در ساعات پایانی ظاهر شوند، بازیکنان محتاط به ندرت تحت فشار قرار می‌گیرند.

 خواهران بزرگ، نوادگان چابک پدربزرگ‌ها، که با سرعت برق و در همه جهات در فضا می‌پرند تا با پلاسمیدها حمله کنند، فقط در چند ساعت اول تهدیدی محسوب می‌شوند. چه Brute Splicer پهن باشد، چه نسخه‌های خطرناک‌تر پدربزرگ‌های بزرگ دشمن، یا خواهر بزرگ: نبردها هر چقدر هم که هیجان‌انگیز و متنوع باشند، بعداً در بالاترین سطح دشواری هیجان‌انگیز می‌شوند. نکته خوب این است که می‌توانید آن را در هر زمانی تغییر دهید. مانند نسخه قبلی، Vita Chambers که در آن قهرمانان افتاده فوراً احیا می‌شوند، در صورت لزوم می‌توانند غیرفعال شوند.

نمای ساختمان‌های کوچک

نه، مقاومت هم به سختی تغییر کرده است - بیشتر چهره‌های بسیار آشنایی هستند که در رپچر غوغا می‌کنند. در واقع، Bioshock 2 هرگز این نقاب را که مانند لایه‌ای ملایم از گرد و غبار بر مناظرش می‌درخشد، کنار نمی‌زند. اگر خود را جای توسعه‌دهندگان بگذارید، قابل درک است، اما چرا شخصیت اصلی جدید، در دوران جدیدی برای رپچر، خود را با همان دنیا، همان دشمنان و همان متحدان جک، سلف خود، روبرو می‌بیند؟ آیا تغییر جبهه نباید بر اساس آن صحنه‌پردازی می‌شد؟ در عوض، سه یا چهار ساعت اول، چه از نظر گیم‌پلی و چه از نظر روایت، مانند یک سرقت ادبی تنبلانه به نظر می‌رسد که کورکورانه از سلف خود پیروی می‌کند. تنها پس از شروع ناموفق، دنباله نشان می‌دهد که آن نیز اثر خود را خواهد گذاشت.

زیرا در ابتدا، رپچر نیز به سختی تغییر کرده است. هنوز هم وقتی کل ساختمان‌های مسکونی زیر گنبدهای شیشه‌ای غول‌پیکر شلوغ هستند، طاقت‌فرسا است. و وقتی اقیانوس، از طریق هزاران پیچ، راه خود را به سالن‌های باشکوه و اتاق‌های نشیمن مزین پیدا می‌کند، فوق‌العاده ناراحت‌کننده به نظر می‌رسد. همانند قسمت اول، تجمل‌گرایی افراطی آرمان‌شهر رایان مدت‌هاست که به یک دیستوپیای هشداردهنده تبدیل شده است: حتی در آن زمان، داستان‌های علمی تخیلی هشداردهنده هرگز زیباتر به نظر نمی‌رسیدند!

 این بار، معماران جزئیات بیشتری نسبت به نسخه قبلی را به رخ می‌کشند و حتی بازیکن را برای چند دقیقه به دروازه‌های شهرشان هدایت می‌کنند. با این حال، آنها این را با سطوح گل‌آلود و شگفت‌آور زیادی تاوان می‌دهند. در آخر، ممکن است اتفاق بیفتد که تفنگ‌ها به صورت عمودی در زمین گیر کرده باشند، قسمت قابل مشاهده کلاه ایمنی نمایش داده نشود، یک جلوه صوتی تمام نشود، یا اسپلایسرهای مرده در هوا ناپدید شوند و کمی بعد دوباره ظاهر شوند. تصویر کلی باشکوه است - با این حال، از نظر فنی، رپچر به سختی به‌روز است.

بالاخره در مقابل او ایستاده‌ام: گریس هالووی. صدایش از شکار بی‌پایان خسته به نظر می‌رسد. سال‌هاست که او از بیگ ددی‌ها به خاطر ربودن دخترش انتقام می‌گیرد. من کسی هستم که او سرزنش می‌کند. و حالا او در مقابل من ایستاده است. او کاری کرد که نفرتش را حس کنم، شمشیرش را به سمتم گرفت – و بعد در باز می‌شود. این می‌تواند لحظه انتقام من باشد...
مارک ملتزر را به یاد داشته باشید!

در حالی که در ابتدا تمرکز بر رپچر بود، اکنون همه چیز حول ساکنان آن می‌چرخد. و اگرچه برخی از شخصیت‌ها از نظر ظاهری شبیه مانکن‌های خشک و بی‌روح هستند، اگرچه برخی فقط دهانشان را به طور نامنظم برای صحبت کردن باز و بسته می‌کنند، و اگرچه تلاش سینمایی برخی صحنه‌ها می‌توانست کمی بیشتر شبیه Half-Life باشد: نویسندگان در پر کردن سالن‌های وسیع با زندگی موفق هستند.

 این فقط صداپیشگان برجسته آلمانی و انگلیسی نیستند؛ به ویژه آن لحظاتی که از عشق، نفرت یا ناامیدی صحبت می‌کنند. لحظه کاملاً واضحی که در آن شخصیت اصلی با گریس هالووی ملاقات می‌کند، فقط آغاز است – مقدمه‌ای هوشیارانه از درگیری که حتی مستقیم‌تر با بازیکن صحبت خواهد کرد. هر کسی که در طول این صحنه‌ها خود را در رپچر غرق کند، خود را در حال تعمق خواهد یافت.

اما این فقط لحظات تصمیم‌گیری نیست؛ صحنه‌هایی نیز وجود دارد که شما به طور اتفاقی شاهد وقایع روزمره هستید - مشاهداتی مانند زوجی که دست در دست هم روی کف پارکت خراب می‌رقصند. تصادفی نیست که پدر بزرگ اخیراً پلاسمیدی دریافت کرده بود که به او اجازه می‌داد اسپلایسرها را علیه یکدیگر بشوراند... متأسفانه، رقصندگان شیفته به محض اینکه پدر بزرگ را کشف می‌کنند، زندگی خود را فراموش می‌کنند. اگر از نزدیک نگاه کنید، تقریباً می‌توانید غم و اندوهی را که در دیوارهای رپچر کمین کرده است، حس کنید - حیف است که توسعه‌دهندگان فاقد آن ذره حیاتی شجاعت خلاقانه برای نشان دادن آن با تمام قدرت بودند!

هنر بی‌دفاع

چشم گاو نر! شوک الکتریکی، گلوله آتشین، تفنگ ساچمه‌ای: ما با هر وسیله‌ای که در اختیار داریم، مغز خود را به هم می‌کوبیم. این انفجار است، تکان دهنده است، این رپچر خالص است! هر کشتن ده امتیاز دارد، هر درگیری پنج امتیاز دارد. به علاوه، امتیاز تجربه برای هک کردن برجک‌ها، جمع‌آوری بطری‌های آدام، تکمیل اهداف ماموریت، گرفتن چندین کشتن پشت سر هم و غیره - همه برای بالا رفتن سطح. سپس سلاح‌های جدید، پلاسمیدهای جدید، تونیک‌های جدید وجود دارد. و سپس سطح بعدی، انفرادی یا تیمی - نکته اصلی اکشن کامل بایوشاک است!

مجسمه آزادی بدون سرسره آبی چه معنایی خواهد داشت؟ کارمینا بورانا بدون طبل کوبنده چه معنایی خواهد داشت؟ پیاده‌روی عید پاک بدون الفاظ رکیک چه معنایی خواهد داشت؟ خب، آنها آثار هنری‌ای بودند که به همین ترتیب شناخته و محافظت می‌شدند.

سریع، شلوغ، زائد: Bioshock 2 برای اولین بار نبردهای چند نفره را ارائه می‌دهد.

از چنین محافظتی صرف نظر کنید. البته، می‌توانید حالت چند نفره را که جدا از بازی تک نفره است، شروع نکنید. اما آنجاست. و نه به طور خاص خوب است و نه با آنچه این مجموعه را تعریف می‌کند، مطابقت دارد.

دیجیتال اکستریم، توسعه‌دهندگان بخش چند نفره و همکاران قدیمی سازندگان مسابقات آنریل، تمام تلاش خود را می‌کنند تا روح کلان‌شهر زیر آب را به تصویر بکشند: در حالی که می‌توانید فوراً یک بازی را جستجو یا اجرا کنید، می‌توانید به اطراف یک آپارتمان زیبا با منظره‌ای نفس‌گیر از "خط افق" رپچر نیز نگاه کنید که به عنوان خانه شخصیت چند نفره عمل می‌کند.

 این نبردها نه سال قبل از وقایع Bioshock 2 رخ می‌دهند - که برای آزمایش پلاسمیدها و تونیک‌های در حال توسعه آغاز شده است. بنابراین، شما یکی از شش شخصیت شرکت‌کننده در این برنامه را انتخاب می‌کنید. ماسک‌ها و سلاح‌های سرد مختلفی نیز در دسترس هستند و سپس اولین مبارزه در انتظار شماست. دوست داشتن خانه یا نداشتن: Digital Extremes به دنبال اکشن سریع است.

ده عرصه‌ای که "سری آزمایش" - نبردهایی بر اساس قوانین آشنای Deathmatch، Capture the Flag یا King of the Hill - در آنها برگزار می‌شود، مناطقی آشنا از نسخه قبلی هستند که طوری تطبیق داده شده‌اند که حداقل چهار و حداکثر ده نفر از افراد مورد آزمایش بتوانند انرژی خود را آزاد کنند. هدف اصلی هر شرکت‌کننده

مروری بر انواع چند نفره
بقای اصلح:
همه با یکدیگر می‌جنگند.

جنگ داخلی:
دو تیم با یکدیگر رقابت می‌کنند.

تسخیر خواهر:
یک تیم از خواهر کوچک دفاع می‌کند، تیم دیگر باید آن را تصرف و به هدف برساند.

جنگ قلمرو:
دو تیم باید سرزمین‌ها را فتح و نگه دارند. تسخیر آدم:
برای همه رایگان است - اولین تیمی که خواهر کوچک را به مدت سه دقیقه نگه دارد، برنده راند می‌شود.

هَنگ تیمی آدم:
دو تیم هر کدام سعی می‌کنند خواهر کوچک را به مدت پنج دقیقه نگه دارند.

آخرین وصله‌کننده:

هیچ بازیابی وجود ندارد. کدام تیم پس از چهار راند بیشترین تعداد بازمانده را دارد؟

هدف این است که وظیفه تیمی را با هم انجام دهید یا تا حد امکان دشمنان را بکشید. همچنین وظایف ثانویه مانند هک کردن برجک‌ها وجود دارد که امتیاز تجربه اضافی می‌دهند. این وظایف مهم هستند زیرا BioShock 2 نیز از مد پیروی می‌کند. این بدان معناست که با بالا رفتن سطح، سلاح‌ها، پلاسمیدها و تونیک‌های جدیدی به دست می‌آورید. در حالی که در ابتدا فقط با یک تپانچه و توپ آتشین می‌جنگید، به زودی از موشک‌انداز نیز استفاده خواهید کرد یا نامرئی خواهید شد.

مینی-تاکتیک‌ها

بنابراین، اقدامات تاکتیکی نیز در نبردهای آنلاین در دستور کار است، اگرچه تعداد سلاح‌ها و پلاسمیدها موجود به دلیل قابلیت بازی به دو کاهش یافته است. علاوه بر این، هک کردن برجک‌ها که فقط به نگه داشتن یک دکمه نیاز دارد، و همچنین تا سه تونیک غیرفعال که اثر شلیک به سر را افزایش می‌دهند یا کاوش اجساد را تسریع می‌کنند، نیز وجود دارد. Digital Extremes همچنین این را از 2K Marine قرض گرفته و آن را با شرایط مسابقات چند نفره سریع تطبیق داده است: اگر از اجساد شخصیت‌های کشته شده عکس بگیرید، در برابر بازیکنی که از آن عکس گرفته شده، پاداش آسیب دریافت می‌کنید.

توسعه‌دهندگان کمی در این مورد فکر کرده‌اند؛ نوارهای صوتی موجود در آپارتمان، قسمت‌های کوتاه را روایت می‌کنند و اساساً قابل تحسین است که نبردهای چند نفره چقدر دقیق روح مکانیک‌های BioShock را به تصویر می‌کشند. اگر لباس Big Daddy را پیدا کنید، حتی می‌توانید از Rapture به عنوان آهنربایی برای دشمنان سرسخت عبور کنید. اما اکشن سریع، مینی‌تاکتیک‌های پرجنب‌وجوش در گرمای نبرد، گنجاندن غیرضروری Little Sisters - هیچ‌کدام از این‌ها واقعاً با حال و هوای ماجراجویی مطابقت ندارند. به ندرت کلیشه‌ای به اندازه این زخم، تکان‌دهنده بوده است: گاهی اوقات کمتر، بیشتر است.

نقاط قوت

• پلاسمیدهای متعدد و سلاح‌ها، قابل ارتقا تا سه سطح
• توسعه شخصیت باز، امکان سبک‌های بازی مختلف را فراهم می‌کند
• تصمیمات اخلاقی شدید احساسی
• مناظر بصری چشمگیر...
• داستان با اتمسفر روایت شده با شخصیت‌های باورپذیر
• ترجمه خلاقانه مکانیک‌های بایوشاک به بازی آنلاین...
• داستان‌های جالب فراتر از طرح داستان
• صداگذاری عالی انگلیسی و آلمانی
• موسیقی وهم‌آور و مالیخولیایی
• بینش‌های جدید زیادی در مورد Big Daddys and Sisters
• هک و تحقیق به طور قابل توجهی بهبود یافته

نقاط ضعف

• مقدمه ضعیف
• نوآوری‌های واقعی کم
• اما رفتار سطحی دشمن
• شخصیت‌ها در صحنه‌های سینمایی سفت و مصنوعی به نظر می‌رسند
• با سطوح گل‌آلود زیاد
• تغییرات جزئی صوتی و بصری
• اما اساساً چند نفره معمولی
• نبردها
• نصب ده دقیقه‌ای روی PS3